386

ตอนที่ 386 สตรีลึกลับในชุดฟ้า

" โลกใต้พิภพศักดิ์ศิทธิ์นี้เป็นดินแดนของเหล่าผี บางทีมันอาจจะมีผีขนาดยักษ์ถูกฝังอยู่ใต้ดิน ดังนั้นแม้แต่เกาะนับพันจะถูกสร้างมาจากผีทั้งเก้าสิบเก้าตน ไม่เห็นจะมีอะไรพิเศษ " หลี่ฉีเย่เอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม

มันมีหลากสิ่งในโลกนี้เกี่ยวกับต้นกำเนิดของเกาะนับพันที่หลี่ฉีเย่นั้นรู้ แน่นอนผู้ที่ดำรงอยู่ในโลกนี้กับไม่มีใครรู้ !

" นี้ยังไม่ใช่ส่วนที่น่ากลัวที่สุด ! " สตรีในชุดฟ้ายังคงหัวเราะอย่างร่าเริงก่อนนางจะเอ่ย " ร่างกายของพวกเขานั้นกลายมาเป็นเกาะเหล่านี้ และเส้นผมของพวกเขาเปลี่ยนเป็นต้นผีตั้กแตน ยางของต้นผีตั้กแตนแน่นอนว่าเป็นเลือดของผีเหล่านั้น ดังนั้นใครก็ตามที่กรีดเลือดพวกมันไปล้วนแต่ได้รับการสาปแช่ง "

" ท่านลุง ท่านต้องระวังให้มากเพราะท่านกำลังโดนคำสาป ตำนานกล่าวว่ามันจะค่อยๆเปลี่ยนร่างกายให้กลายเป็นหิน " หญิงสาวเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

หลี่ฉีเย่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆกับเรื่องของผู้หญิงคนนี้

หญิงสาวไม่สามารถทนได้จึงเอ่ย " ท่านลุง ทำไมถึงหัวเราะ ? ตำนานนี้เป็นเรื่องจริงนะ มันไม่ได้ตำนานที่ข้าแต่งขึ้นมาเอง "

หลี่ฉีเย่เหลือบมองไปยังหญิงสาวก่อนจะเอ่ย " คำสาปรึ...เจ้ารู้หรือไม่ว่าคำสาปที่น่ากลัวที่สุดในโลกคืออะไร ? "

" คืออะไรรึ ? " สตรีในชุดฟ้าเอียงคออย่างสงสัยก่อนจะมองไปยังหลี่ฉีเย่

หลี่ฉีเย่ชี้ไปยังหน้าตัวเองพร้อมกับรอยยิ้มเอ่ย " คำสาปที่น่ากลัวที่สุดในโลก...ก็คือข้า ! คำสาปของเหล่าผีล้วนไม่นับเป็นสิ่งใด แม้แต่คำสาปจากสวรรค์ชั้นสูง - สำหรับข้าแล้วมันก็เพียงเมฆหมอกที่ลอยไปมา "

" ท่านลุง บางทีท่านน่าจะลองเปลี่ยนอาชีพดูบ้าง เพียงพูดแค่ไม่กี่คำ ท่านก็เริ่มจะโอ้อวดตัวเองแล้ว " หญิงสาวในชุดฟ้าอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มงดงามพร้อมกับดวงตารูปจันทร์เสี้ยว

หลี่ฉีเย่ยิ้มก่อนจะส่ายหน้าของเขาและไม่สนใจสาวน้อยคนนี้อีก นางจะรู้ความลับเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้มากกว่าเขาได้อย่างไรกัน ?

" ท่านลุง ท่านเก็บเกี่ยวยางพวกนี้จำนวนมากไปเพื่ออะไร ? " หญิงสาวไม่ยอมแพ้และยังติดตามหลี่ฉีเย่ นางนั้นอายุมากกว่าเขา แต่นางยังต้องการจะแกล้งเขา ดังนั้นนางจึงเอ่ยเรียกเขา ' ท่านลุง ' อีกครั้งและอีกครั้ง

หลี่ฉีเย่หยุดและเหลือบมองนาง " เจ้าอยากจะรู้จริงๆรึว่าข้าจะเอาไปทำอะไร ? "

" ข้ากำลังรอฟังอยู่ ! " หญิงสาวในชุดฟ้าแสดงท่าทางออกอย่างงดงาม บางทีคงไม่กล้ามีคนมองดวงตาที่บริสุทธิ์ของนางตรงๆแน่

หลี่ฉีเย่หรี่ดวงตาของเขาก่อนจะจ้องนาง สิ่งนี้ทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นรั่วและรู้สึกได้ถึงความอันตราย ตอนนี้สัญชาตญาณของนางร้องเตือนว่ามีกลิ่นอายอันตรายถูกปล่อยออกมาจากตัวหลี่ฉีเย่ มันราวกับว่าเขานั้นเป็นสัตว์ร้ายยุคบรรพกาลและนางเป็นเพียงแกะน้อยที่กำลังถูกเขาขย้ำ !

