375

ตอนที่ 375 เตรียมตัวเดินทาง

ลองมองย้อนกลับและดูสถานการณ์โดยรวม หากพื้นฐานบรรพชนของนิกายทรงอำนาจถูกทำลาย มันยังคงมีโอกาสฟื้นฟุได้ในอนาคต ทว่าหากเส้นเลือดดำถูกทำลาย เช่นนั้นมันจะพบจุดจบอย่างแท้จริง เส้นเลือดดำนั้นเป็นสิ่งที่ถูกสร้างโดยสวรรค์และปฐพีที่สะสมกันกว่าหนึ่งล้านปี

การทำลายพื้นฐานบรรพชนนั้นสามารถนั้นหมายความว่ามันไม่สามารถฟิ้นฟูได้ในยุคนี้ แต่การทำลายเส้นเลือดหมายความว่ามันจะไม่สามารถฟื้นฟูได้ !

หลังจากทั้งสองอย่างถูกทำลาย แม้แต่เหล่าศิษย์และชายชราที่หนีออกไปเป็นศิษย์และกลับมาเข้ามา พวกเขาก็ยังไม่มีโอกาสที่จะฟื้นประตูพยัคฆ์คำราม

เกี่ยวกับเรื่องนี้ ผู้นำนิกายคนหนึ่งเอ่ยด้วยอารมณ์ " เขาทำลายนิกายได้อย่างที่เขาเคยกล่าว...หลี่ฉีเย่คนนี้เป็นคนที่ท้าทายสวรรค์และปีศาจอย่างแท้จริง ตราบใดที่เขายังมีชีวิต เหล่าลูกหลานและศิษย์จากนิกายทรงอำนาจหรือเชื้อสายจักรพรรดิล้วนไร้ค่า ชายคนนี้ไม่ใช่มนุษย์ ! "

ทำลายนิกายที่ทรงอำนาจด้วยตัวคนเดียว...ไม่ต้องเอ่ยถึงผู้เยาว์ในรุ่นนี้ กระทั้งราชันเทพสวรรค์ก็ยังไม่มีพลังพอที่จะทำเช่นนี้ แม้แต่สี่หลุมฝังศพในตำนานของประตูพยัคฆ์คำรามก็ยังไม่สามารถหยุดเขาได้ เช่นนั้นยังจะมีใครไม่กลัาเขาบ้าง ?

ตอนนี้ ไม่ว่าที่ใดก็ล้วนสนทนาเกี่ยวกับเรื่องของหลี่ฉีเย่ อัจฉริยะจากเชื้อสายจักรพรรดิล้วนแต่อยู่ในความเงียบ

ย้ายกลับไปวันที่หลี่ฉีเย่มาถึงดินแดนร้อยเมือง หลายอัจฉริยะและศิษย์จำนวนมากล้วนไม่มีใครสนใจเขา ทว่าหลังจากกวาดผ่านทุกอย่างและทำลายประตูพยัคฆ์คำราม เหล่าอัจฉริยะที่เคยมองข้ามเขาล้วนจมลงและตระหนักได้ว่าตัวเองไม่มีอะไรเทียบเขาได้

" ด้วยสถานการณ์ในปัจจุบัน ข้าเกรงว่าแม้แต่เทพธิดาเหม่ยซูเหยาและยอดอัจฉริยะจี๋คงอู่ตี๋ล้วนถูกบดบังด้วยหลี่ฉีเย่ ด้วยความดุร้ายราวกับสัตว์ประหลาดของเขา ผู้เยาว์คนใดยังจะมีโอกาสส่องประกายอีก ? " เหล่าผู้อาวุโสจากรุ่นที่แล้วถอนหายใจและเอ่ย

ยุคที่เจริญรุ่งเรื่องมาถึงพร้อมกับการจบของยุคเต๋าที่ยุ่งยาก เหล่านิกายทรงอำนาจล้วนหวังว่าศิษย์ของพวกเขานั้นจะขึ้นยืนบนจุดสูงสุดของรุ่นนี้ ก่อนหน้านี้ อัจฉริยะเช่นหู่เยี่ย , บาเสี่ย , ซูหวังอู่ และเจ้าชายฉิงเสวี่ย ล้วนทำให้อัจฉริยะคนอื่นต้องถอนหายใจ

สำหรับเหม่ยซูเหยาและจี๋คงอู่ตี๋ทั้งสองล้วนเป็นที่เกินเอื้อมสำหรับพวกเขา ราวกับภูเขาศักดิ์สิทธิ์ พวกเขาเป็นดังผู้ปกครองในเส้นทางของเหล่าศิษย์รุ่นเยาว์

ทว่าหลี่ฉีเย่ในวันนี้ล้วนทำให้หลายคนสิ้นหวัง ตราบใดที่เขายังอยู่ในดินแดนร้อยเมือง พวกเขานั้นทำได้เพียงหวาดกลัว เหล่าผู้เยาว์ล้วนได้แต่ถอนหายใจอย่างข่มขื่น ตั้งแต่เขาทำลายนิกายลงได้ ใครบ้างยังจะกล้าเป็นศัตรูกับเขาอีก ?

