385

ตอนที่ 385 เก็บเกี่ยวยาง

หมู่เกาะนับพันไม่ได้เป็นสถานที่ที่มีความสำคัญในทางภูมิประเทศต่อประเทศธาราสถิตหรือนิกายพันแม่น้ำหวน ที่นี้เป็นเพียงปากอ่าวที่เชื่อมต่อยังมหาสมุทรใหญ่เท่านั้น

แม้ว่าจะมีปีศาจทะเลอาศัยอยู่ภายในมหาสมุทรแห่งนี้ ทั้งเผ่าทะเลหรือปีศาจทะเลก็ล้วนแต่เป็นภัยคุกคามต่อนิกายพันแม่น้ำหวนหรือพื้นที่หมอกลวงตาทั้งสิ้น

ในอดีตหลี่ฉีเย่เคยมีคำสั่งให้บรรพบุรุษธาราสถิตตั้งเมืองหลวงที่เกาะนับพัน น่าเสียดายที่เขาละทิ้งการสร้างเมืองหลวงในสถานที่ที่อุดมสมบูรณ์นี้และปล่อยโชคลาภที่ดีผ่านไป

ยืนอยู่บนยอดเขาสูงหลี่ฉีเย่มองเห็นเกาะอีกเก้าสิบเก้าเกาะ บางที่นั้นมีขนาดเล็กและบางทีนั้นมีขนาดใหญ่และพวกมันไม่ปรากฏควาพมิเศษหากมองเพียงครั้งแรก

ทว่าหลี่ฉีเย่รู้ความลับที่ซ่อนอยู่ในสถานที่แห่งนี้ การค้นคว้าในอดีตของเขาไม่เป็นประโยชน์จนกระทั้งพบกับกุญแจต้นกำเนิดบรรพชนผีที่ดินแดนร้อยเมือง มันทำให้เขาเข้าใจความลึกลับของกุญแจ จากนั้นมันก็นำให้เขาสามารถแก้ความลับที่อยู่ในเกาะนับพันได้

นี้เป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงมายังโลกใต้พิภพศักดิ์สิทธิ์ และทำไมเกาะนับพันถึงเป็นหนึ่งในเป้าหมาย

เขาสำรวจเกาะนี้จนทั่วก่อนจะไปยังเกาะทางตอนใต้ เกาะแห่งนี้ไม่มีจุมชมวิวที่ดีนักหากเทียบกับเกาะอื่นๆ แต่หากให้ชื่อที่เฉพาะเจาะจงกับเกาะนี้ เช่นนั้นก็อาจจะกล่าวได้ว่ามันคล้ายกับฝ่ามือหากมองจากมุมมองของนก

หลี่ฉีเย่มองลงมาจากจุดสูงสุดของเกาะและพึมพำ " เช่นนั้นมันเป็นที่แห่งนี้ หนึ่งในสิ่งที่ไม่มีใครคำนวนได้ตลอดหลายยุค ! "

มันมีต้นไม้เหี่ยวแห้งบนจุดสูงสุดของเกาะนี้ ต้นไม้ที่เหี่ยวแห้งนี้ได้ตายไปแล้ว ร่างของมันถูกเผาจนเป็นสีดำกรอบ ดูเหมือนมันจะทำให้สวรรค์โกรธและถูกฟ้าผ่าจนตาย สุดท้ายมีเพียงตอไม้สามฟุตที่อยู่เหนือพื้นดิน

ตอไม้นี้นั้นกลวง มันเจาะลงไปในดินลึกมาก มันมีสีดำสนิทขณะมองไปยงัรอบๆตอไม้ตอนี้

ตอไม้ตอนี้นั้นถูกสังหารโดยสายฟ้าจากสวรรค์ก่อนจะกลายเป็นสีดำ ผู้ผ่านไปมาล้วนไม่มีใครสนใจ

" ก๊อก ก๊อก ก๊อก " หลี่ฉีเย่เคาะไปบนตอไม้ เสียงของมันดังออกมาชัดเจนราวกับมันไม่ได้ทำมาจากไม้แต่ทำมาจากเหล็กศักดิ์สิทธิ์

