411

ตอนที่ 411 วิหารทองคำ

มันดูเหมือนว่าบ่อหยินหยางจะลึกเป็นอย่างมาก แม้ว่าพวกเขาดำลงมาเป็นระยะเวลานานแล้วก็ยังไม่ถึงก้นบ่อ

หลังจากมาถึงความลึกในระดับหนึ่ง แม้แต่คันฉ่องก็เริ่มจะมีปัญหาเพราะไม่สามารถป้องกันความเย็นราวกับน้ำแข็งและความร้อนราวกับภูเขาไฟได้ แม้ว่าพลังในสายเลือดของทั้งสองจะทรงมากแต่ก็ไม่สามารถต่อต้านมันได้ ภายใต้อุณหภูมิแบบนี้การป้องกันใดๆล้วนไร้ความหมาย

ในระดับความลึกนี้แม้แต่บรรพชนเที่ยงธรรมก็ยังไม่สามรถทนได้ ไม่ต้องเอ่ยถึงหลี่ฉีเย่และหลานอวิ๋นจู หากวพวกเขาลงไปต่อพวกเขาจะต้องตายแน่นอน

" ตอนนี้แหละ ! ใช้เจตจำนงสวรรค์ของเจ้า...วงจรสวรรค์แม่น้ำชะตากรรม ! " หลี่ฉีเย่ตะโกนบอกหลานอวิ๋นจู

หลังจากได้ยินคำกล่าวเขา หลานอวิ๋นจูก็เชื่อมต่อกับสวรรค์และปฐพีทันที เจตจำนงสวรรค์ทันใดนั้นก็หมุนรอบตัวนาง อำนาจนับไม่ถ้วนไหลออกมาอย่างไม่สิ้นสุด

ขณะที่หลานอวิ๋นจูเปิดใช้คัมภีร์ลับของนาง หลี่ฉีเย่ก็เปิดทะเลแห่งความทรงจำ มีอำนาจบินออกมาจากส่วนลึกและกลายเป็นโซ่ก่อนจะบินออกมาจากหน้าผากของหลี่ฉีเย่

" แกร๊ก ! " สิ่งไม่น่าเชื่อก็เกิดขึ้น โซ่สีทองหลอมรวมกับคัมภีร์ลับของหลานอวิ๋นจูและมัดส่วนที่สำคัญที่สุดของวงจรสวรรค์แม่น้ำชะตากรรม ภายในพริบตาหลานอวิ๋นจูได้สูญเสียการควบคุมเจตจำนงลับของนางก่อนะที่มันจะทักทอเป็นประตู

" ตูม ! " ประตูทันใดนั้นก็ถูกสร้างขึ้นโดยดูดหลานอวิ๋นจูและหลี่ฉีเย่เข้าไปทันที

เมื่อเข้ามาภายในหลานอวิ๋นจูพบว่าที่นี่นั้นไม่ใช่บ่อน้ำหยินหยางและพวกเขาอยู่ในสถานที่ที่ต่างกัน นางนั้นตกตะลึงอย่างมาก นางนั้นเริ่มบ่มเพาะทักษะนี้ตั้งแต่วันเยาว์และมันอาจจะกล่าวได้ว่ารากของพื้นฐานเต๋านาง แต่นางก็ยังไม่รู้ว่ามันสามารถสร้างประตูเช่นนี้ได้

เมื่อนางกลับมามีสตินางก็กลายมาเป็นประหลาดใจอีกครั้งเมื่อเห็นฉากเบื้องหน้าของนาง

หลี่ฉีเย่และหลานอวิ๋นจูกำลังยืนอยู่ภายใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว มีต้นหลิวขนาดใหญ่ตั้งอยู่ในสถานที่แห่งนี้ - มันเป็นต้นหลิวที่ใหญ่ที่สุดที่หลานอวิ๋นจูเคยเห็นมา มันแทงขึ้นไปยังชั้นฟ้าราวกับจะแบกมันไว้ แต่ละกิ่งก้านของมันราวกับจะแบกมหาสมุทร ผู้ที่สามารถปีนขึ้นไปบนยอดของมันได้อาจจะขึ้นไปถึงสวรรค์ชั้นเก้า

สิ่งที่นี่ตกตะลึงมากที่สุดก็คือต้นหลิวทั้งต้นนั้นเป็นสี่ทองคำ หนึ่งสามารถมองเห็นความกระจ่างใสของมันได้จากระยะไกล เมื่อพวกเขายืนอยู่ใต้ต้นหลิวสีทองยักษ์นี้พวกเขาสามารถได้ยินเสียงกิ่งก้านมันพริ้วไหวตามจังหวะเสียงดนตรี

น้ำสุดยอดหยินและน้ำสุดยอดหยางมาร่วมกันที่รากของต้นไม้นี้ และด้านขวาของมันนั้นเป็ฯวิหารทองคำเหมือนจะทำมาจากทองคำบริสุทธิ์ ประตูของมันถูกปิดอย่างแน่นหนา

