410

ตอนที่ 410 บ่อหยินหยาง

" สาวน้อย เจ้ากระทั้งยังไม่ได้แต่งงานแต่เจ้าก็ทำตัวราบกับเป็นภรรยาข้าเสียแล้ว นี้เจ้าทนรอที่จะแต่งงานกับข้าไม่ได้เลย ? " หลี่ฉีเย่ยิ้มหลังจากเห็นการแสดงออกของนาง

ในเวลานี้ หลานอวิ๋นจูก็ตระหนักได้ว่าการแสดงออกของนางค่อนข้างหยาบคาย นางจึงกระทืบเท้าด้วยความโกรธและเอ่ย " ปีศาจน้อย ข้าจะไม่ลืมวันนี้ ! " กล่าวเสร็จนางก็รีบวิ่งออกไป

หลังจากนางจากไป ลู่ไป๋ฉิวก็เอ่ยขึ้น " นายน้อยเทพธิดาจูนั้นชอบท่านจริงๆ ! "

หลี่ฉีเย่เพียงยิ้มและไม่ตอบสิ่งใด เขาเริ่มจะมองไปยังระยะทางที่ห่างไกลออกไป

เห็นการแสดงออกของเขา ลู่ไป๋ฉิวก็เงียบและไม่เอ่ยสิ่งใดรบกวนเขาอีก

บ่อหยินหยางนั้นตั้งอยู่ภายในส่วนลึกของนิกายพันแม่น้ำหวน ตัวบ่อเองนั้นไม่ได้ใหญ่มากมันพื้นเพียงไม่เท่าไหร่ ทว่าสถานที่ตั้งของมันพิเศษเพราะเป็นศูนย์กลางของทะเลสาป

มันเต็มไปด้วยความลึกลับของพันแม่น้ำหวน แม้ว่ามันจะไม่ใหญ่มากแต่ก้ไม่มีใครมองเห็นก้นบ่อ บรรพชนเที่ยงธรรมของนิกายเคยลงไปด้านล่างแต่พวกเขาก็ไม่เห็นก้นบ่อ

เมื่อยืนอยู่ต่อหน้าบ่อนี้ ไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าทะเลสาปแห่งนี้มีความแตกต่างอย่างไร สังเกตได้เพียงน้ำของที่นี่ใสมากหากเทียบกับบ่อปกติ

ทว่าเมื่อผู้เชียวชาญเปิดดวงตาสวรรค์ของเขาและมองเข้าไป พวกเขาจะพบว่าภายในบ่อน้ำนั้นถูกแยกกันอย่างชัดเจน หนึ่งฝั่งเป็นน้ำสุดยอดหยินอีกหนึ่งฝั่งเป็นน้ำสุดยอดหยาง

น้ำสุดยอดหยางนั้นใสเป็นอย่างมาก มันก็ราวกับว่าในน้ำไม่มีสิ่งสกปรกใดปนอยู่ ในทางตรงกันข้ามกับน้ำสุดยอดหยินนั้นเป็นน้ำแข็ง เพียงมองอย่างรวดเร็วก็บอกได้ว่าคนที่สัมผัสมันจะกลายเป็นก้อนน้ำแข็ง

จากลักษณะของทั้งน้ำทั้งสองหากมองพวกมันอาจจะดูเหมือนว่าปกติ แต่หากมีเพียงนิดเดียวที่ได้สัมผัสกับหยดน้ำเหล่านี้พวกเขาจะพบว่า หยดน้ำหยินสามารถแช่แข็งได้ทุกสิ่ง และหยดน้ำหยางสามารถละลายได้ทุกอย่าง

ทว่าสถานที่รอบบ่อนี้นั้นแปลกอย่างมาก มันมีไม้บางชนิดและหญ้าบางอย่างที่เติบโตอยู่ด้านใต้ของบ่อ หากมีสายตาที่ธรรมดาย่อมไม่สามารถแยกน้ำหยินและหยางออกได้ พวกเขาสามารถเห็นได้เพียงน้ำสองชนิดที่แตกต่างกัน

