403

อนที่ 403 คู่หมั้น , หลานอวิ๋นจู

หยานหลงนั้นหวังเป็นอย่างมากเกี่ยวกับสถานการณ์นี้และเขาคิดอยู่เสมอว่าเขาเป็นผู้ที่คู่ควรกับหลานอวิ๋นจู แต่ตอนนี้คู่หมั้นของหลานอวิ๋นจูนั้นปรากฏอย่างกระทันหัน นี้จะไม่ให้เขาระเบิดอารมร์ได้อย่างไร ? เขากระทั้งต้องการจะฆ่าหลี่ฉีเย่

คนอื่นอาจจะคิดว่าเขานั้นอยู่อย่างสงบตอนที่หลี่ฉีเย่มาถึง แต่หยานหลงสูญเสียความอดทนทั้งหมดและมาหาเขาทันที เขานั้นต้องการจะสั่งสอนบทเรียนให้หลี่ฉีเย่สักเล็กน้อย

หยานหลงมองไปยังหลี่ฉีเย่อย่างดูหมิ่น ในสายตาเขาหลี่ฉีเย่นั้นธรรมดาอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างและการบ่มเพาะล้วนไม่มีอะไรพิเศษ เขายิ้มอย่างดูถูก คนเช่นนี้นะรึจะคู่ควรกับน้องสาวของพวกเราเขา ? ช่างเพ้อฝันจริงๆ !

" เช่นนั้นเจ้าคือหลี่ฉีเย่ ! " หยานหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาขณะจ้องมองหลี่ฉีเย่ ในฐานะศิษย์พี่ใหญ่ของนิกายพ้นแม่น้ำหวนเขามักได้รับความเคารพเสมอ ขยะเช่นหลี่ฉีเย่ล้วนไม่ต่างจากแมลงสาปในสายตาเขา

สำหรับหยานหลง การเหยียบย่ำแมลงสาปเช่นนี้หลี่ฉีเย่อาจจะทำให้รองเท้าของเขาเปื้อก็เป็นได้ !

หลี่ฉีเย่นั้นขี้เกียจเกินไปที่จะมองไปยังหยานหลงหรือใส่ใจสิ่งที่เขาพูด เขานั้นยืนอยู่กับที่และจ้องมองรูปปั้นของจักรพรรดิอมตะ

" สารเลว นี้เจ้าได้ยินข้าหรือไม่ ? " เห็นหลี่ฉีเย่ยืนเฉยยิ่งทำให้เขาโกรธ ในความคิดเขาการที่เขาพูดกับคนเช่นหลี่ฉีเย่ล้วนเป็นเกียรติของสารเลวนี้แล้ว แต่มันก็ยังกล้าเมินเฉย - นี้เป็นความอัปยศอย่างมาก

" เจ้าแลงสาปนี้บินมาจากที่ไหน ไสหัวกลับไปรังของเจ้าเหอะ ! " ในเวลานี้หลี่ฉีเย่นั้นเอ่ยอย่างช้าๆ พร้อมกับโบกมือไปมาอย่างรำคาญ

ลู่ไป๋ฉิวนั้นทำได้เพียงหน้าซีดหลังจากได้ยินคำกล่าวของหลี่ฉีเย่ ในตอนนี้มันยากที่จะยุติความขัดแย้งเหล่านี้แล้ว

ศิษย์ของนิกายพันแม่น้ำหวนจำนวนมากเต็มไปด้วยความโกรธ หลี่ฉีเย่นั้นกระทั้งพูดจาใหญ่โตกับศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเขา นี้เป็นการไม่ไว้หน้านิกายพันแม่น้ำหวนอย่างแท้จริง

" เจ้าโง่ ! " หยานหลงทันใดนั้นก็กลายเป็นเดือดดาน ก่อนจะพ่นคลื่นที่ราวกับเปลวไฟของมังกรและมันพุ่งไปหาหลี่ฉีเย่

ช่วงเวลาที่หยานหลงลงมือ หลี่ฉีเย่หรี่สายตาของเขา ลู่ไป๋ฉิวคนที่ยืนอยู่ข้างเขาอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง นางนั้นไม่กังวลเกี่ยวกับหลี่ฉีเย่เพราะนางรู้ความดุร้ายของเขา ความโหดร้ายของหยานหลงนั้นยังไม่สามารถเทียบกับหลี่ฉีเย่ได้

