402

ตอนที่ 402 หยานหลง

ผู้อาวุโสของนิกายแม่น้ำยิ้มก่อนจะส่ายหัวและเอ่ย " จะเป็นไปได้อย่างไรที่คนนอกที่ไม่รู้จักจะเหมาะสมกับลูกหลานของนิกายพันแม่น้ำหวน ? นอกจากเชื้อสายจักรพรรดิอมตะแล้วล้วนไม่มีใครเหมาะสม "

เหล่าผู้เยาว์นั้นเต็มไปด้วยความโกรธ โดยเฉพาะผู้เยาว์บุรุษแสดงความไม่เป็นมิตรต่อหลี่ฉีเย่อย่างชัดเจน

เรื่องนี้นั้นไม่แปลกแต่อย่างไร หลานอวิ๋นจูเป็นผู้หญิงที่สมบูรณ์ด้วยความสามารถและรูปร่าง นางนั้นเป็นดั่งเทพธิดาและสาวในฝันของบุรุษทุกคน จะให้พวกเขาไม่โกรธได้อย่างไรหากเทพธิดาของพวกเขาจู่ๆก็กลายเป็นคู่หมั้นของคนสามัญ ?

" นั้นไม่ใช่คู่หมั้นของน้องสาวจูหรอกรึ ? ข้าได้ยินว่าเขานั้นมาที่นี่เพื่อแต่งงานกับนาง " เหล่าศิษย์สตรีนั้นกระซิบกันอีกครั้ง

" คู่หมั้นของน้องสาวจู ? " มันมีศิษย์บางคนที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงหลังจากที่ได้ยินเรื่องนี้ และรีบเอ่ย " ตั้งแต่เมื่อไหร่กันน้องสาวจูมีคู่หมั้น ? ก่อนหน้านี้ยอดเซียนดินแดนเสี้ยวทะเลมายื่นข้อเสนอ แต่เขาก็ยังถูกปฏิเสธโดยกลุ่มผู้อาวุโส เช่นนั้นตอนนี้นางจะมีคู่หมั้นได้อย่างไร ? "

" ข้าได้ยินว่าการหมั้นหมายครั้งนี้นั้นถูกจัดโดยครอบครัวของน้องสาวจู ! " ผู้เยาว์อีกคนเอ่ย " สารเลวนี้มาจากที่ก็ไม่ทรายแต่จู่ๆเขาก็ได้เป็นคู่หมั้นของนางสาวจู "

" ไม่ต้องกังวล การหมั้นหมายเช่นนี้นนั้นจะไม่เกิดขึ้น  ผู้อาวุโสย่อมไม่ยอมให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นแน่ ! " ศิษย์บางคนที่มีความสำคัญกับผู้อาวุโสเอ่ยขึ้นและไม่นำเรื่องของหลี่ฉีเย่มาใส่ใจ

" แน่นอนสาวเลวนี้ทำได้เพียงฝันกลางวันหากต้องการจะแต่งงานกับน้องสาวจูของพวกเรา ! "  ศิษย์บุรุษอีกคนแค่นเสียงเย็นชา " ทำไมเขาถึงไม่ส่องกระจกเป็นอย่างไร ? มันเป็นเพียงการหมั้นของโลกมนุษย์ แต่เขาก็ยังกล้ามาปรากฏตัวนิกายพันแม่น้ำหวนของพวกเรา ฮึ่มม เขาไม่รู้หรืออย่างไรว่าที่นี่เป็นสถานที่เช่นไร ? กระทั้งลูกหลานของจักรพรรดิอมตะก็ยังไม่คู่ควรกับเทพธิดาของพวกเราไม่ต้องเอ่ยถึงเขา ! "

ในเวลาสั้นๆ เหล่าศิษย์จำนวนมากต่างกระซิบกันถึงเรื่องเหล่านี้ พวกเขาค่อนข้างเป็นปฏิปักษ์ต่อการมาถึงของหลี่ฉีเย่ ทว่าเหล่านี้ก็ไม่ได้ทำให้หลี่ฉีเย่ยุ่งยากแต่อย่างไร แต่พวกเขาล้วนแสดงออกอย่างไม่เป็นมิตร

