408

ตอนที่ 408 จูบ

หากหลานอวิ๋นจูนั้นไม่ได้อยู่ที่นี่ เช่นนั้นหยางหลงอาจจะเป็นลูกหลานของนิกายพันแม่น้ำ แน่นอนหากเทียบกับปีศาจเช่นหลานอวิ๋นจู หยางหลงนั้นอ่อนแออย่างมาก นอกจากนี้ระดับการบ่มเพาะของหลานอวิ๋นจูในนิกายแม่น้ำเต็มไปด้วยความลับ ศิษย์หลายคนล้วนรู้เพียงว่านางนั้นมีการบ่มเพาะที่แข็งแกร่ง ความแข็งแกร่งของนางสามารถท้าทายเชื้อสายจักรพรรดิอมตะใดๆในโลกใต้พิภพศักดิ์สิทธิ์ก็ย่อมได้

" ศิษย์พี่ใหญ่ ทุบตีเขาในสามกระบวนท่าเลย ! " ช่วงเวลาที่หยานหลงเข้ามาในสนาม ศิษย์นับไม่ถ้วนตะโกนเชียร์เขา

" สามกระบวนท่า ? พี่หู่ ท่านประเมินเจ้าสารเลวนี้สูงเกินไป เพียงหนึ่งกระบ่วนท่าก็เพียงพอแล้ว ! " ศิษย์อีกคนเอ่ย

ในช่วงเวลาสั้นๆเสียงหัวเราะก้เต็มไปด้วยทั่วสนามประลอง

เทียบกับฝั่งของหยานหลง ด้านของหลี่ฉีเย่นั้นเงียบอย่างมาก ไม่มีอะไรแปลกเนื่องจากที่นี่เป็นนิกายแม่น้ำทุกคนจึงเลือกสนับสนุนหยางหลงนั้นจึงเป็นเรื่องปกติ

เทียบกับเสียงเชียร์ของหยานหลง หลี่ฉีเย่เดินมาในสนามประลองเพียงลำพัง มีเพียงลู่ไป๋ฉิวที่ยืนอยู่ด้านข้างและหลานอวิ๋นจูที่มาพร้อมกับเขา

หลี่ฉีเย่เดินเข้ามาภายในสนามประลองภายใต้สายของหลายคน ขณะเดียวกันหลานอวิ๋นจูก็เป็นเหมือนเทพธิดาในสายตาเหล่าศิษย์ ทุกการก้าวของนางล้วนทำให้ศิษย์สั่นไหว และเพราะนางปรากฏตัว ตัวตนของหลี่ฉีเย่จึงเห็นได้ชัดมากขึ้น

วันนี้ลู่ไป่ฉิวนั้นสวมกระสีทอง สวมเกราะเต็มตัวแบบนี้ทำให้กลิ่นอายของนางเต็มไปด้วยความกล้าหาญ ขณะเดียวกันนางมาเพื่อให้กำลังใจหลี่ฉีเย่ วันนี้อาจจะกล่าวได้ว่ามีนางเพียงคนเดียวที่เอาใจช่วยเขา

แน่นอนสายตาของทุกคนกลายเป็นหงุดหงิดเมื่อเห็นหลานอวิ๋นจูนั้นเดินมากับหลี่ฉีเย่ ในทันทีสายตาของทุกคนก็เต็มไปด้วยจิตสังหารขณะมองไปยังหลี่ฉีเย่

แม้แต่จะมีการจ้องมองด้วยจิตสังหารจากหยานหลงและคนอื่นๆ หลี่ฉีเย่ยังคงไม่ได้แยแสสิ่งใดและเดินขึ้นมาบนสนาม จากนั้นเขาก็มองไปยังศิษย์ของนิกายพันแม่น้ำ นี้ทำให้หลานอวิ๋นจูที่ยืนอยู่ด้านข้างกล่าวอย่างโกรธๆ " มันเป็นเพียงการทดสอบ ทำไมเจ้าต้องมอบไปรอบๆด้วย ? พวกเขาไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อมาให้กำลังเจ้า ! "