" ปุ้บ ! " ก่อนที่มังกรไฟนั้นจะเข้ามาใกล้หลี่ฉีเย่ มันก็ถูกทำให้หายไปในพริบตา หยานหลงเต็มไปด้วยความโกรธ แต่หลังจากที่เห็นคนที่ทำให้มังกรไฟของเขาหายไปความโกรธก็หายไปในทันที

สตรีในชุดฟ้าทันใดนั้นก็มาปรากฏตัวอยู่ด้านข้างหลี่ฉีเย่ นางนั้นยังยืนอยู่ด้านข้างของเขาอย่างเงียบๆ สตรีนางนี้เต็มไปด้วยสายตาที่มีชีวิตชีวาพร้อมด้วยกลิ่นอายที่บริสุทธิ์ แม้ว่าดวงจันทร์และความงามทั้งหลายต่างก็ต้องยอมลงให้นาง

" ศิษย์น้อง ! " ความโกรธของหยานหลงนั้นหายไปในพริบตา เขาทันใดนั้นก็เปลี่ยนท่าทีเป็นบุรุษที่สง่างามพร้อมส่งรอยยิ้มให้นาง

" ศิษย์น้องหลาน ! " ทันทีที่เห็นสตรีในชุดฟ้า ศิษย์ของนิกายพันแม่น้ำหวนก็ตะโกนด้วยความตื่นเต้น ศิษย์เต็มไปด้วยความหลงใหลหลังจากเห็นความงามของนาง

" ลูกหลานของนิกายพันแม่น้ำหวน เทพธิดาจู ! " ลู่ไป๋ฉิวกลายเป็นตกตะลึงหลังจากเห็นสตรีนางนี้ ความรู้สึกด้อยกว่าเต็มไปทั่วจิตใจนาง หลานอวิ๋นจูนั้นสมแล้วที่เป็นลูกหลานของนิกายแม่น้ำ เป็นลูกรักของสวรรค์ในดินแดนเมฆเหินและกระทั้งเป็นสตรีที่มีชื่อเสียงของดินแดนนี้

หลี่ฉีเย่อดไม่ได้ที่อมยิ้มหลังจากเห็นสตรีในชุดฟ้า เขานั้นคุ้นเคยกับสตรีนางนี้เป็นอย่างมากและเขามักเรียกนางว่าภรรยาชรา

" ศิษย์น้องสุดท้ายเจ้าก็ผ่านการทดสอบ ! " หยางหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่มีความสุข " ยินดีด้วยข้ารู้ว่าการทดสอบเล็กน้อยนี้ไม่สามารทำอะไรศิษย์น้องได้ "

หลานอวิ๋นจูนั้นพยักหน้ารับก่อนจะเอ่ย " ขอบคุณสำหรับห่วงใยของศิษย์พี่ แต่ข้าสงสัยว่าทำไมท่านต้องโจมตีเขาด้วย ? "

" ศิษย์น้อง สารเลวนี้ไม่รู้จักความใหญ่โตของชั้นฟ้าและแผ่นดินและเรียกตัวเองว่าคู่หมั้นของเจ้า ข้าต้องการสอนบทเรียนให้กับสารเลวนี้แทนเจ้าที่เป็นคางคกแต่อยากจะกินเนื้อหงส์ ! " หยานหลงรีบเอ่ยตอบ

หลี่ฉีเย่อดไม่ได้ที่จะอมยิ้มก่อนจะมองไปที่หลานอวิ๋นจูและเอ่ย " ภรรยาข้า หากศิษย์ของเจ้าต้องการสอนบทเรียนให้ข้า เจ้าคิดว่าข้าควรตอบโต้หรือไม่ หรือว่าข้าไม่ควร ? "

หลานอวิ๋นจูนั้นกัดฟันด้วยความโกรธหลังจากได้ยินคำเหล่านี้ นางอดไม่ได้ที่จะมองไปยังหลี่ฉีเย่ สำหรับหยานหลงความโกรธของเขาทะลุชั้นฟ้าไปแล้ว

" นี้เรียกว่าไม่รู้จักชีวิตและความตาย เจ้ากระทั้งกล้าล้อเล่นกับศิษย์น้องข้า !? " หยานหลงทันใดนั้นก็พุ่งไปด้านหน้า มันก็ราวกับเขานั้นเป็นมังกรไฟและเคลื่อนไหวเพื่อจะเผาหลี่ฉีเย่