หญ้าน้ำที่เติบโตภายในน้ำสุดยอดหยินจะมีสีดำเหล็ก หากมองเพียงผ่านๆพวกเขาจะเห็นอากาศเย็นกระจายออกมาจากมัน ขณะเดียวกันหญ้าน้ำที่เติบโตภายในน้ำสุดยอดหยางพวกมันมีสีแดงทอง เพียงมองจะสามารถสัมผัสได้ถึงความร้อนของพวกมัน สิ่งที่น่าตกตะลึงก็คือหญ้าทั้งสองที่เกิดมาจากสองสิ่งที่ต่างกันกับอยู่รวมกันได้ ด้วยหยินและหยางที่แตกต่างกันทำให้เส้นแสงที่เปล่งออกมากส่องประกายไม่เหมือนกัน

ช่วงเวลาที่หญ้าทั้งสองรวมกันจะกลายเป็นสมบัติที่มีค่าและหายาก - หญ้าหยินหยางอมตะ

หญ้าหยินหยางอมตะนั้นมีค่าอย่างมากเพราะมันสามารถใช้เป็นสิ่งของทดแทนสมุนไพรหายากและเม็ดยาที่ช่วยยืดชีวิตได้

หญ้าที่อยุ่ในส่วนลึกนี้มีค่าอย่างมาก มีข่าวลือว่านิกายพันแม่น้ำหวนนั้นระบุว่าหญ้าด้านใต้ของบ่อนั้นเทียบได้กับเม็ดยาอมตะ !

ในวันนี้เหล่าผู้อาวุโสในนิกายแม่น้ำทั้งหมดล้วนมาที่บ่อหยินหยาง รวมถึงศิษย์ที่ร่วมมาเป็นพยาน

ในความเป็นจริง ทุกคนนั้นต้องการจะลงไปยังบ่อหยินหยางเพื่อกับเก็บหญ้าอมตะ นอกจากนี้มันยังจำเป็นต้องใช้คนสองคนเพื่อทำภารกิจนี้

วันนี้เต๋าเบ่ากุ้ยได้สั่งให้ผู้คุ้มกันทั้งสองมาเป็นคู่แข่งกับหลี่ฉีเย่ ทั้งสองนั้นเคยมีประสบการณ์ในการเก็บหญ้าอมตะและอาจจะเรียกได้ว่าเป็นผู้เชียวชาญในภารกิจนี้

" พวกเราจะจำกัดวันและเวลาเป็นอย่างไร? ใครก็ตามที่เก็บได้มากจะเป็นผู้ชนะ " เต๋าเบ่ากุ้ยเอ่ย

หลี่ฉีเย่มองไปยังบ่อหยินหยางด้านหน้าของเขาก่อนจะเผยรอยยิ้มจางๆ " ข้าไม่มีปัญหากับเรื่องนี้ เพียงหนึ่วันก็พอแล้ว ! "

" นายน้อยหล่ควรจะต้องเข้าใจว่าการเก็บหญ้าอมตะนั้นต้องการสองคน ใครจะเป็นคนช่วยท่าน ? " เต๋าเบ่ากุ้ยเอ่ย

" นาง " หลี่ฉีเย่ชี้ไปยังหลานอวิ๋นจูด้านข้างและเอ่ย " พวกเราจะจับหญ้าอมตะด้วยกัน "

" ไม่ ! " ศิษย์บางคนจากนิกายแม่น้ำนั้นปฏิเสธขอเสนอนี้ทันที ในความเป็นจริงผู้อาวุโสในนิกายก็ไม่เห็นด้วย โดยเฉพาะผู้อาวุโสหลิน เขาเอ่ยอย่างเย็นชา " อวิ๋นจูเป็นศิษย์ของนิกายเรา หากเจ้าต้องการผู้ช่วยไปหาคนอื่น "

หลี่ฉีเย่เหลือบมองไปที่เขาและเอ่ย " ผู้อาวุโสหลิน มันเป็นจริงที่อวิ๋นจูเป็นศิษย์ของนิกายท่าน แต่อย่าลืมว่านางเป็นคู่หมั้นข้า ! "

หลานอวิ๋นจูกลายเป็นหงุดหงิด แต่นางก็ทำอะไรไม่ได้เพราะที่เขากล่าวนั้นเป็นเรื่องจริง !

" รอจนเจ้าผ่านการทดสอบเสียก่อนแล้วค่อยเอ่ยเช่นนั้น ! " ผู้อาวุโสหลินแค่นเสียงเย็นชา ตอนนี้กระทั้งศิษย์ของเขาก็ยังนอนอยู่บนเตียงและทำอะไรไม่ได้ ในฐานะอาจารย์ผู้อาวุโสหลินต้องการจะฆ่าสารเลวนี้ !