หลี่ฉีเย่นั้นไม่ได้สนใจสิ่งเล็กน้อยเหล่านี้และยังคงนำลู่ไป๋ฉิวเดินไปรอบๆสวนของนิกายพันแม่น้ำหวน

ลู่ไป๋ฉิวนั้นยิ้มอย่างข่มขื่นหลังจากเห็นอารมณ์ที่ดีของหลี่ฉีเย่ นางนั้นรู้สึกไม่พอใจขณะที่หลี่ฉีเย่นั้นแสดงออกอย่างสบายๆ เขานั้นยังเดินเล่นเป็นรอบๆแม้ว่ามันจะเป็นพื้นที่ของศัตรู มันเหมือนกับว่าทะเลสาปนี้เป็นบ้านของเขาเอง เกี่ยวกับศิษย์ที่กระซิบกันอยู่ เขากลับไม่ให้ความสนใจแม้แต่น้อย

โดยไม่ได้ตั้งใจทั้งสองนั้นเดินตรงไปยังเกาะเกาะหนึ่งมันมีรูปปั้นขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลาง รูปปั้นขนาดใหญ่นี้ประกอบไปด้วยเงาจากด้านหลัง

ทว่าเพียงสิ่งนี้อย่างเดียวก็พอแล้วที่จะเขย่าจิตใจผู้ชม คนที่ทิ้งบางสิ่งอย่างของเช่นนี้ไว้ได้แล้วนแต่เป็นคนที่น่าตกตะลึง

แม้แต่เงาของมันก็กลับไม่ชัดเจนมากนั้น นอกจากนี้ครึ่งนี้ของมันนั้นเต็มไปด้วยพลังแห่งความโกลาหล ทุกคนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ มันก็เหมือนกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะต้องหยุดชีวิตยาวเมื่ออยู่ต่อหน้ารูปปั้นนี้ ไม่ว่าจะเป็นเทพหรือปีศาจ กระทั้งเทพที่แท้จริงก็ไม่อาจจะต้านทานเงาเรือนลางนี้ได้

หลี่ฉีเย่นั้นจมอยู่ในความคิดเป็นเวลานานหลังจากมองเห็นรูปปั้นเงานี้

ลู่ไป๋ฉิวนั้นตกตะลึงและเต็มไปด้วยความประหลาดใจกับกลิ่นอายของรูปปัน้เงานี้ ยืนอยู่ต่อหน้ารูปปั้นราวกับว่าได้มองเห็นด้านหลังของจักรพรรดิอมตะคนหนึ่ง มันเหมือนกับว่าจักรพรรดิอมตะนั้นเดินไปบนเส้นทางที่โดดเดี่ยวและเดินไปข้างหน้าอย่างไรสิ้นสุด

" ภาพเงาของจักรพรรดิอมตะฉินหลี่ ! " ลู่ไป๋ฉิวนั้นอดไม่ได้ที่จะพึมพำหลังจากมองไปยังเงานี้

จักรพรรดิอมตะฉินหลี่นั้นลึกลับเกินไป บางคนกระทั้งกล่าวว่าเขานั้นเป็นคนลึกลับที่สุดในหมู่จักรพรรดิ ไม่มีใครรู้ว่าจักรพรรดิอมตะคนนี้นั้นเป็นบุรุษหรือว่าสตรี ไม่ต้องกล่าวถึงเบื้องหลังของเขา

ดังนั้นโลกจึงคาดเดาไปต่างๆนาๆถึงความลึกลับของจักรพรรดิอมตะ ความจริงแม้แต่ศิษย์ของจักรพรรดิอมตะก็ยังไม่รู้ว่าบรรพบุรุษของพวกเขานั้นเป็นชายหรือหญิง กล่าวโดยสรุปทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเขาล้วนถูกปกคลุมไปด้วยหมอกหนาจากโลก