" ตุบ ! " หลานอวิ๋นจูเป็นคนหยุดหยานหลงอีกครั้งก่อนจะถึงตัวหลี่ฉีเย่ แม้ว่านางนั้นจะโกรธเขา แต่นางก็รู้ว่าเมื่อควรจะก้าวไปข้างหน้าเมื่อไหร่ควรจะล่าถอย แม้ว่าศิษย์พี่ของนางจะทรงพลัง แต่ไม่ต้องกล่าวถึงเซียนบรรพกาลเช่นเขา กระทั้งองค์รักษ์เทพสวรรค์ก็ยังไม่ใช่คู่มือของหลี่ฉีเย่

หกวงแหวนและเก้าดวงดารา - นี้เป็นสิ่งที่คุ้มค่าแก่การหวาดกลัว กระทั้งองค์รักษ์เทพสวรรค์ก้ยังต้องเจอหายนะหากท้าทายกับคนเช่นนี้

" ศิษย์น้อง..." หยานหลงก็ต้องตกะลึงเมื่อเห็นหลานอวิ๋นจูหยุดการโจมตีของเขาอีกครั้ง เขาเต็มไปด้วยความอิจฉาที่นางปกป้องหลี่ฉีเย่ถึงสองครั้ง !

" ศิษย์พี่ ชายคนนี้นั้นเป็นแขก นี้ไม่ใช่วิธีที่นิกายพันแม่น้ำหวนของเราทำต่อแขก ! " หลานอวิ๋นจูกล่าวตัดบท

หยานหลงนั้นเต็มไปด้วยความเกลียดชังก่อนจะเอ่ย " ข้าจะไว้ชีวิตของสารเลวนี้เพราะเห็นแก่ศิษย์น้อง แต่ครั้งไปข้าจะแสดงให้เขาเห็นว่าใครเป็นบิดาของที่นี่ ! "

หลี่ฉีเย่นั้นไม่ได้สนใจหยานหลงก่อนจะกล่าวกับหลานอวิ๋นจู " เอาละ พวกเจ้าอยากทำอะไรก็คุยกับนิกายเจ้าเถอะ สาวน้อยมาหาข้าด้วย " กล่าวเสร็จเขาก็หันหลังและเดินจากไป

ลู่ไป๋ฉิวนั้นเปิดปากกว้างขณะที่ยืนอยู่อย่างตกตะลึง นี้คือลูกหลานของนิกายพันแม่น้ำหวน คนนับไม่ถ้วนล้วนเคารพนางอย่างเทพธิดา แต่หลี่ฉีเย่กับปฏิบัติต่อนางราวกับคนรับใช้

การแสดงของหลี่ฉีเย่ทำให้หยานหลงโกรธจนอยากจะฆ่าเขาขณะที่หลานอวิ๋นจูนั้นไม่ได้ทำสิ่งใด สำหรับศิษย์ที่ยืนอยู่โดยรอบ พวกเขานั้นทำได้เพียงมองหน้ากันและกัน

ไม่นานหลังจากที่เขากลับมายังที่พัก หลานอวิ๋นจูก็ตามเข้ามา ช่วงเวลาที่นางเห็นเขานางก็อุทานด้วยความโกรธ " เจ้า มาที่นี่เพื่อสร้างปัญหาใช่หรือไม่ ? "

หลี่ฉีเย่กล่าวอย่างสบายๆ " หากเป็นเช่นนั้นแล้วอย่างไร ? หากพวกเจ้าไม่ได้มายุ่งกับข้า ข้าจะมายุ่งกับพวกเจ้ารึ ? กล่าวตามตรง พวกเจ้าเองที่เริ่มปัญหานี้ "

" ที่นี่คือนิกายพันแม่น้ำหวน ! มันไม่ใช่ที่ที่เจ้ามาก็มาจะไปก็ไปได้ ฮึ่มม หากมีบางสิ่งเกิดขึ้น ข้าจะดูว่าใครจะปกป้องเจ้าได้กัน ! " หลานอวิ๋นจูกล่าวด้วยความโกรธ

หลี่ฉีเย่อดไม่ได้ที่จะยิ้มและเอ่ย " ภรรยาชราของข้า คำกล่าวของเจ้าผิดแล้ว มันเป็นเพราะที่นี่คือนิกายพันแม่น้ำหวน ดังนั้นข้าอยากจะทำอะไรก็ได้ ! "

" ได้โปรด ท่านลุง ความหยิ่งยโสของท่านนั้นมากเกินไปแล้ว ท่านคิดว่าตัวเองเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกรึ ? " หลานอวิ๋นจูนั้นกัดฟ้นเพราะความโกรธจากสารเลวนี้ ดังนั้นนางต้องการสอนบทเรียนเขาสักเล็กน้อย

