405

อนที่ 405 พายุของการหมั้นหมาย

ควรจะรู้ว่ามณีองค์รักษ์นั้นจะไม่กล่าววาจาที่ทำไม่ได้ออกมา คำเหล่านี้แน่นอนว่าจะต้องออกมาจากจิตใจของเขา

มันไม่ใช่เรื่องยากสำหรับมณีองค์รักษ์ที่จะฆ่าศิยษ์รุ่นเยาว์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งยามเมื่อพวกเขาออกไปด้านนอก

ลู่ไป๋ฉิวนั้นเป็นขุนนางพื้นที่และมีประสบการณ์มามาก นางนั้นรู้สึกเย็นสันหลังหลังจากได้ยินการคุกคามนี้ หลี่ฉีเย่เห็นได้ชัดว่าตกะอยู่ในอันตรายหากมณีองค์รักษ์เช่นผู้อาวุโสหลินลงมือทำบางสิ่ง

" ขู่ข้า ? " ตรงกันข้าม หลี่ฉีเย่กับเอ่ยอย่างสบายๆ " ที่จริงข้าก็อยากจะรู้ว่าต้องดำเนินยกเลิกการหมั้นอย่างไร ขอบคุณผู้อาวุโสหลินที่มา ข้าจึงตัดสินใจได้ง่ายขึ้น ในฐานะศิษย์ที่โง่เง่าของเจ้าหยานหลงนั้นล้วนไม่เหมาะสมกับผู้หญิงของข้า คนโง่เช่นเขาปราถนาจะกินเนื้อหงส์รึ ? บอกให้มันรอชาติหน้าเพื่อจะมีโอกาสบ้าง " 

" นี้เจ้า ! " การแสดงออกของผู้อาวุโสหลินนั้นรุนแรงมากขึ้น ในฐานะที่เป็นที่เคารพของผู้คนในนิกายพันแม่น้ำหวนในฐานะมณีองค์รักษ์ เขานั้นแทบไม่เจอกับผู้ต่อต้าน ในเวลานี้เขาเลือกที่จะเข้ามายุ่งกับเรื่องของลูกศิษย์ของเขา ทว่าไม่เพียงผู้เยาว์คนหนึ่งจะปฏิเสธคำขู่เขามันยังกล้าย้อนเขาด้วย นี้จะไม่ให้เขาโกรธได้อย่างไร ?

หลี่ฉีเย่ยังคงผ่อนคลายขณะที่กลิ่นอายของผู้อาวุโสหลินกลายเป็นน่ากลัว ลู่ไป๋ฉิวนั้นหน้าขาวซีดนางนั้นกลัวว่ามณีองค์รักษ์จะลงมือทำบางสิ่ง

" ท่านผู้อาวุโสหลินอยู่ที่นี่ อ่า ! " ท่ามกลางกลิ่นอายฆ่าฟันในห้องมีเสียงสดใสดังมากจากข้างนอก ในเวลาหลานอวิ๋นจูนั้นยืนอยู่หน้าประตูและเอ่ยถาม " ไม่ทราบว่าผู้อาวุโสหลินนั้นมีธุระอะไรที่นี่รึ ? "

" หลานสาว หลาน " ผู้อาวุโสหลินสลายกลิ่นอายสังหารและเอ่ยด้วยรอยยิ้ม " ไม่มีอะไร ข้าเพียงแค่มาคุยกับนายน้อยหลี่เล็กน้อย หากเจ้ากลับมาแล้ว เช่นนั้นข้าก็ไม่รบกวนพวกเจ้าทั้งสอง ! " กล่าวเสร็จเขาก็หันและจากไป

หลังจากเขาจากไป หลานอวิ๋นจูนั้นมองหลี่ฉีเย่และจากนั้นเขาเอ่ย " ไม่มีอะไร เพียงแค่ภัยคุกคามจากตาแก่คนหนึ่ง สาวน้อยเป็นคู่หมั้นเจ้านี้ไม่ง่ายเลย ข้านั้นเจ็บปวดเล็กน้อยเจ้าจะต้องชดเชยให้ข้าด้วย  "