หลานอวิ๋นจูนั้นใช้เวลานานว่าจะกลับมาสงบและเอ่ยถาม " นี้มัน...เป็นสถานที่ใดกัน ? "

" ด้านล่างของบ่อหยินหยาง " หลี่ฉีเย่เอ่ยอย่างใจเย็น " นี้เป็นรากฐานของนิกายพันแม่น้ำหวนของเจ้า "

หลี่ฉีเย่ถอนหายใจเบาๆขณะมองต้นหลิวทองคำและวิหารทองคำ เขาในที่สุดก็ได้กลับมาหลังจากผ่านไปหลายปี

หลานอวิ๋นจูสูดลมหายใจลึกก่อนจะมองหลี่ฉีเย่และอุทาน " เจ้าใช้ข้า ! วงจรสวรรค์แม่น้ำชะตากรรมเป็นกุญแจที่เข้ามาสู่ที่นี่ ! "

มีข่าวลือว่ามันมีความลับที่ยิ่งใหญ่ซ่อนอยุ่ด้านล่างของบ่อหยินหยาง แต่ไม่มีใครสามารถมาที่นี่ได้ แต่ตอนนี้หลี่ฉีเย่พานางลงมา

หลี่ฉีเย่ยิ้มและเอ่ย " วงจรสวรรค์แม่น้ำชะตากรรมคือกุญแจ ? " เขาส่ายหัวก่อนจะเอ่ย " เจ้ากล่าวผิดแล้ว แม้จะปราศจากเจ้า ข้าก็สามารถเข้ามาได้มันเพียงจะยุ่งยากขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย "

หัวใจของหลานอวิ๋นจูนั้นสั่นสะท้านขณะมองหลี่ฉีเย่และเอ่ย " เจ้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อจับหญ้าอมตะ เป้าหมายของเจ้าคือสถานที่แห่งนี้ตั้งแต่แรก ! "

หลี่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม " โอ้ว ? หรือเจ้าระแวงข้าแล้ว ? แน่นอนว่าเจ้ายังไม่เข้าใจความลับของสถานที่แห่งนี้ หากข้าต้องการทำอะไรกับนิกายเจ้า ข้าคงไม่ต้องรอจนถึงตอนนี้สาวน้อย ข้าเพียงมาเพื่อรับของของข้า "

หลานอวิ๋นจูนิ่งอึ้งเป็นเวลานานก่อนจะมองหลี่ฉีเย่และเอ่ยถาม " เจ้ารู้จักสถานที่ได้อย่างไร ? และเจ้ารู้วิธีเข้ามาในนี้ได้อย่างไร ? "

หลี่ฉีเย่ตอยอย่างไม่แยแส " เพียงแค่คำนวนด้วยนิ้วมือ "

จะไม่ให้หลี่ฉีเย่รู้วิธีการเข้ามาในนี้ได้อย่างไร ? ในอดีตเข้าเป็นคนสร้างดินแดนนี้ขึ้นมา และเพราะเขาจักรพรรดิอมตะฉินหลี่จึงสร้างนิกายพันแม่น้ำหวนขึ้นมาได้

หลี่ฉีเย่ชี้ไปยังต้นหลิวทองคำและเอ่ย " ไปนั่งใต้ต้นหลิวนั้นบางทีเจ้าอาจจะได้รับประโยชน์จากมัน "

หลานอวิ๋นจูมองไปยังต้นหลิวและเอ่ยถาม " นี้เป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์แบบใด ? "

หลี่ฉีเย่ยิ้มเอ่ย " เป็นต้นไม้ที่น่าประหลาดใจ ทุกความลึกลับในนิกายพันแม่น้ำเกิดขึ้นเพราะมัน หากไม่มีต้นผีบรรพชนในโลกใต้พิภพศักดิ์สิทธิ์ บางทีมันอาจจะเป็นต้นไม้ลำดับหนึ่ง "

" ข้าจะเข้าไปภายในเพื่อเอาของบางอย่าง " หลี่ฉีเย่ก้าวไปยังวิหารทองคำ

หลานอวิ๋นจูรีบเอ่ยทันที " ข้าไม่อนุญาติให้เจ้าเข้าไป " นางเอ่ยด้วยเสียงจริงจัง " พวกมันเป็นของของนิกายพันแม่น้ำหวน "

" ของของนิกายพันแม่น้ำหวน ? " หลี่ฉีเย่หรี่สายตาของเขาและเอ่ย " สาวน้อย เจ้ารู้หรือไม่ทำไมพันทะเลสาปหวนถึงเป็นสถานที่ที่ยอดเยี่ยมเช่นปัจจุบัน ? นานมาแล้วมันเป็นเพียงทะเลสปาธรรมดา แต่ต่อมามันกลายเป็นดินแดนที่คนนับไม่ถ้วนต้องการ รู้ไหมเพราะอะไร ? "

" ทะเลสาปไม่ได้เป็นเช่นนี้มาตั้งแต่แรกรึ ? " หลานอวิ๋นจูเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ พันทะเลสาปหวนของนางนั้นสร้างสมบัติจำนวนมากที่คนนับไม่ถ้วนล้วนต้องการ

