407

ตอนที่ 407 ผู้อาวุโสสูงสุดหยาง

" การยอมแพ้โดยไม่ได้ต่อสู้นั้นไม่ใช่นิสัยข้าเลย ในเมื่อนิกายของเจ้าต้องการทดสอบข้า เช่นนั้นข้าก็ต้องรับการท้าทายครั้งนี้ ! " สุดท้ายหลี่ฉีเย่ก็เอ่ยตอบ

เต๋าเบ่ากุ้ยนั้นไม่แปลกใจกับคำตอบนี้ก่อนจะพยักหน้าเอย " เอาละ ในเมื่อเจ้าเลือกที่จะรับการทดสอบ เช่นนั้นพวกเราจะมอบการทดสอบที่เป็นธรรมให้ "

" ย่อมได้ หากข้าสามารถผ่านการทดสอบได้เมื่อไหร่ ค่อยบอกถึงการทดสอบต่อไป " หลี่ฉีเย่เอ่ยอย่างสบายๆ

" ดี การทดสอบแรกของเจ้านั้นคือการประลองจะเริ่มวันพรุ่งนี้่ เจ้าคัดค้านใดๆหรือไม่ ? " เต๋าเบ่ากุ้ยเอ่ยถาม

หลี่ฉีเย่พยักหน้าเอ่ย " ข้าพร้อมตลอดเวลา "

" เช่นนั้นเจ้าสามารถกลับไปและเตรียมตัวได้ พรุ่งนี้นิกายพันแม่น้ำหวนของพวกเราจะเลือกศิษย์เพื่อสู้กับเจ้า เจ้าต้องเตรียมตัวให้พร้อม อย่าได้ประมาทคู่ต่อสู้ของเจ้า " เต๋าเบ่ากุ้ยนั้นเอ่ยอย่างเป็นมิตร

หลี่ฉีเย่เหลือบมองไปยังหลานอวิ๋นจูก่อนจะอมยิ้มและเอ่ย " อย่าบอกข้านะว่านิกายของเจ้าจะส่งคู่หมั้นของข้าออกมาสู้ ? "

เมื่อคำว่า ' คู่หมั้น ' ออกมา หลานอวิ๋นจูทั้งหงุดหงิดและเขินอายพร้อมจ้องหลี่ฉีเย่

" เจ้าไม่ต้องกังวล หากอวิ๋นจูลงมือเอง มันจะไม่ยุติธรรมสำหรับเจ้า " เต๋าเบ่ากุ้ยอมยิ้มเอ่ย ในความจริงแม้ว่าเขาจะเป็นผู้นำนิกาย เขาก็ยังสนับสนุนหลานอวิ๋นจู

ในความคิดของเขา หากหลานอวิ๋นจูออกมาหลี่ฉีเย่ย่อมไม่มีโอกาสชนะ เขานั้นเชื่อถือในตัวนางอย่างมากในฐานะลูกหลานของเชื้อสายจักรพรรดิ แม้ว่านางจะเผชิญกับลูกหลานของตระกูลมายากระดูก เขาก็ยังคงเชื่อว่าศิษย์ของเขาก็ยังได้รับชัยชนะ

แต่สำหรับหลี่ฉีเย่นั้นเต็มไปด้วยความสุขที่จะเผชิญกับศัตรู ความเป็นจริงยิ่งศัตรูของเขาแข็งแกร่งเขายิ่งตื่นเต้น

พวกเขานั้นกลับไปยังบ้านพักของตัวเองหลังจากเอ่ยลา ทันใดนั้นเขาก็พบลู่ไป๋ฉิวนั้งอยู่ด้านนอกและแจ้งว่ามีแขก

" ท่านปู่หยาง !  " หลังจากเข้ามาภายในห้อง หลานอวิ๋นจูไม่สามารถเก็บความตื่นเต้นของนางได้และร้องอย่างตื่นเต้นหลังจากเขามาภายในห้อง

ชายชราในห้องนั้นอายุราวๆเจ็ดสิบปี เขานั้นตัวไม่สูงนัก แต่เขานั้นเต็มไปด้วยความมั่นคงและหายนะใดๆล้วนไม่สามารถทำลายเขาได้

ชายชราคนนี้คือผู้อาวุโสสูงสุดของนิกายพันแม่น้ำหวน คนที่มาจากหมู่บ้านแห่งความทรงจำ - ผู้อาวุโสสูงสุดหยาง !