หลานอวิ๋นจูจ้องเขาอย่างไม่มีความสุขและเอ่ย " ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่คนนอกมากำหนดการแต่งงานของข้า ! " แน่นอนว่านางเอ่ยถึงผู้อาวุโสหลิน

" เฮ้ ไม่สำคัญ เจ้านั้นเป็นลูกหลานของนิกายแม่น้ำ ดังนั้นเจ้าคิดจริงๆว่าพวกเขาจะให้เจ้าแต่งงานกับคนนอก ? " หลี่ฉีเย่ยิ้มและเอ่ย " ข้ารู้ว่าเจ้านั้นต้องการจะแต่งงานกับข้า แต่มีบางอย่างที่เจ้านั้นควบคุมไม่ได้ "

" เพ้ย อย่าได้สรรเสริญตัวเองว่าข้านั้นอยากจะแต่งงานกับเจ้า ! " หลานอวิ๋นจูนั้นเอ่ยด้วยความโกรธ ก่อนจะเดินเข้ามาและเอ่ย " การแต่งงานของข้า ข้าจะตัดสินด้วยตัวเอง ! "

" เจ้าสามารถจัดการกับผู้อาวุโสในนิกายของเจ้าได้หรือไม่ ? " หลี่ฉีเย่ยิ้มและถาม ในฐานะลูกหลานของนิกายแม่น้ำ การแต่งงานของนางแน่นอนว่าเป็นเรื่องยากที่จะจัดการ แม้ว่าจะเป็นเรื่องของนางแต่นิกายก็จะต้องแทรกแซง

หลานอวิ๋นจูนั้นมองหลี่ฉีเย่และเอ่ย " ศิษย์พี่หยานหลงนั้นมีผู้อาวุโสสนับสนุนเขา แต่นั้นไม่ได้หมายความว่าข้านั้นต้องทำตามนิกาย ! อย่ากังวลท่านปู่หยางจะต้องช่วยเหลือพวกเรา "

" ท่านปู่หยาง ? " หลี่ฉีเย่หรี่สายตาของเขาและเอ่ย " คนที่มาจากหมู่บ้านแห่งความทรงจำของเจ้า ? "

หลานอวิ๋นจูพยักหน้าและเอ่ย " ถูกต้อง ท่านปู่หยางนั้นเป็นหนึ่งในผู้อาวุโสของหมู่บ้าน ในเวลานี้เขานั้นเป็นผู้อาวุโสสูงสุดของนิกาย นอกจากท่านบรรพชนมาด้วยตัวเอง ผู้อาวุโสหลินและคนอื่นต้องยอมให้เขา ! "

ในหมู่บ้านแห่งความทรงจำ ผู้ชายนั้นมีนามสกุลว่าหยางและสตรีมีนามสกุลว่าหลาน นอกจากนี้หมู่บ้านยังมีหลานอวิ๋นจูนั้นเป็นอัจฉริยะที่ยิ่งใหญ่ ก่อนหน้านี้ท่านปู่หยางที่นางกล่าวได้กลายมาเป็นผู้อาวุโสระดับสูงของนิกายพันแม่น้ำหวนและแนะนำนาง

" เฮ้ หรือว่าเข้าพยามจะใช้ข้าเป็นดาบ ? " หลี่ฉีเย่เหลือบมองนางและเอ่ย " กล่าวตามตรง เจ้านั้นไม่ต้องการจะแต่งงานกับหยางหลงและศิษย์บุรุษคนอื่น ดังนั้นตอนนี้เจ้าจึงไม่ยกเลิกการแต่งงาน เจ้าพยามใช้ข้าเพื่อหนีปปัญหาของตัวเอง ! สาวน้อย การต่อสู้ภายในของนิกายเจ้าไม่ได้เกี่ยวอะไรกับข้า "

หลานอวิ๋นจูมองกลับมาที่เขาและรีบเอ่ย " แล้วไง ? ท่านกลัว ? หากท่านกลัวเช่นนั้นก็จากไปได้เลย ข้าจะไม่ตำหนิท่านและจัดการปัญหานี้ด้วยตัวเอง "