" ย่อมได้ พวกเราจะให้เจ้ายืมตัวอวิ๋นจู " เต๋าเบ่ากุ้ยพยักหน้าและเอ่ย

" ผู้นำนิกายนี้มันไม่ถูกต้อง " ผู้อาวุโสและผู้คุ้มกันจำนวนมากไม่มีความสุขกับการตัดสินใจนี้ แต่ไม่มีใครทำอะไรได้

เต๋าเบ่ากุ้ยนั้นโบกมือของเขาและเอ่ย " พวกเราส่งผู้คุ้มกันออกไป - นี้ก็ได้เปรียบมหาศาลแล้ว แม้ว่าอวิ๋นจูจะเป็นศิษย์จากนิกายเรา นางนั้นก็ไม่ใช่ผู้เชียวชาญในการเก็บหญ้าอมตะ ในฐานะคู่หมั้น มันมีเหตุที่ให้นางช่วยเขา "

สุดท้ายเต๋าเบ่ากุ้ยก็ยังปกป้องหลานอวิ๋นจูและอยู่ข้างนาง

" เช่นนั้นพวกเราจะเริ่มกันเลย ! " เต๋าเบ่ากุ้ยเอ่ยกับฝูงชนและเอ่ยกับผู้คุ้มกันและหลี่ฉีเย่

ผู้คุ้มกันทั้งสองนั้นไม่ได้เอ่ยสิ่งใดและลงมือทันที หนึ่งในพวกเขาก้าวไปในน้ำสุดยอดหยิน ช่วงเวลาที่เขาสัมผัสกับน้ำหยินเขาก็ถูกแช่แข็งทันที ไม่นาจากนั้นวงแหวนศักดิ์สิทธิ์ก็เริ่มคุ้มกันเขาจากความเย็นของน้ำหยินและค่อยๆดำลงไป

สำหรับผู้คุ้มกันอีกคนเข้าไปในบ่อน้ำหยาง ช่วงเวลาที่เขาสัมผัสเขานั้นถูกเผาไหม้ในทันที แม้ว่าเขาจะเป็นองค์รักษ์เทพสวรรค์ที่น่าตกตะลึง เขาก็ยังต้องเรียกใช้สมบัติและใช้พลังงานเย็นราวกับน้ำตกและคุ้มกันเขาไว้ อากาศของมันต่อสู้กับน้ำหยาง

เมื่อพวกเขาลงมาถึงระดับที่ลึก พวกเขานั้นไม่กล้าจะลงมากอีกต่อไปเพราะพวกเขาไม่สามารถทนได้อีก ที่ระดับความลึกนี้การป้องกันของพวกเขานั้นล้วนไร้ความหมาย ในเวลานี้กระทั้งองค์รักษ์เทพสวรรค์ก็ยังได้รับบาดเจ็บ

ในเวลานี้ พวกเขานั้นลอยลงมาด้านล่างช้าขึ้น ช่วงเวลาที่พวกเขามาถึงทางแยกของน้ำพวกเขาสองคนรีบควบคุมลมหายใจ ภายในพริบตาทั้งสองเริ่มผสมหญ้าหยินหยาง และผู้คุ้มกันทั้งสองเริ่มลงมือทันที คนหนึ่งนั้นเริ่มควบคุมน้ำสุดยอดหยินขณะที่อีกคนควบคุมน้ำสุดยอดหยาง ทั้งสองควบคุมน้ำจนกระทั้งกลายเป็นโซ่และเริ่มมัดหญ้าอมตะ นอกจากนี้กระแสน้ำหยินพยามจะดึงรากสีทองขณะที่กระแสน้ำหยางพยามจับหญ้าสีดำ

" แกร๊ก ! " ทว่าช่วงเวลาที่พวกเขาสูญเสียการควบคุมเพียงไม่กี่วิ หญ้าหยินหยางอมตะก็หนีจากโซ่ไปในทันที