ความจริงก็คือมีตัวตนที่ยิ่งใหญ่จำนวนมากนั้นมาจากหมู่บ้าน รวมถึงเป็นผู้บัญชาการในโลกของมนุษย์ บางคนนั้นเป็นผู้อาวุโสสูงสุดของเชื้อสายจักรพรรดิ ตัวอย่างเช่นผู้อาวุโสหยาง ทว่าไม่ว่าพวกเขาจะเป็นตัวตนที่ยิ่งใหญ่ขนาดไหน ก็ไม่สามารถทำลายความสงบของหมู่บ้านได้ หลังจากทั้งหมด ความเงียบนี้ก็เป็นสิ่งที่จักรพรรดิอมตะสร้างขึ้นและอยู่มาเป็นเวลานาน

" ท่านปู่หยางท่านหยุดการบ่มเพาะของท่านแล้ว " หลานอวิ๋นจูนั้นเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ท่านปู่หยางนั้นไม่ได้เป็นปู่แท้ๆของนาง แต่นางก็เคารพเขามากและเรียกเขาว่าท่านปู่

ผู้อาวุโสสูงสุดหยางนั้นยิ่มอย่างมีความสุขและเอ่ย " ในเมื่อต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์นั้นพบสามีเจ้าแล้ว ท่านปู่คนนี้จะไม่ออกมาดูได้อย่างไร ? "

" ท่านปู่ ท่านกำลังพูดเรื่องอะไรกัน !  " หลานอวิ๋นจูนั้นเขินอายอย่างมากขณะที่นางตอบนั้นใบหน้าของนางแดงก่ำ

ผู้อาวุโสสูงุสดหยางนั้นมองหลี่ฉีเย่อย่างรอบคอบ ในฐานะบุตรเขยของเขา

" ดี ! ดี ! ดี ! " หลังจากมองหลี่ฉีเย่ ผู้อาวุโสสูงุสดหยางก็พยักหน้าและเอ่ย " มันดูเหมือนว่าต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์จะไม่ได้เลือกสามีที่ผิดพลาด "

" ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ย่อมเลือกสามีที่สมบูรณ์แบบให้กับนาง แต่มันกลับไม่เลือกภรรยาที่ดีให้กับเขาเลย " หลี่ฉีเย่อมยิ้มเอ่ย

" สารเลว อย่าทำราวกับว่าเจ้าไม่ได้รับการชดเชยที่ดี ! " ผู้อาวุโสสูงหยางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม " สาวน้อยของพวกเรานั้นไม่ได้ด้อยกว่าใคร ไม่ว่าจะอย่างไร พวกเราเจ้าทั้งสองก็ต้องรักกันให้มากในอนาคต ! "

ผู้อาวุโสสูงสุดหยางนั้นพอใจอย่างมากกับหลี่ฉีเย่ ความจริงก็คือเขานั้นเชื่อในต้นสารพัดฝัน ในฐานะผู้อาวุโสสูงสุดของเชื้อสายจักรพรรดิอมตะ เขาเข้าใจความลึกลับของต้นไม้นั้น ดังนั้นต้นไม้นั้นต้องมีเหตุผลที่ดีในการเลือกหลี่ฉีเย่

" ท่านปู่ เรื่องนี้ยังไม่แน่นอนซักหนอ่ย ! " หลานอวิ๋นจูกล่าวอย่างอายๆ

หลี่ฉีเย่ทำเพียงส่ายหัวของเขาและอมยิ้ม การแต่งงานนี้สำหรับเขาเป็นเพียงเรื่องบังเอิญและไม่มีสิ่งใดอื่น สำหรับหลานอวิ๋นจู นางนั้นต้องการใช้เขาเป็นเครื่องมือกันคนจากนิกายพันแม่น้ำหวน

" สารเลวน้อย ข้านั้นออกมาจากการบ่มเพาะนี้ก็เพื่อให้กำลังใจเจ้า ข้าจะไม่พูดอะไรมากแต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นทำตามที่เจ้าต้องการได้เลย เกี่ยวกับเรื่องทีจะเกิดขึ้นผู้อาวุโสคนนี้จะจัดการเองและสนับสนุนการแต่งงานนี้ บุตรเขยหมู่บ้านแห่งความทรงจำของพวกเราจะ ให้คนอื่นมาจัดการง่ายๆได้อย่างไร ? "