" หากทะเลสาปนี้ยอดเยี่ยมมาตั้งแต่อดีต คิดว่านิกายพันแม่น้ำหวนจะได้สร้างนิกายที่นี่ ? ดินแดนยอดเยี่ยมเช่นนี้คงถูกยึดโดยบัลลังก์หมื่นโครงกระดูกหรือไม่ก็อาณาจักรหุบเขาอมตะเพื่อสร้างดินแดนของพวกเขาแล้ว "

" เช่นนั้นทำไมสถานที่แห่งนี้จึงกลายมาเป็นเช่นนี้ ? หรือจะเป็นเพราะบรรพบุรุษของพวกเรา จักรพรรดิอมตะฉินหลี่ ? " หลังจากเอ่ยคำเหล่านี้ออกไป แม้แต่หลานอวิ๋นจูก็ยังไม่มั่นใจ

หลี่ฉีเย่ยิ้มลึกลับและมุ่งหน้าไปยังวิหารทองคำ หลานอวิ๋นจูติดตามเขาไปอย่างรวดเร็ว

หลี่ฉีเย่หันมาบอกนาง " หากเจ้าต้องการที่จะหยุดข้า เช่นนั้นลองทำดุ แต่มันเป็นไปไม่ได้ "

เขาถอนหายใจเบาๆก่อนจะมายืนอยู่หน้าประตูของวิหารทองคำ จากนั้นเขาก็เคาะและเอ่ย " ข้ากลับมาแล้ว "  

คำกล่าวของหลี่ฉีเย่นั้นเต็มไปด้วยอำนาจเต๋าลึกลับบางอย่าง

" แกร๊ก ! " ในเวลานั้นประตูวิหารทองคำก็ค่อยๆเปิด และเต็มไปด้วยอำนาจแห่งความวุ่นวายภายใน

หลานอวิ๋นจูนั้นตามหลี่ฉีเย่เพื่อที่จะเข้าไป แต่ช่วงเวลาที่นางก้าวเท้าเข้ามาอำนาจอมตะกีดขว้างไม่ให้นางก้าวเข้าไป

" แกร๊ก ! " ก่อนหน้านี้ที่จะตั้งสติได้ประตูก็ได้ปิดลงแล้ว

นางรีบวิ่งไปด้านหน้าประตูและเคาะอย่างรวดเร็ว " ปีศาจน้อย เจ้ารีบเปิดประตูเร็วเข้า ! "

ทว่าล้วนไม่มีการตอบสนองออกมาจากภายใน นางนั้นครุนคิดอยู่ครู่หนึ่งและจำได้ว่าก่อนหน้านี้หลี่ฉีเย่เข้าไปเคาะที่ประตูของวิหารทองคำ นางเลียนแบบการกระทำของเขาและเอ่ย " ข้ากลับมาแล้ว "

แต่ประตูของวิหารทองคำนั้นไร้การตอบสนอง ทว่านางนั้นไม่ยอมแพ้และยังพยามอีกหลายครั้ง

" ปีศาจน้อย เจ้ากล้าหลอกข้า ! " หลานอวิ๋นจูกรีดร้องอย่างข่มขื่น " อย่าให้ข้าจับเจ้าได้นะ ไม่เช่นนั้นข้าจะให้บทเรียนเจ้า ! "

นางนั้นไม่สามารถทำอะไรได้ นางจึงกลับไปยังต้นหลินทองคำและเต็มไปด้วยความไม่พอใจ สุดท้ายนางก็มานั้งอยู่ใต้ต้นหลิวทองคำ

ขณะเดียวกัน หลี่ฉีเย่เข้าไปในวิหารทองคำและพบกับอำนาจแห่งความวุ่นวาย

มันก็เหมือนกับว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ได้อยู่ในโลกและมันเป็นต้นกำเนิดโลก - จุดกำเนิดของทุกสิ่ง

เมื่อเขาเข้ามาภายใน เขาใช้ดวงตาสวรรค์และจ้องมองไปรอบๆอย่างระมัดระวัง พวกเขาสามารถได้ยินเสียงของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์จำนวนมากไม่ว่าจะเป็น หงส์เพลิง , มังกร , กิเลน , เต่าทมิฬราวกับว่ารังของพวกมันอยู่ที่นี่

จากนั้นพวกเขาจะเห็นเจดีย์ศักดิ์สิทธิ์ พร้อมด้วยกระถางสวรรค์อยู่ภายในรวมถึงสมบัติอื่นๆอีกมากมาย

หลี่ฉีเย่พึมพำด้วยอารมณ์หลังจากเข้ามาในนี้ " เวลานั้นไม่เคยปราณี ข้าไม่คิดว่าจะได้กลับมาที่นี่จริงๆ "

ขณะที่เสียงของเขาดังออกมา มีเสียงจากส่วนลึกดังขึ้นมา " มันเป็นเรื่องดีที่ให้เจ้ากลับมา "