" มันเป็นเรื่องจริง ! " หลังจากสังเกตมันอย่างระมัดระวังและเทียบกับกุญแจต้นกำเนิดบรรพชนผีในมือ หลี่ฉีเย่อดไม่ได้ที่จะพึมพำ สุดท้ายเขาก็เผยรอยยิ้มออกมา " มาดูกันว่าตำนานเป็นจริงหรือไม่ ให้ข้าลองแก้ปริศนานิรันดร์นี้ ! "

ตั้งแต่หลี่ฉีเย่มาถึง เขาก็สร้างกระท่อมที่สะดวกสะบายและใช้ชีวิตในฐานะมนุษย์ธรรมดา ระหว่างที่เขาพักอยู่ที่นี่เขาก็เริ่มกรีดยางจากต้นผีตั๊กแตนราวกับเขาเป็นชาวสวนกรีดยาง

ทว่าเขาไม่ได้จำกัดตัวเองให้กรีดเฉพาะต้นผีตั๊กแตนในเกาะนี้ เขายังคงเดินทางไปกรีดยางจาเกาะอื่น

เขาไม่เพียงแต่ต้องใช้ยางจำนวนมากเท่านั้น แต่เขายังจำเป็นต้องทิ้งร่องรอยไว้บนต้นไม้ทุกต้นบนเกาะ

หากมันเป็นเรื่องง่ายในการเก็บเกี่ยว เช่นนั้นเขาคงจ้างคนอื่นมาทำภารกิจนี้แทน เห็นได้ชัดว่าหลี่ฉีเย่นั้นต้องการมากกว่ายางเพียงอย่างเดียว

นับตั้งแต่เขามาอยู่ที่เกาะนี้วันเวลาก็ได้ผ่านไปเรื่อยๆขณะที่เขาทำแต่เพาะปลูก , ตัดต้นไม้และกรีดยาง ! เขาทำเช่นนี้ซ้ำแล้วซ่ำอีกตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นและตก

แม้ว่าจะอยุ่ติดกับทะเล มันก็ยังมีเกาะนับพันที่มนุษย์อาศัยอยู่อีกทั้งยังมีเมืองหลวงที่ใหญ่ไม่น้อยกว่าในแผ่นดินใหญ่

มันอาจจะกล่าวได้ว่าเกาะนับพันนั้นเป็นสถานที่ที่คึกคัก มนุษย์ส่วนใหญ่ทีนี่นั้นเป็นชาวประมง มันมีชาวสวนจำนวนไม่มากเพราะบางจากต้นผีตั๊กแตนนั้นไม่สามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้

ผู้ที่อยู่บนเกาะพบว่ามันเป็นเรื่องแปลกที่เห็นหลี่ฉีเย่เคลื่อนไหวไปรอบเกาะและกรีดยางจากต้นไม้นี้ ถึงอย่างนั้นเกาะนี้ก็ยังเป็นส่วนหนึ่งของประธาราสถิตและผู้มีอำนาจสูงสุดของเกาะก็คือขุนนางพื้นที่ ลู่ไป๋ฉิว !

ตั้งแต่ลู่ไป๋ฉิวนั้นอนุญาติให้หลี่ฉีเย่เก็บเกี่ยวยางจากเกาะนี้ได้ ก็ไม่มีคนกล้าจะไปสร้างความรำคาญและรบกวนเขา

ต่อมาลู่ไป๋ฉิวนั้นมาเยี่ยมหลี่ฉีเย่ ต้องบอกว่าลู่ไป๋ฉิวนั้นเป็นสตรีที่ดี ตราบใดที่มนุษย์ที่มาทำการเพาะปลูกบนเกาะไม่ได้สร้างปัญหาใดๆ พวกเขาก็จะได้รับความช่วยเหลืออย่างดีจากผู้มีอำนาจบนเกาะ

แน่นอนว่าลู่ ไป๋ฉิวรู้สึกประหลาดที่เห็นหลี่ฉีเย่กรีดยางจำนวนมาก " เจ้าจะนำมันไปทำอะไรหลังจากเก็บเกี่ยวได้จำนวนมากเช่นนี้ ? "