" มันไม่ใช่เรื่องยากที่ข้าจะบอกความลับนี้ ! " หลี่ฉีเย่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม " ข้านั้นเป็นคนที่มีน้ำใจอย่างมากและมีความสุขที่ได้แบ่งปันความลับกับผู้อื่น เอาเช่นนี้เป็นอย่างไร ข้าต้องการภรรยาชรามาทำกับข้าวให้ข้า เจ้าสามารถอยู่และทำกับข้าวให้ข้าได้ บางทีเจ้าอาจจะฟังความลึกลับบางอย่าง "

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หญิงสาวนั้นอดไม่ได้ที่จะสัมผัสใบหน้าของตัวเอง สตรีล้วนมีความรู้สึกต่อเรื่องรูปลักษ์อย่างมาก จากนั้นนางเอ่ย " ข้าไม่ใช่ภรรยาชราของท่าน ! "

" มันก้ไม่ต่างกันนัก " หลี่ฉีเย่กล่าวอย่างไม่แยแส " แม้ว่าเจ้าจะยังไม่ใช่ตอนนี้ อายุของเจ้าก็คงอีกไม่ไกลแล้ว อยู่กับข้าแล้วเป็นแม่บ้านที่ดี ทำกับข้าวให้ข้าไม่ใช่เรื่องเสียเกียรติสำหรับเจ้า "

หญิงสาวในชุดฟ้านั้นกลายเป็นไร้คำพูดและถูกพลักดันจนถึงจุดที่แทบจะบ้า ! แม้ว่าลูกสาวที่สวรรค์ภาคภูมิใจเช่นนางจะไม่ได้สนใจรูปลักษณ์มากนัก นางก็เกือบจะเป็นบ้าเพราะคำกล่าวของหลี่ฉีเย่วันนี้

แม้ว่าใบหน้าและรูปร่างของนาง จะไม่ใช่เป็นอันดับหนึ่งในดินแดนเมฆเหิน นางก็ยังอยู่ในระดับสูง นางมั่นใจว่าความงดงามของนางสามารถล่มเมืองหรืออาณาจักรได้ แต่ตอนนี้นางเป็นเพียงภรรยาชราในสายตาของหลี่ฉีเย่

เรื่องที่น่าโมโหที่สุดก็คือหลี่ฉีเย่นั้นไม่ได้ให้ความสำคัญกับนาง ด้วยความสามารถและภูมิหลังนางแน่นอนว่าเป็นลูกรักที่สวรรค์ภูมิใจ !

ที่ดินแดนเมฆเหิน นางนั้นเป็นลำดับหนึ่งในหมู่รุ่นเยาว์ มันไม่สำคัญว่าผู้เยาว์นั้นจะมีความโดดเด่นมากน้อยเพียงใด โดยปกแล้วผู้เยาว์จำนวนนับไม่ถ้วนล้วนปราถนาที่จะเดินทางไปพร้อมกับนาง หลายคนพยามอย่างสุดกำลังที่จะเห็นใบหน้าของนาง

วันนี้หลี่ฉีเย่นั้นพูดราวกับนางนั้นไม่มีอะไรและยังต้องการให้นางไปทำอาหารให้เขา และสิ่งที่ฟังดูโหดร้ายที่สุดก็คือเขากล่าวราวกับว่าการทำอาหารให้เขาเป็นงานที่ทรงเกียรติมาก !