หญ้าหยิงหยานอมตะนั้นมีประสิทธิภาพอย่างมาก ยิ่งพวกมันอยู่ในน้ำที่เป็นถิ่นของตัวเองยิ่งมีอำนาจ แม้ว่าทั้งสองจะเต็มไปด้วยอำนาจศักดิ์สิทธิ์ก็ยังไม่สามารถจับมันได้

ทว่าทั้งสองนั้นก็เป็นผู้เชียวชาญ เมื่อความพยามแรกของพวกเขาล้มเหลว พวกเขาก็เริ่มหญ้าหยินหยางอมตะต้นอื่นทันทีและได้รับมันมาสี่ต้น

" น่าประทับใจ " หลี่ฉีเย่หัวเราะและเหลือบมองไปยังหลานอวิ๋นจู " ถึงตาพวกเราแล้ว " หลังจากกล่าวเสร็จเขาก็จับมือของหลานอวิ๋นจู

" เจ้ากำลังจะทำอะไร ! " ถูกจัมมือต่อหน้าฝูงชนหลานอวิ๋นจูเต็มไปด้วยความอายและโกรธ

ทว่าเหล่าศิษย์ในปัจจุบันนั้นโกรธยิ่งกว่า ผู้อาวุโสจำนวนมากแสดงสีหน้าไม่พอใจ

" เจ้าชื่อข้าใจหรือไม่ ? " ท่ามกลางความโกรธ หลี่ฉีเย่เพียงอมยิ้มและเอ่ยถาม

" ตูมม ! " แต่ก่อนที่นางจะได้ตอบอะไร หลี่ฉีเย่ก็ดึงนางเข้าไปในบ่อ นอกจากนี้เขาก็กระโดดลงไปและพุ่งไปยังจุดกึ่งกางของพวกมันทันที่

ขณะที่พวกเขากระโดดลงไปในบ่อ มันก็เต็มไปด้วยความร้อนและความเย็นในทันที หลานอวิ๋นจูเปิดใช้ทักษะของนาง

" ดำลงไป ! " หลี่ฉีเย่ดึงนางและเอ่ย

หลานอวิ๋นจูได้ยินเพียงเสียงหลี่ฉีเย่ ความเร็วของเขานั้นเร็วเป็นอย่างมากและหายเข้าไปในบ่อ

" นี้พวกเขาต้องการจะทำอะไร ! " เห็นหลี่ฉีเย่ดึงหลานอวิ๋นจูลงไปยังส่วนลึกของบ่อ ทุกคนกลายเป็นตื่นตระหนก ควรจะรู้ว่าแม้แต่บรรพชนเที่ยงธรรมก็ไม่สามารถไปถึงก้นบ่อได้

" ฮึ่มม เจ้าโง่ เขาคิดว่าตัวเองสามารถไปถึงก้นบ่อได้ ! " ผู้อาวุโสหลินเอ่ยเสียงเย็นชา

แม้แต่ผู้นำนิกายเต๋าเบ่ากุ้ยก็อดไมได้ที่จะเปลี่ยนการแสดงออกเพราะกังวลเกี่ยวกับศิษย์ของเขา เขานั้นแน่นอนว่ารู้อันตรายภายในบ่อเป็นอย่างดี

หลี่ฉีเย่ดึงหลานอวิ๋นจูลงมาด้านล่างอย่างรวดเร็ว แม้ว่าพวกเขาทั้งสองจะแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก แต่พวกเขาก็ยังไม่สามารถทนต่อความร้อนและเย็นในระดับที่ลึกๆได้

ในตอนนี้หลี่ฉีเย่หยิบเอาคันฉล่องกลั่นหยิานหยางอมตะออกมา และปลาหยินหยางอมตะก็กระโดดออกมาจากภายใน ปลาเหล่านั้นแหวกว่ายด้วยความเร็วราวกับกลับสู่ธรรมชาติของมัน

" หรือนี้จะเป็นสมบัติจักรพรรดิอมตะระดับแท้จริง ? " หลานอวิ๋นจูกลายเป็นประหลาดใจเมื่อเห็นคันฉ่องนี้ นางนั้นเป็นหนึ่งในคนที่เห็นสมบัติมาเป็นจำนวนมาก

" ไม่ใช่ แต่มันก็ไม่ได้อ่อนแอกว่าสมบัติระดับแท้จริง " หลี่ฉีเย่เอ่ยตอบขณะที่ถือคันฉ่องและดำลงไปด้านล่าง.