" นี้เป็นจุดเริ่มต้นที่ดี ข้าสามารถใช้การทดสอบนี้เพื่อให้เหล่าศิษย์ในนิกายรู้ถึงความสามารถของบุตรเขยพวกเขาได้ " หลี่ฉีเย่เอ่ยอย่างสบายๆ จากนั้นเขาก็โบกมือและเอ่ยกับศิษย์จากนิกายพันแม่น้ำหวน " สหายทั้งหลาย สวัสดียามเช้า น้อยชายของพวกท่านพึงมาที่นี้ ข้าหวังว่าทุกคนจะให้โอกาสข้าได้ในอนาคต ในเวลานี้ข้ามาที่นี่อย่างเร่งรีบและไม่ได้เตรียมการของขวัญแต่งงานแต่อย่างใด รอหลังจากการเฉลิมฉลองเสร็จสิ้น น้องชายคนนี้จะมอบของขวัญให้กับทุกคน  "

หลานอวิ๋นจูนั้นสั่นด้วยความลำบากใจ นางอดไม่ได้ที่จะกำหมัดขาวๆของนาง

" หยุด ! " นิกายพันแม่น้ำหวนทันใดนั้นก็ตะโกน " หยุดฝันที่จะเป็นคางคกกินเนื้อหงส์ ! "

" พวกเจ้ากล่าวถูก ข้านั้นเป็นกบที่ต้องการจะกินเนื้อหงส์ ! " หลี่ฉีเย่มองศิษย์นิกายพันแม่น้ำหวนและเอ่ยอย่างสบายๆ " อย่าได้กังวลสหายทั้งหลาย รอจนข้าแต่งงานเสียก่อน เช่นนั้นพวกเจ้าจะได้รับของแต่งงาน เกี่ยวกับประเพณีของมนุษย์จากหมู่บ้านแห่งความทรงจำ พวกเราจะมีงานเลี้ยงสิบห้าวันก่อนงานแต่ง ข้าหวังว่าสหายทั้งหลายจะมฉลองด้วย "

" หากเจ้ายังคงพูดไร้สาระเช่นนี้ต่อไป ข้าจะทุบตีเจ้าให้ตาย ! " หลานอวิ๋นจูอับอายเกินไปและนางยังจะขุดดินฝังตัวเอง นางนั้นกัดฟันของนางและพยามใช้กำปั้นทุบหลี่ฉีเย่

หลี่ฉีเย่เหลือบมองนางด้วยรอยิ้มก่อนจะเอ่ย " สาวน้อย ทุกอย่างนั้นมีราคา มันไม่รู้ว่าการแต่งงานของเรานั้นจะเกิดขึ้นหรือไม่ แต่ตอนนี้ข้าถูกใช้เป็นเครื่องมือ จะเกิดอะไรขึ้นหากมีเรื่องร้ายๆเกิดขึ้นและข้าต้องทิ้งชีวิตไป ?...ให้ข้าลิ้มลองเจ้าสักหน่อยไม่ได้รึ ? หากเจ้ามีปัญหากับเรื่องนี้ เช่นนั้นข้าสามาถจากไปเลย "

แม้จะมีความโกรธ แต่นางก็ยังคงอดทนและกำหมัดแน่น หลังจากเรื่องนี้จบนางจะต้องสั่งสอนเจ้าสารเลวนี้ให้ได้

แต่ในสายตาของศิษย์นิกายพันแม่น้ำหวน การหยอกล้อของหลี่ฉีเย่และหลานอวิ๋นจูนั้นใกล้ชิดกันอย่างมาก สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความอิจฉา

โดยเฉพาะอย่างยิ่งสายตาของหยานหลง สายตาของเขากลายเป็นรุนแรงและถูกครองงำด้วยความหึงหวง เขาต้องการจะจัดการหลี่ฉีเย่ในทันที

" เอาละในเมื่อทั้งสองฝ่ายพร้อมแล้ว เช่นนั้นจะได้เริ่มการต่อสู้ " ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ผู้อาวุโสอีกคนเอ่ย " เมื่อมีคนยอมรับความพ่ายแพ้ กาประลองจะหยุดลงทันที นี้เป็นเพียงการทดสอบไม่ใช่การต่อสู้เป็นตาย ทุกอย่างจะหยุดลงทันทีหากอีกฝ่ายไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ "

" แซ่หลี่ ขึ้นมา ! " หลังจากได้รับอนุญาติจากผู้อาวุโส หยานหลงจ้องหลี่ฉีเย่และตะโกนอย่างเย็นชา " พวกเรามาจบการต่อสู้ที่น่าเบื่อนี้กัน ! ข้าจะให้มันจบในสามกระบวนท่า ! "

หลี่ฉีเย่นั้นไม่ได้แยแสคำกล่าวของเขา เขาเพียงมองไปยังหลานอวิ๋นจูและอมยิ้มเอ่ย " ข้ากำลังจะสู้ให้เจ้า เจ้าจะไม่มีของขวัญอวยพรให้หน่อยรึ ? "

" ของขวัญอวยพรอะไร ? " หลานอวิ๋นจูนั้นจ้องเขาด้วยความโกรธและตระหนักได้ว่าสารเลวนี้มีความตั้งใจที่ไม่ดีบางอย่าง

หลี่ฉีเย่ตอบด้วยรอยยิ้ม " เอาเป็นมอบจูบให้ความโชคดีให้หน่อยเป็นอย่างไร ? แน่นอนว่าจูบที่ริมฝีปากจะยิ่งดียิ่ง ข้านั้นจะได้รับการกระตุ้นมากขึ้นและกระทั้งสาสามารถสั่งหารเทพหรือปีศาจ "

" ไปนรกซะ ! " ใบหลานของหลานอวิ๋นจูนั้นร้อนขึ้นด้วยความโกรธ ทว่านางนั้นไม่สามารถเตะเขาต่อหน้าทุกคนได้

" อ่า ใจร้ายยิ่ง " หลี่ฉีเย่ส่ายหัวและยิ้มก่อนจะเอ่ยกับลู่ไป๋ฉิว " ไป๋ฉิวข้าต้องการเข้าไปในเวทีเร็วนี้ๆ เช่นนั้นมอบจูบให้ข้าและรอข้ากลับมาเถอะ "

ลู่ไป๋ฉิวนั้นมองไปยังหลานอวิ๋นจูก่อนจะโอนยิ้มเอ่ย " ข้าจะรอท่านนำชัยชนะกลับมา " เขาเอ่ยเสร็จก็จูบไปยังหน้าผากของหลี่ฉีเย่

หลานอวิ๋นจูนั้นเริ่มจะไม่พอใจที่เห็นฉากดังกล่าว

" คนแซ่หลี่ อย่าได้ชักช้า ! หากเจ้ากลัว มันยังไม่ส่ายเกินไปที่จะยอมแพ้ !  " หยานหลงนั้นเต็มไปด้วยความโกรธทีเห็นฉากดังกล่าว เขาต้องการจะฆ่าสารเลวนี้ทันที

" ทำไมต้องรีบร้อน ? เจ้าไม่เห็นหรือว่าข้ากำลังจะได้รับจูบแห่งโชค ? " หลี่ฉีเย่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม " ภรรยาข้า รอจนข้ารับชัยชนะกลับมาเช่นนั้นเจ้ามาอุ่นเตียงข้าคืนนี้ ตกลงหรือไม่ ? "

" นี้เจ้า ! " หลานอวิ๋นจูนั้นไม่สามารถอยู่ในความสงบได้อีก ทว่าช่วงเวลาที่นางกำลังจะระเบิดอารมณ์ หลี่ฉีเย่ก็เข้ามาประกบปากและจูบนาง จากนั้นเขาก็ถอนมันออกไปและกระโดดขึ้นลานประลองอย่างรวดเร็ว

หลังจากถูกจูบอย่างกระทันหัน หลานอวิ๋นจูก็กลายเป็นถูกแช่แข็งและมองไปยังหลี่ฉีเย่บนลานประลองด้วยสายตาว่างเปล่า