มันมีกระทั้งข่าวลือว่าในยุคจักรพรรดิ ไม่มีใครเคยเห็นเขานั้นปรากฏตัวอย่างจริงจัง แม้แต่ศิษย์ของจักรพรรดิก็ยังไม่เคยเห็น ดังนั้นจึงไม่มีภาพหน้าตาของเขาในนิกายพันแม่น้ำหวน

สิ่งเดียวที่เหล่าลูกหลานของพวกเขารับรู้นั้นก็คือจักรพรรดิอมตะนั้นเป็นปีศาจ แต่ไม่มีใครรู้รูปแบบที่แท้จริง ทว่าคนจำนวนน้อยคาดว่าจักรพรรดิอมตะฉินหลี่นั้นเป็นปีศาจปลา แต่การคาดเดานี้ไม่สามารถพิสูจน์ได้

หลี่ฉีเย่นั้นถอนหายใจเบาๆขณะจ้องมองรูปปั้นนี้ อดีตนั้นหายไปในหมอกและในอนาคตไม่สามารถมองเห็นกันได้อีกครั้ง

" ข้านั้นรู้สึกว่าจักรพรรดิอมตะฉินหลี่นั้นโดดเดี่ยวอย่างมาก ! " เห็นรูปปั้นที่อยู่อย่างโดดเดี่ยวและดูอ้างว้าง หัวใจของลู่ไป๋ฉิวกลายเป็นหดหู่ มันก็เหมือนกับจักรพรรดิอมตะต้องเดินบนเส้นทางที่โดดเดี่ยว ความจริงรุ่งเรื่อง ศักดิ์สิทธิ์ แม้แต่ความสำเร็จก็เหมือนไม่มีอะไรสำคัญกับพวกเขา พวกเขาถูกทิ้งไว้เบื้องหลังอย่างโดดเดี่ยว

" เส้นทางสู่ยอดเต๋านั้นเป็นเส้นทางที่โดดเดี่ยว " หลี่ฉีเย่ถอนหายใจก่อนจะเอ่ย " สามพันเต๋านั้นเป็นเส้นทางที่ยาว ดังนั้นคนที่เดินบนเส้นทางนี้ พวกเขาจะสูญเสียหลายสิ่งไปช้าๆ แม้กระทั้งผู้ที่เป็นถึงยอดก็ต้องจากไปสักวันหนึ่ง การเดินไปสู่ยอดเต๋าเพียงลำพังนั้นอาจจะไม่ใช่เรื่องแย่นัก อย่างน้อยพวกเขาก็เข้าสู่ดินแดนความวุ่นวายไร้สิ้นสุดโดยปราศจากความลังเล "

ลู่ไป๋ฉิวนั้นแปลกใจกับคำกล่าวของหลี่ฉีเย่ มันก็เหมือนกับว่าหลี่ฉีเย่ในว่านี้อารมณ์ของเขาเจ็มไปด้วยความโดดเดี่ยว มันกลายเป็นความอ้างว้างที่ยากจะเข้าใจได้

" สารเลวที่พึงจะหย่ายมมารดาได้ไม่กี่วัน จะมาเข้าใจความโดดเดี่ยวของเส้นทางเต๋าได้อย่างไร ! " ในเวลานั้นเสียงที่ดูหยิ่งยโสก็ปรากฏ พร้อมกับชายหนุ่มที่เดินออกมาและตามมาด้วยศิษย์จำนวนมาก

ก่อนที่ผู้เยาว์คนนี้จะเข้ามาใกล้ กลิ่นอายความร้อนถูกส่งมาแต่ไกล มันราวกับว่าเขานั้นพร้อมจะเผาไหม้ทุกสิ่งแม้แต่ศิษย์ที่ตามมาด้านหลัง