ควรจะรู้ว่ายางจากต้นไม้เหล่านี้ล้วนไร้ประโยชน์เสมอมา ดังนั้นแม้จะมีต้นไม้เหล่านี้ขึ้นทั่วเกาะจำนวนมาก ก็ไม่มีใครเห็นค่ามัน

" ข้านั้นผสมตัวยาพิเศษไว้และจำนวนจะต้องใช้ยางต้นไม้นี้จำนวนมาก ดังนั้นข้ามีแผนที่จะเก็บเกี่ยวมันให้มากในที่เดียวเพื่อที่จะไม่ต้องวิ่งกลับไปกลับมาในอนาคต " หลี่ฉีเย่เอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม

คำตอบของหลี่ฉีเย่นั้นค่อนข้างมีเหตุผลลู่ ไป๋ฉิวจึงไม่ได้เอ่ยถามต่อ นางได้อนุญาติให้เขาทำเช่นนี้ ตราบใดที่เขาไม่สร้างปัญหาใดๆเขาก็ยังอยู่ภายใต้การคุ้มครองของนาง

ในตอนแรกพวกเขารู้สึกว่าหลี่ฉีเย่นั้นแตกต่างจากชาวสวนปกติเล็กน้อย แต่หลังจากพวกเขาเคยชินกับภาพเหล่านี้ พวกเขาก็ไม่ได้ให้ความสนใจกับชาวสวนคนนี้อีก

หลี่ฉีเย่ใช้เวลาจำนวนมากอยู่บนเกาะโดยทำตามตารางเวลาอย่างเข้มงวด ระหว่างวันเขาจะเก็บเกี่ยวยาง ตอนกลางเขาจะบ่มเพาะ แม้ว่าจะเป็นงานสำคัญแต่เขาก็ไม่ได้เร่งรีบทำพวกมัน เขามุ่งมันในการสร้างร่องรอยตัวอักษรบนเกาะ เครื่องหมายเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของอักษรโบราณ !

แต่เมื่อทุกคนที่อาศัยอยู่บนเกาะเดียวกับหลี่ฉีเย่ บางคนเริ่มตระหนักถึงการมีอยู่ของเขา

วันนี้มีแขกบางคนเดินทางมายังกระท่อมของเขา นางเป็นสตรีเป็นสตรีที่มีความงดงามอย่างมาก นางนั้นสวมชุดสีฟ้าและเต็มไปด้วยกลิ่นอายที่ยอดเยี่ยม ความงดงามของนางนั้นราวกับพระจันทร์กระทั้งดอกไม้ก็ยังเหี่ยวเฉาเมื่อนางปรากฏ ขณะที่นกก็ยังหยุดบินและปลาก็ยังตายเมื่อสัมผัสกลิ่นอายของนาง เรือนร่างของนางนั้นเต็มไปด้วยความน่ารักและมีเสน่ห์ ท่าทางของนางเต็มไปด้วยพลังแห่งความศักดิ์สิทธิ์ราวกับตัวตนของนางไม่ได้มาจากโลกมนุษย์

ดวงตาของนางเต็มไปด้วยจิตวิญญาณ ร่างกายของนางนั้นเย้ายวนเหนือสิ่งใด ในขณะที่ลมหายใจของนางนั้นสดชื่อเหมือนสายลมฤดูใบ้ไม้ผลิ

หลังจากที่นางมาถึงเกาะนับพัน นางทันใดนั้นก็ได้จับตาดูหลี่ฉีเย่มากว่าสองสามวันราวกับนางต้องการค้นหาบางอย่าง

สองวันต่อมาขณะที่หลี่ฉีเย่กำลังกรีดยาง เขาก็กล่าวกับหญิงสาวคนนี้ " สาวน้อย อย่าได้มาจับตาดูข้าตลอดทั้งวัน อารมณ์ของข้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก ดังนั้นหากเจ้ายังจ้องมองอยู่ ข้าอาาจจะจับเจ้าโยนลงทะเลไปเป็นอาหารฉลาม "