คำสัญญารของหลานอวิ๋นจูที่ต้นไม้สารพัดฝันนั้นไม่เพียงเพื่อครอบครัวนาง นางยังต้องการใช้มันเพื่อเป็นข้ออ้างในการแต่งงานจากนิกาย นางนั้นไม่ต้องการแต่งงานกับบุรุษจากนิกายอื่นรวมถึงศิษย์พี่ของนางหยานหลงด้วย

ดังนั้น มันจึงกล่าวได้ว่าสะดวกเป็นอย่างมาก ที่หลี่ฉีเย่ได้รับหยกของนางและเข้ามายังนิกายพันแม่น้ำหวน

" กลัว ? " หลี่ฉีเย่อดไม่ได้ที่จะเอ่ยด้วยรอยยิ้ม " นิกายพันแม่น้ำหวนเพียงลำพังไม่เพียงพอทำให้ข้ากลัว ทว่ามันก็ยังมีคำกล่าว ทุกอย่างล้วนมีผลตอบแทน หากเจ้าต้องการจะใช้ข้าเป็นเครื่องมือ สาวน้อยเจ้าไม่คิดว่าควรจะมอบของตอบแทนข้าบ้างรึ ? อย่างเช่นเจ้ามาอุ่นเตียงข้าคืนนี้ ! "

" ไปลงนรกซะ ! " หลานอวิ๋นจูเตะไปข้างหน้าด้วยความเขินอายและหลี่ฉีเย่หลบมันได้ยอ่างสบายๆ

" สาวน้อย หยุดเป็นสตรีที่ไม่สุภาพและหยาบคายเช่นนี้ ! " หลี่ฉีเย่เอื้อมมือของนางไปตบก้นของหญิงสาวและหัวเราะ

ขณะที่หลานอวิ๋นจูสั่นด้วยความโกรธ ลู่ไป๋ฉิวนั้นหัวเราะเบาๆเพราะว่าในสายตานางพวกเขาทั้งสองนั้นอย่างกับคู่ใหม่ปลามัน

ขณะที่หลานอวิ๋นจูและหลี่ฉีเย่กำลังทะเลาะกัน นิกายพันแม่น้ำหวนก็มีการประชุมลับของผู้อาวุโส ในเวลานี้ทุกคนล้วนมาพร้อมกับผู้นำนิกายเต๋าเบ่ากุ้ย

" เกี่ยวกับการหมั้นหมายนี้...ให้หลานอวิ๋นจูนั้นตัดสินไปอย่างไร ? " เต๋าเบากุ้ยนั้นเอ่ยเริ่มประชุม

หลังจากกล่าวเสร็จเขาก็ได้รับการขัดแย้งจากผู้อาวุโสหลายคน หนึ่งในนั้นกล่าว " พี่ใหญ่ พวกเราจะปล่อยให้นางตัดสินใจเรื่องสำคัญได้อย่างไร ? นี้ไม่ได้เกี่ยวกับการหมั้นของอวิ๋นจู มันรวมถึงการล่มสลายของนิกายพันแม่น้ำหวนในอนาคต ! "

" ผู้นำนิกาย ผู้เยาว์ไม่สามารถตัดสินใจเรื่องนี้ได้ " แน่นอนว่าผู้ที่คัดค้านมากที่สุดคือผู้อาวุโสหลิน

ผู้อาวุโสหลินเอ่ย " ผู้เยาว์คนนั้น หลี่ฉีเย่นั้นมาด้วยจุดประสงที่ไม่แน่ชัด บางทีเขาอาจจะเป็นอันตราย หากเข้าเป็นอันตรายนี้จะทำให้นิกายของเราพบกับหายนะ มันจะไม่เป็นการยืนเนื้อเข้าปากสุนัขหรอกรึ ? ไม่ต้องกล่าวถึงนิกายของเราเป็นเชื้อสายจักรพรรดิและอวิ๋นจูนั้นเป็นอนาคตของพวกเรา สถานะของนางจำเป็นให้เราต้องเลือกคู่หมั้นที่เหมาะสม "