ผู้อาวุโสสูงสุดหยางนั้นเป็นผู้อาวุโสของนิกายแม่น้ำ อาจจะกล่าวได้ว่าเขานั้นไม่กลัวสิ่งใดในโลก ในเวลานี้เขาออกมาจากการบ่มเพาะและสนับสนุนหลี่ฉีเย่ เพราะกลัวว่าหลี่ฉีเย่จะหวาดกลัวจาการข่มขู่ของนิกาย

" ย่อมได้ ข้าจะพยามให้ดีที่สุดเพื่อให้ได้แต่งงานกับแม่สาวนี้และให้กำเนิดบุตรที่ดี ! " หลี่ฉีเย่ตอบด้วยรอยยิ้มหลังจากเห็นความกระตือรื้อร้นของผู้อาวุโสด้านหน้า

สีหน้าของหลานอวิ๋นจูนั้นกลายเป็นแดงก่ำ นางนั้นเต็มไปด้วยความอับอายและลำบากใจ นางนั้นไม่สามารถรอที่จะทุบตีปีศาจน้อยนี้อีกต่อไป

" ดี ดีมาก ข้าจะรอข่าวดีจากเจ้า ! " ผู้อาวุโสยิ้มและกล่าวกับหลี่ฉีเย่ก่อนที่จะจากไป " ไปเตรียมตัวให้ดี การแต่งงานนี้อย่าให้ใครทำลายได้ "

" เจ้าจะกล่าวเรื่องไร้สาระพวกนี้ได้เพียงแค่ตอนนี้ !  "หลังจากผู้อาวุโสสูงสุดหยางจากไป หลานอวิ๋นจูกล่าวด้วยความโกรธขณะมองหลี่ฉีเย่และหยิกไปที่ขาของเขา

' ตุบ ' หลี่ฉีเย่อีกครั้งที่ตบไปที่ก้นของนางและบีบมัน นี้ทำให้หลานอวิ๋นจูนั้นกรีดร้องก่อนจะหัวเราะและเอ่ย

" เจ้าโรคจิตน้อย ! " สายตาของหลานอวิ๋นจูเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว นางนั้นถูกสัมผัสอีกครั้งด้วยสารเลวนี้ทำและทำให้นางสั่นด้วยความโกรธ ใบหน้าของนางกลายเป็นสีแดงเหมือนพระอาทิตย์ตก

เมียบกับความโกรธที่ทะเลชั้นฟ้าของหลานอวิ๋นจู ตรงกันข้ามหลี่ฉีเย่เพียงมองนางอย่างสบายๆ " ใครคือโรคจิตน้อยกัน ? ช่างเป็นคำกล่าวที่น่าเกลียดยิ่ง...อย่าลืมว่า ข้านั้นคือคู่หมั้นเจ้า และในฐานะคู่หมั้นการสัมผัสก้นของภรรยาเป็นสิ่งที่เหมาะสม อีกอย่างก้นของเจ้าทั้งเต็มมือและนุ่มนิ่ม.."

" เจ้ายังกล้าพูดอีกเรอะ ! " หลานอวิ๋นจูไม่สามารถรักษาความสงบของนางได้ ก่อนที่จะปล่อยกรงเล็บของนางตบไปยังหลี่ฉีเย่

ภายในระยะเวลาสั้นๆ ทั้งห้องก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของหลี่ฉีเย่และการอาละวาดของหลานอวิ๋นจู เรื่องนี้ทำให้ลู่ไป๋ฉิวที่ยืนอยู่ด้านข้างอมยิ้ม พวกเขาล้วนกลายเป็นเหมือนสามีภรรยากันมากขึ้น

ในวันที่สอง ข่าวเกี่ยวกับการทดสอบของหลี่ฉีเย่เพื่อให้กลายเป็นบุตรเขยในอนาคตนั้นถูกกระจายออกไปอย่างรวดเร็ว

" บุตรเขยในอนาคต ? ฮึ่ม พวกเราจะเรียกเขาก็เมื่อเขานั้นผ่านการทดสอบได้ แต่ตอนนี้เขายังไม่คู่ควร " ศิษย์รุ่นเยาว์ที่ชอบหลานอวิ๋นจูล้วนแค่นเสียง