ชายคนนี้นั้นถูกปกคลุมไปด้วยเปลวเพลิงพร้อมด้วยอำนาจเต๋าลึกลับ พลังงานในสายเลือดของเขาหมุนวนและทำให้เปลวไฟนี้ร้อนยิ่งขึ้น การกระทำของเขาทำให้คนอื่นรู้สึกถูกอบด้วยความร้อน

ไม่มีใครกล้าเดินใกล้กับบุคคลดังกล่าวมากเกินไปเพราะจะเป็นอันตราย

ชายหนุ่มคนนี้นั้นหล่อเหลาอย่างมาก ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเส้นผมของเขาเป็นเหมือนอสรพิษสีแดง คนอื่นอาจจะคิดว่าเขาเป็นลูกหลานของเทพแห่งไฟ

ช่วงเวลาที่ชายคนนี้มาถึง เขามองไปยังหลี่ฉีเย่ การมาถึงของเขาดึงดูดสายตาของคนจำนวนมาก

" นั้นเป็นศิษย์พี่ของนิกายพันแม่น้ำหวน หยานหลง ! " ลู่ไป๋ฉิวกระซิบหลี่ฉีเย่ทันทีหลังจากเห็นชายคนนี้

หยานหลงนั้นเป็นศิษย์หลักรุ่นเยาว์ของนิกายพันแม่น้ำหวน ศิษย์จำนวนมากคิดว่าหากหลานอวิ๋นจูนั้นไม่เข้าร่วมนิกาย หยานหลงจะกลายเป็นลูกหลานของพวกเขาแทน

แม้ว่าหยานหลงนั้นจะกล่าวว่าเขาเป็นลูกหลานของเผามังกรไฟ บรรพบุรุษของเขาก็เป็นเพียงแค่อสรพิษเพลิงที่มีความแข็งแกร่ง ความสามารของเขานั้นสูงและผู้อาวุโสในนิกายก็ตีค่าเข้าไว้สูงมาก เขาเองก็เป็นศิษย์ของผู้อาวุโส

" ศิษย์พี่ใหญ่อยู่ที่นี่ ! " ศิษย์จำนวนมากหยุดดูการปรากฏตัวของหยานหลงอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งมองหลี่ฉีเย่

สิ่งนี้นั้นไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่นัก เพราะหยานหลงนั้นเป็นหนึ่งในคนที่ชื่นชอบหลานอวิ๋นจู และเขาเหมาะจะเป็นคู่หมั้นมากที่สุด

ความจริงที่ว่าหลานอวิ๋นจูนั้นกลายเป็นลูกหลานนัน้ทำให้หยานหลงนั้นไม่มีความสุข เหตุผลนั้นง่ายมาก - หยานหลงนั้นชอบหลานอวิ๋นจู และตำแหน่งทั้งสองนั้นมีความแตกต่างกันเล็กน้อย

หลานอวิ๋นจูนั้นเป็นลูกหลานของนิกายโดยธรรมชาติ เป็นธรรมดาที่ผู้อาวุโสนั้นไม่ต้องการนางแต่งงานกับคนนอก ดังนั้นจึงมีผู้อาวุโสจำนวนมากจำคู่ทั้งสองเข้าด้วยกัน เหล่าผู้นำระดับสูงล้วนมีความสุขเกี่ยวกับเรื่องนี้เพราะการจับคู่ของทั้งสองจะเป็นผลดีกับทุกคน !

ทว่าหลานอวิ๋นจูนั้นไม่ใส่ใจกับข้อตกลงนี้ของเหล่าผู้อาวุโส แต่หยานหลงก็ยังมีความหวังเพราะว่าแม้แต่ลูกหลานของเชื่อจักรพรรดิอมตะก็ยังถูกปฏิเสธ นี้หมายความว่าเขาในฐานะศิษย์พี่ใหญ่ของนิกายยังมีความหวัง โดยเฉพาะมีเขาได้รับการสนับสนุนจากผู้อาวุโส.