หลี่ฉีเย่กล่าวอย่างไม่แยแส " อาจจะไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก ทว่าหากมีเส้นทางที่ข้าอยากจะเดินนิกายแม่น้ำไม่มีอำนาจพอที่จะหยุดข้า แม้แต่บรรพบุรุษของเจ้าที่ถูกฝังอยู่ใต้ดินก้ไม่สามารถขว้างข้าได้ "

หลานอวิ๋นจูนั้นกลายเป็นไร้การตอบสนอง แม้ว่านางจะรำคาญความหยิ่งยโสของหลี่ฉีเย่ แค่นางก็ต้องยอมรับว่าสารเลวนี้มีความสามารถพอที่จะหยิ่งยโส หกวงแหวนและเก้าดวงดารา...แม้ว่าอัจฉริยะที่มีคู่สมบัติเซียนเช่นนางก็ยังต้องถอย

" พวกเจ้าทั้งสอง....รู้จักกัน ? " ลู่ไป๋ฉิวในที่สุดก็เอ่ยออกมา แต่นางกับรู้สึกว่าคำถามนี้งี่เง่ามาก พวกเขานั้นเป็นคู่หมั้นกัน พวกเขาจะไม่รู้จักกันได้อย่างไร ?

แต่นางกับรู้สึกว่มีบางอย่างไม่ถูกต้อง หลี่ฉีเย่นั้นไม่เคยเอ่ยถึงหลานอวิ๋นจูมาก่อน มันอาจจะเป็นไปได้ที่เขาไม่รู้จักนาง เช่นนั้นแล้วพวกเขาคุ้นเคยกันเช่นนี้ได้อย่างไร ?

" เรื่องนั้น..." หลี่ฉีเย่มองมาที่หลานอวิ๋นจูและยิ้มเอ่ย " บางคนนั้นต้องการจะซ่อนตัวตนนางจึงได้กลายมาเป็นแม่บ้านและค่อยปรุงอาหารให้กับคู่หมั้นนาง เช่นนั้นเป็นว่าเจ้าต้องการตรวจสอบตัวตนของข้า ! "

" ท่านลุง อย่าได้ประเมินตัวเองสูงเกินไปนัก ! "  หลานอวิ๋นจูจ้องหลี่ฉีเย่ด้วยความโกรธและเอ่ย " ใครต้องการจะรุ้จักคู่หมั้นเช่นท่านกัน ? มันเป็นเพียงแค่ข้าต้องการลองเช่นชีวิตอย่างมนุษย์ธรรมดา ! "

" เป็นเช่นนั้นรึ ? " หลี่ฉีเย่มองนางและเอ่ย " วิ่งไปที่เกาะนับพันเพื่อที่จะได้ลองใช้ชีวิตมนุษย์ธรรมดา ? ออกจากสถานที่นี่ จู่ๆเจ้าก็พบข้าได้ นี้เป็นเรื่องบังเอิญ ? "

" มันอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญ ท่านไม่ต้องกังวล ! " หลานอวิ๋นจูอุทาน " อีกอย่างเกาะนับพันก็ไม่ใช่บ้านท่าน ข้าอยากไปก็ไป เช่นนั้นเกี่ยวอะไรกับท่านด้วย ? "

ลู่ไป๋ฉิวนั้นมองทั้งสองคนทะเลาะกันและอดไมได้ที่จะหัวเราะในใจ ทั้งสองนั้นคล้ายกับคู่รักทะเลาะกันอย่างยิ่ง 

" เอาละ " หลี๋ฉีเย่กว้างด้วยรอยยิ้มและเอ่ย " ทั้งหมดนั้นเจ้าทำเพื่อตรวจสอบข้า เช่นนั้นเจ้าคิดว่าคู่หมั้นของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง แล้วพวกเราจะแต่งกันเมื่อไหร่ดี ? "

" เพ้ยย ท่านนี้มันคางคกที่จ้องจะกินเนื้อหงส์ ! " ใบหน้าของหลานอวิ๋นจูแดงด้วยความเขินอาย

หลี่ฉีเย่เหลือบมองนางและเอ่ย " ภรรยาข้า ข้าไม่สนุกกับการเป็นคางตกกินเนื้อหงส์ ทว่าในสายตาข้าหงส์ที่แท้จริงอย่างน้อยต้องตัวตนอมตะหรือจักรพรรดิอมตะสตรี ระดับเจ้านี้มันยังห่างไกลจากเนื้อหงส์นัก ! "