เมื่อพวกเขาได้ยินเรื่องนี้ ความคิดแรกของพวกเขาคือหลี่ฉีเย่ต้องล้มเหลว

ข่าวต่อมานอกจากการทดสอบแล้ว ก็คือการที่หลี่ฉีเย่จะต้องต่อสู้กับศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเขาหยานหลง

เพื่อทดสอบความสามารถของหลี่ฉีเย่ นิกายพันแม่น้ำหวนจึงส่งหยานหลงศิษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดออกไป นี้เป็นเรื่องที่รุ่นเยาว์ทุกคนสามารถเข้าใจได้

และสำหรับหยานหลงเขาล้วนจำเป็นต้องใช้โอกาสนี้ ไม่มีใครรู้ว่าเขานั้นได้รับเลือกจากผู้อาวุโสหรือเขาเสนอตัวเอง

เมื่อศิษย์นิกายพันแม่น้ำหวนได้ยินว่าศิษย์พี่ของพวกเขาจะสู้ ทั้งหมดล้วนตกอยู่ในความตื่นเต้นและอุทาน " ไม่เลว ศิษย์พี่ใหญ่ถึงกับมาสอนบทเรียนให้มันด้วยตัวเอง นี้เป็นบทเรียนที่ดีสำหรับคางคกที่คิดจะกินเนื้อหงส์ ! "

อย่างรวดเร็ว เหล่าศิษย์ปกติก็เริ่มที่จะกลายเป็นมีความคิดเดียวกันนั้นคือเตะหลี่ฉีเย่นี้ออกไป !

" เฮ้ สารเลวนี้นั้นไม่ต้านทานแม้แต่สามการโจมตีของศิษย์พี่ใหญ่ได้ คนสามัญเช่นเขาก็แข่งขันกับพี่ใหญ่ได้อย่างไร ? "  ศิษย์สตรีคนหนึ่งเอ่ย

" สามกระบวนท่า ? เจ้านั้นตีค่าเด็กเหลือขอนี้มากเกินไป ในความคิดข้าเพียงแค่หนึ่งการกระบวนท่าก็พอแล้ว ศิษย์พี่ใหญ่นั้นเป็นเซียนบรรพกาล ! " ศิษย์อีกคนเอ่ย " หากศิษย์พี่ใช้หนึ่งกระบวนท่าล้มสารเลวนี้ เขาจะเสียความมั่นใจอย่างมาก และไม่มีความกล้าจะแต่งงานอีกต่อไป "

" ไม่มีอะไรจะดีกว่านี้ พวกเราไม่สามารถปล่อยให้เจ้าสารเลวนี้มายุ่งกับศิษย์น้องหญิงของพวกเราได้ ! " ในเวลานั้นศิษย์ทุกคนในนิกายพันแม่น้ำหวนล้วนต่อต้านหลี่ฉีเย่

มันก็เหมือนกับว่าหลี่ฉีเย่นั้นได้รับความเกลียดชังจากทุกคนและศิษย์ล้วนหวังให้เขานั้นพ่ายแพ้

ช่วงเวลาวันรุ่งขึ้น ลานประลองของนิกายพันแม่น้ำหวนก็เต็มไปด้วยศิษย์จำนวนมาก พวกเขามาที่นี่เพื่อเป็นพยาในการต่อสู้

ผู้อาวุโสที่เป็นผู้ตัดสินก้าวขึ้นมาบนเวที จากนั้นก็ตามมาด้วยหยานหลงเขาเต็มไปด้วยเปลวไฟอยู่รอบล่างกายของเขาราวกับจะเผาชั้นฟ้า

วันนี้ความตั้งใจของเขาพุ่งสู่จุดสูงสุด เขานั้นมีลักษณะที่หยิ่งยโสบนใบหน้าและเต็มไปด้วยความมั่นใจ

ความจริงก็คือหยานหลงนั้นไม่ได้ประเมินหลี่ฉีเย่ไว้สูง ในความคิดเขา ไม่ว่าหลี่ฉีเย่จะเป็นใครมันก็ยังไม่เพียงพอที่จะมาแข่งขันกับเขาได้

ความเย่อหยิงของเขานั้นไม่ใช้เว่าไรเหตุผล อาจารย์ของเขาเป็นผู้อาวุโสของนิกายแม่น้ำและพรสวรรค์ของเขานั้นก็สูงมากและกลายมาเป็นเซียนบรรพกาลมาหลายปี...