" ไม่เป็นไรหากเจ้าไม่ต้องการ " หลี่ฉีเย่ยังคงทำธุระของเขาต่อไปโดยไม่สนใจสิ่งใด

" ก็ได้ ข้าจะอยู่ที่นี่ ! " หญิงสาวในชุดฟ้าพยามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อกดข่มความโกรธของนาง

หลี่ฉีเย่โบกมือของเขาและเอ่ย " นี้มันก็สายแล้ว เจ้าควรจะกลับไปก่อน จากนั้นก็ทำอาหารกลางวันอร่อยไว้ และรอข้ากลับไปกิน "

หญิงสาวในชุดฟ้าเต็มไปด้วยความโกรธ ลูกรักของสวรรค์เช่นนางตอนนี้เป็นเพียงข้ารับใช้ของเขา ! แต่นางก็ยังควบคุมอารมณ์ของตัวเองไว้ได้

 ' ข้าต้องอดทน , อดทนไว้...มันยังไม่สายเกินไปที่จะสอนบทเรียนเขาในภายหลัง จากนั้นเขาจะได้รู้ว่าเขาไม่ควรหยิ่งยโสต่อหน้าข้า ! ' สุดท้ายนางก็กลับไปทำอาหารรออหลี่ฉีเย่ หากคนนอกรู้เรื่องนี้พวกเขาต้องกระอักเลือดจนตาย

ตอนเที่ยง หลี่ฉีเย่กลับไปยังเกาะของเขาและได้กลิ่นไหม้ หลังจากสังเกตอย่างระวังของพบจานของไหม้จำนวนมากวางบนโต๊ะ ก่อนจะส่ายหัวและเอ่ย " โอ้ส ทักษะการทำอาหารของเจ้านี้เลวร้ายยิ่งกว่าภรรยาชราตัวจริงเสียอีก ! "

นางนั้นเกือบจะกระอักเลือดด้วยความโกรธ การที่ลูกสาวของสวรรค์เช่นนางต้องทำอาหารเพื่อใครสักคน การกระทำอันต่ำต้อยเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องที่นางอยากจะทำ

แม้ว่าอาหารจะถูกเผาไหม้เล็กน้อย แต่อย่างน้อยนี้ก็เป็นความพยามของนาง ! ไม่ต้องเอ่ยว่านี้ไม่สามารถตำหนินางได้ ตั้งบ่มเพาะอยู่ในนิกาย นางไม่เคยมีส่วนร่วมในหน้าที่เล็กน้อยเช่นนี้ มันยอดเยี่ยมอย่างมากแล้วที่นางทำออกมาเช่นนี้ได้ 

" สาวเลวน้อย หากเจ้าไม่ต้องการกินเช่นนั้นก็ปามันทิ้งไป ! " นางไม่สามารถอดทนต่อไปและตะโกนออกไป

หลี่ฉีเย่มองไปยังนาง เขาทันใดนั้นก็นั่งลงบนโต๊ะอย่างเงียบๆและเอ่ยด้วยรอยยิ้ม " ใส่ใจกับภาพลักษณ์ของเจ้าด้วย หญิงสาวประเภทใดกันที่กรีดร้องเหมือนเสือป่าทันทีที่พบว่ามีอะไรผิดพลาด ? รูปลักษณะและทัศนคติของสตรีที่ดี...เจ้ารู้ไหมสตรีที่ดีเป็นอย่างไร ? ข้าหวังว่าคงไม่จำเป็นต้องสอนเจ้าเรื่องนี้ ! "

หญิงสาวนั้นเกือบจากตายจากการระเบิดอารมณ์ นางจ้องหลี่ฉีเย่ด้วยความโกรธ

" เอาละ ดูเหมือนว่าเจ้าจะพยามทำมันอย่างมากเลยนี้ เช่นนั้นข้าจะชิมอาหารของเจ้า ตักข้าวมา " กล่าวเสร็จ หลี่ฉีเย่ก็ส่งชามไปให้สตรีในชุดฟ้า

หญิงสาวนั้นรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกสารเลวนี้กลั่นแกล้ง 

ขณะเดียวกัน หลี่ฉีเย่มองไปยังนางก่อนจะยิ้มเอ่ย " แล้ว ? เป็นเจ้าเองที่เต็มใจจะอยู่เคียงข้างข้าในฐานะแม่บ้าน ผู้ฝึกตนควรจะมีเจตจำนงที่แน่วแน่ ไม่ควรจะยอมแพ้เพียงครึ่งทาง "

สตรีในชุดฟ้านั้นตักข้าวให้หลี่ฉีเย่ด้วยความโกรธ หากคนนอกมาเห็นฉากนี้พวกเขาจะเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ! นี้คือเทพธิดาในความฝัน ชายหนุ่มหล่อเหล่าจำนวนมากล้วนต่อสู้เพื่อแย่งชิงความโปรดปรานนาง ทว่าเทพธิดาของพวกเขาตอนนี้ทำให้อาหารให้ผู้อื่นในฐานะแม่บ้าน และนางกระทั้งถูกรังแก !