ศิษย์ของนิกายพันแม่น้ำหวนที่เห็นฉากนี้ล้วนเต็มไปด้วยความโกรธ หากสายตาสามารถฆ่าคนได้หลี่ฉีเย่คนตายมากกว่าร้อยรอบแล้ว

อารมณ์ของหยานหลงนั้นแทบจะระเบิดก่อนจะกัดฟันและเอ่ยด้วยเสียงเย็นชา " นี้เรียกว่าไม่รู้จักชีวิตและความตาย อย่าได้ตำหนิข้าหากข้านั้นไร้ความปราณีกับเจ้า ! "

" ศิษย์พี่ใหญ่ มอบบทเรียนให้เจ้าสารเลวนี้เลย ! " ศิษย์ของนิกายพันแม่น้ำหวนต่างโห่ร้องและหวังจะทุบตีหลี่ฉีเย่ เขานั้นกล้าที่จะทำหยาบคายต่อเทพธิดาของพวกเขา !

หยางหลงที่ถูกครอบงำด้วยความโกรธ จากนั้นเขาเอ่ยอย่างเย็นชา " หลี่ มันยังไม่สายเกินไปที่จะกล่าวคำสุดท้าย เพราะไม่งั้นเจ้าจะไม่มีโอกาสได้พูดอีก  "

ในตอนนี้ หยานหลงนั้นต้องการจะฆ่าหลี่ฉีเย่ เขาสาบานกับตัวเองว่าจะฆ่าหลี่ฉีเย่ภายในสามกระบวนท่า ดังนั้นจึงมอบโอกาสสุดท้ายให้

" คำกล่าวสุดท้าย ? ข้าไม่จำเป็นต้องเอ่ยสิ่งใด ! " หลี่ฉีเย่นั้นมองหยานหลงและกล่าวอย่างเย็นชา

ทัศนคติที่หยิ่งยโสนี้ทำให้เจตนาฆ่าของหยานหลงตอบอย่างเย็นชา " ยังคงยโสเมื่อยอู่ต่อหน้าความตาย...ข้าจะฆ่าเจ้าในสามกระบวนท่า ! "

" สามกระบวนท่า ? " หลี่ฉีเย่ส่ายหัวและเอ่ย " สามกระบวนท่านั้นมากเกินไป เพียงหนึ่งก็จบทุกอย่างได้แล้ว และเจ้าจะต้องแพ้ข้ารับประกันได้เลย "

" เหอะ ช่างไร้เดียงสา ศิษย์พี่ใหญ่ ตัดหัวเจ้าสารเลวนี้เลย ! " ศิษย์หลายคนตะโกนด้วยความโกรธ

" เจ้าสารเลว มารับความตายของเจ้าซะ ! " หยานหลงสูดลมหายใจเข้าลึก พริบตานั้นเขาก็แผดเสียงคำรามพร้อมด้วยเปลวไฟของเขากลายเป็นมังกรเพลิงยักษ์ ร่างกายของเขาปลดปล่อยกลิ่นอายเพลิงที่น่ากลัวออกมา

" ทรงพลังยิ่ง ! " เห็นอำนาจของหยานหลง ลู่ไป๋ฉิวนั้นกลายเป็นประหลาดใจ อำนาจของเขาแน่นอนว่าสามารถท้าทายเซียนบรรพกาลรุ่นเก่าได้

ผู้อาวุโสหลินนั้นเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจเมื่อเห็นศิษย์ของเขาและกลิ่นอายที่ทรงอำนาจ แม้ว่ามันอาจจะไม่สามารถเทียบได้กับหลานอวิ๋นจูได้ แต่มันก็ไม่แย่หากเทียบกับรุ่นเยาว์ในดินแดนเมฆเหิน !

" สารเลว ได้เวลาจบเรื่องนี้แล้ว ! " หยานหลงนั้นคำรามออกมาพร้อมด้วยกรงเล็บมังกรไฟ ภายใต้กรงเล็บที่แหลมคมนี้ร่างกายมนุษย์นั้นสามารถถูกฉีกได้ราวกับกระกาษ มันก็เหมือนกับว่ากรงเล็บนี้สามารถฉีกได้ทั้งสนาม...