มันแปลกอย่างงมากที่นางมองเห็นเด็กหนุ่มที่เห็นได้ชัดว่าเด็กกว่านางแสดงตัวราวกับเขาเป็นผู้อาวุโส แต่นางก็ไม่ได้โกรธก่อนจะหัวเราะและเอ่ย " ท่านลุง ข้าเพียงต้องการจะเตือนท่าน "

" ท่านลุง ? " หลี่ฉีเย่เหลือบมองนางก่อนจะเอ่ย " หากเจ้าต้องการจะสนิทสนมกับข้าอย่าได้เรียกข้าว่าลุง หากเจ้าเรียกข้าว่านายน้อยข้าอาจจะอนุญาติให้เจ้าสนิทสนมได้ "

สตรีในชุดสีฟ้าไม่ทราบว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เด็กน้อยด้านหน้านางเห็นได้ชัดว่าเด็กอย่างมาก  ใครในพื้นที่เมฆาเหินกันที่กล้าจะอนุญาติให้นางสนิทสนมด้วยได้ ? 

" ท่านลุง ระวังท่านจะกัดลิ้นของตัวเอง ! " สตรีในชุดฟ้ากล่าวพร้อมฉีกยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาราวกับดอกไม้บานทำให้ทุกคนสั่นไหว - มันทำให้หัวใจของผู้คนอบอุ่นและสายตาเต็มไปด้วยความสดชื่น

นางยังคงเอ่ยต่อ " หากท่านต้องการจะคุยโว เช่นนั้นก็ควรจะมีข้อมูลไว้ดีๆ ไม่เช่นนั้นก็อย่าได้ทำ "

หลี่ฉีเย่เหลือบมองไปยังนางก่อนจะเอ่ย " สาวน้อยเช่นเจ้าจะไปรู้อะไร ? อย่าได้รบกวนธุระของข้า ไม่เช่นนั้นข้าจะจับเจ้าโยนไปในทะเลไม่ว่าเจ้าจะมีต้นกำเนิดจากที่ใดก็ตาม " กล่าวเสร็จ เขาก็ไม่แยแสนางและกรีดยางต่อ

สตรีในชุดฟ้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ นางได้พบคนที่หยิ่งยโสหลายคน แต่ไม่มีใครจองหองเท่านี้

ทว่านางนั้นไม่ยอมแพ้และยังคงติดตามหลี่ฉีเย่ ขณะมองเขาเก็บเกี่ยวนางเอ่ย " ท่านลุง ข้ากำลังเตือนท่านด้วยความหวังดี ! "

" เตือนอะไร ? " หลี่ฉีเย่กล่าวในขณะที่กำลังกรีดยาง

สตรีในชุดฟ้านั้นยังคองจ้องมองไปยังหลี่ฉีเย่อย่างไม่ยอมแพ้และยิ้มเอ่ย " ท่านรุ้ต้นกำเนิดของเกาะนับพันหรือไม่ ? "

" ต้นกำเนิดของเกาะนับพัน ? " เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่ฉีเย่ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้ม จากนั้นก็มองไปที่นางก่อนจะเอ่ย " ข้ากำลังรอฟังต้นกำเนิดของเกาะนับพันอยู่ "

หญิงสาวในชุดฟ้าเอ่ยต่อ " ตำนานกล่าวว่าในยุคโบราณ มีผีที่โหดร้ายเก้าสิบเก้าตนได้ก่อความวุ่นวายในโลกใต้พิภพศักดิ์สิทธิ์และเปลี่ยนให้กลายเป็นโลกที่น่าสะพรึงกลัว ชั้นฟ้าทั้งหลายเต็มไปด้วยความโกรธกับการกระทำของผีทั้งเก้าสิบเก้าตน พวกเขาจึงใช้สุดยอดการลงโทษฆ่าผีทั้งเก้าสิบเก้าตน สุดท้ายร่างกายของผีเหล่านี้ร่องลองไปตามพันแม่น้ำหวนสุดท้ายก็ไปถึงปากอ้าวก่อนจะไหลลงสู่ทะเล ในที่สุดร่างกายของพวกเขาก็กลายเป็นเกาะอย่างที่ท่านเห็น นี้แหละ "