ในขณะที่หลี่ฉีเย่กำลังเคี้ยว หญิงสาวมองไปที่เขาอย่างระมัดระวังด้วยความหวัง สุดท้ายแล้วนี้ก็คือการทำอาหารครั้งแรกของนาง ดังนั้นนางจะรู้สึกประสบความสำเร็จอย่างมากหากหลี่ฉีเย่เอ่ยชมรสชาติของมัน

" ก็พอได้ กินไม่ยาก ! " สุดท้ายหลี่ฉีเย่ก็ยิ้มและลงมือกินอาหารของนาง

" ปามันออกไปซะ หากเจ้าไม่ต้องกาจะกินมัน ! " อารมณ์ของหญิงสาวนั้นกลายเป็นกรุนโกรธอีกครั้งก่อนจะจ้องมองเขา จากนั้นนางก็ไม่สนใจหลี่ฉีเย่นางนั่งลงด้านข้างด้วยความขุ่นเคือง

หลี่ฉีเย่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ ก่อนจะส่ายหัว " เด็กโง่ อย่าได้คิดว่าเรื่องนี้ไม่ยุติธรรม ข้านั้นให้เจ้ามาอยู่เคียงข้างเพราะข้าประเมินเจ้าไว้สูง ! หากข้าต้องการสาวใช้จริงๆ ไม่ต้องการถึงนิกายทรงอำนาจในดินแดนเมฆเหิน แม้แต่เทพธิดาและนางฟ้าในเขตแดนบรรพบุรุษของเจ้าก็ยังเป็นสาวใช้ของข้า "

หญิงสาวในชุดฟ้าทันใดนั้นก็เงนหน้ามองหลี่ฉีเย่ก่อนจะยิ้มอย่างสนุกสนาม " เฮ้ ท่านลุง ท่านเริ่มจะอุกอากมากยิ่งขึ้นแล้ว ท่านรู้หรือว่าเขตแดนบรรพบุรุษของโลกใต้พิภพนั้นมีอะไร ? "

" มันจะมีอะไร ? " หลี่ฉีเย่เอ่ยอย่างไม่แสแย " เป็นเพียงแค่สิ่งของบางอย่างที่ไม่ใช่ทักมนุษย์และก็ผีซ่อนตัวอยู่ใต้ดิน ไม่กล้าที่จะปรากฏออกมา หากพวกเขามีผีที่ยิ่งใหญ่ออกมา นั้นจะน่าประทับใจมาก หากไม่เช่นนั้นก็เป็นเพียงตัวตนไร้ค่าในสายตาข้า ! "

" โอ้อวดให้น้อยลงเถอะ ! " หญิงสาวชุดฟ้าอุทานด้วยความโกรธ

หลี่ฉีเย่ยิ้มและไม่ได้เอ่ยสิ่งใดเพิ่มอีกในขณะที่เขากินอย่างระมัดระวัง

หญิงสาวนั้นมองไปยังหลี่ฉีเย่และไม่รู้ว่าจะเอ่ยสิ่งใด ตอนนี้นางนั้นยอมแพ้โดยสมบูรณ์ ความตั้งใจของนางคือการมาตัดสินตัวตนของชายคนนี้ แต่ตอนนี้มันสับสนไปอย่างสิ้นเชิง

มันไม่มีสิ่งใดแปลกหรือพิเศษเกี่ยวกับสารเลวนี้ เกี่ยวกับความเป็นอัจฉริยะ , มีพรสวรรค์ , และมีความสามารถนางนั้นเคยเห็นมาหลายคน

ทว่าสารเลวด้านหน้านางนี้ดูเป็นคนง่ายๆไม่สามารถเทียบกับอัจฉริยะได้ แต่ความหยิ่งยโสของเขาสูงกว่าโลกไปแล้ว ! ราวกับว่าในโลกที่กว้างใหญ่นี้ล้วนไม่มีสิ่งใดมีค่าในสายตาเขา

ตอนนี้นางไม่เข้าใจว่าความเชื่อมันเหล่านี้ของเขามาจากที่ใด

เขาดูเหมือนไม่ใช่คนหยิ่งยโส และก็ยังไม่ใช่คนโง่เขลา บางทีอาจจะเป็นเพราะเขามีความรู้ต่างๆมากมายหรือไม่ก็เป็นพวกมั่นใจในตัวเองสูงเกินไป...