" น้องหลินนั้นกล่าวมีเหตุผลมาก ! " ผู้อาวุโสอีกคนเอ่ย " พี่ใหญ่ นี้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย หากเจ้าหนุ่มหลี่นั้นเป็นอันตรายพวกเราควรจะยกเลิกการแต่งงาน หากเขาไม่ยอมพวกเราจะต้องใช้กำลัง เขาเป็นเพียงคนไร้หัวนอนปลายเท้าดังนั้นเราไม่ควรปล่อยเขาไป "

เต๋าเบากุ้ยขมวดคิ้วก่อนจะส่ายหัวและเอ่ย " อย่าได้ลิมว่าอวิ๋นจูนั้นย่อมไม่เห็นด้วยกับการกระทำนี้ ไม่ต้องกล่าวนิกายพันแม่น้ำหวนของพวกเรามีเชื้อสายจักรพรรดิ พวกเราจะไม่ลดตัวไปทำการกระทำที่ต่ำช้าดังกล่าวเพื่อให้เกียรติของพวกเราหมอง "

" เรื่องนี้จะต้องให้อวิ๋นจูตัดสินใจ สุดท้ายนี้ก็ขึ้นอยุ่กับชะตากรรม หากอวิ๋นจูนั้นไม่ได้รู้สึกว่าเขาเป็นคู่หมั้นที่ดี มันก็ยังไม่สายที่พวกเราจะลงมือ ทว่าหากอวิ๋นจูชอบแล้วพวกเราก็ไม่ต้องยุ่ง มันคงจะไม่เลวร้ายนักหากนิกายพันแม่น้ำหวนของเราจะรับสหายคนนั้น โดยการทำเช่นนี้จะทำให้อวิ่นจูนั้นตัดความกังวลออกไปได้และมุ่งสู่จุดสูงสุดได้ " ไม่ใช่ทุกคนจะไม่เห็นด้วย ผู้อาวุโสบางคนก็ยังสนับสนุน

แม้ว่าเรื่องนี้จะดูเป็นการแต่งงานแต่มันคือการต่อสู้ภายในนิกาย และแน่นอนว่าลูกหลานของนิกายหลานอวิ๋นจูนั้นได้รับการสนับสนุนจากผู้อาวุโสระดับต่ำและระดับสูง

" นี้เป็นเรื่องโง่สิ้นดี ! " ผู้อาวุโสหลินคำรามด้วยความโกรธ " คนเช่นสารเลวหลี่นั้นจะช่วยอวิ๋นจูในอนาคตได้อย่างไร ? ฮึ่มม มันจะเป็นบุญมากแล้วหากเขาไม่ดึงนางต่ำลงมา ! หากพวกเราต้องการช่วยเส้นทางในอนาคตของอวิ๋นจู คนที่เหมาะสมสำควรเป็นคนในนิกายเรา"  

" ตัวอย่างเช่น หยานหลงนั้นเป็นตัวเลือกที่ดี หยานหลงนั้นมีความสามารถด้อยกว่าเพียงอวิ๋นจูในหมู่ผู้เยาว์ ไม่ต้องกล่าวถึงว่าเขาบ่มเพาะมาเป็นเวลานาน เขาจึงมีประสบการณ์ที่ดี "

ผู้อาวุโสหลินนั้นยังเอ่ยต่อ " พวกเราจะปล่อยให้คนไร้หัวนอนปลายเท้านั้นมากำหนดอนาคตกับลูกหลานของพวกเรากัน ? "

มีผู้อาวุโสหลายคนไม่เห็นด้วยกับคำกล่าวของผู้อาวุโสหลิน เขานั้นเคยจับคู่หยานหลงกับหลานอวิ๋นจูมาก่อน แต่แน่นอนว่าหลานอวิ๋นจูนั้นปฏิเสธ

แม้แต่พ่ายแพ้ไป แต่ผู้อาวุโสหลินก็ยังไม่ยอมแพ้และพยามให้ศิษย์ของเขาแต่งงานกับหลานอวิ๋นจู

" น้องหลิน อย่าได้นำเรื่องของหยานหลงขึ้นมาเอ่ย พวกเรากำลังพูดถึงการหมั้นหมายอยู่ในอตนนี้ " เต๋าเบากุ้ยส่ายหัวและเอ่ย