พายุลูกนี้ได้พัดอยู่ในดินแดนร้อยเมืองเป็นเวลานาน บางคนเต็มไปด้วยความสุขขณะที่บางคนเต็มไปด้วยความเศร้าจากเหตุการณ์นี้

ขณะที่หลายคนนั้นคึกคักและยังคงพูดคุยกเกี่ยวกับหลี่ฉีเย่ หลี่ฉีเย่ได้กลับไปยังสำนักเต๋าสวรรค์ ทว่าก่อนที่เขาจะกลับไป เขานั้นไปพบกับราชันเทพสวรรค์ราชสีห์คำราม

ราชันเทพสวรรค์นั้นเป็นตัวตนที่มีชื่อเสียงอย่างมากในรุ่นก่อนหน้านี้ แต่วันนี้ เขาก็ยังไม่กล้าที่จะแสดงความยโสต่อหน้าหลี่ฉีเย่

หลี่ฉีเย่นำกล่องที่บรรพชนราชสีห์บาเซียนให้เขาออกมา กล่องนี้นั้นมีความหมายกับราชันเทพสวรรค์ หลังจากเปิดมัน  เขาก็ตกตะลึงอย่างสมบูรณ์ 

" นี้...นี้มันคัมภีร์กายาอมตะของบรรพบุรุษข้า ! นี้เป็นไปได้อย่างไรกัน ? " ราชันเทพสวรรค์ราชสีห์คำรามเต็มไปด้วยความตกตะลึง " กระทั้งตระกูลของข้าก็ยังไม่มีของสิ่งนี้ ! "

ซือเสี่ยวเต๋า , ซือเสี่ยวเตี๋ย และบิดาของพวกเขาที่นั่งอยู่ด้านข้างเต็มไปด้วยความตกตะลึง คัมภีร์กายาอมตะเป็นสิ่งที่แม้แต่เชื้อสายจักรพรรดิอมตะก็ยังอยากได้

ราชันเทพสวรรค์มองไปยังหลี่ฉีเย่ด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ ของชิ้นนี้นั้นไม่แม้แต่จะอยู่ที่ตระกูลของเขาตั้งแต่เขาปกครอง

ภายในตระกูล มันมีข่าวลือว่าคัมภีร์กายาอมตะนั้นสูญหายไปพร้อมกับท่านบรรพบุรุษ ในเวลานั้น บรรพบุรุษของพวกเขาทิ้งฉบับคัดลอกไว้ด้านหลัง แต่ต่อมาฉบับคัดลองก็ยังหายไป จากนั้นตระกูลของเขาก็ไม่มีคัมภีร์กายาอมตะอยู่อีก

" มันไม่มีอะไร " หลี่ฉีเย่กล่าวอย่างเมินเฉย " ข้าพบบรรพบุรุษของเจ้าในหลุมฝังศพบรรพกาลและสร้างกรรมกับเขาไว้ ข้าสัญญากับเขาว่าจะให้ลูกหลานของเขาเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ครั้งนี้ ดังนั้นข้าจึงมาที่นี่เพื่อมอบมันรางวัลบรรพบุรุษให้กับพวกเจ้า  "

" หลุมฝังศพบรรพกาล ! " ราชันเทพสวรรค์นั้นตกตะลึงจากคำกล่าวนี้ หลังจากครู่หนึ่งเขาก็กลับสูุ่ความสงบ เขาสูดลมหายใจลึกก่อนจะเอ่ย " เช่นนั้นบรรพบุรุษของพวกเราถูกฝังในหลุมฝังศพบรรพกาลจริงๆ ! ข้าเคยพยามไปที่นั้น แต่น่าเสียที่ไม่สามารถเข้าไปได้ลึกนัก ! "

ราชันเทพสวรรค์นั้นเคยได้ยินว่าบรรพบุรุษของเขานั้นถูกฝังไว้ที่หลุมฝังศพบรรพกาล หลังจากคัมภีร์กายาอมตะของพวกเขาหายไป เขาก็เข้าไปยังหลุมฝังศพเพื่อหาบรรพบุรุษ แต่หลุมฝังศพนั้นเป็นสถานที่เช่นไร ? กระทั้งราชันเทพสวรรค์ก็ยังพบกหายนะหากเข้าไปลึก ไม่ต้องกล่าวถึงไปยังเส้นเลือดมังกรดำที่ที่ท่านบรรพบุรุษถูกฝั่ง

ดังนั้นแม้ว่าเขาจะไปสำรวจสถานที่แห่งนั้น เขาก็ยังไม่ประสบความสำเร็จ สุดท้ายเขาก็ไม่สามารถสิ่งใดได้และยอมแพ้ ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนแผนไปยังสำนักเต๋าสวรรค์

หลังจากคิดอยู่นาน เขาก็กลับสู่ความสงบและโค้งคำนับให้หลี่ฉีเย่ " เจ้านั้นมีพระคุณต่อประตูราชสีห์คำรามของพวกเราอย่างจนข้าไม่สามารถเอ่ยสิ่งใดได้ จากนี้ไปหากเจ้านั้นตกอยู่ในอัตรายและต้องการความช่วยเหลือ พวกเราจะทำมันให้ดีที่สุดอย่างไม่ลังเล ไม่ว่ามันจะต้องเผชิญอันตรายแบบใด ! "

ราชันเทพสวรรค์อดไม่ได้ที่จะพูดอย่างตื่นเต้น นี้เป็นสิ่งของที่ทุกคนล้วนปราถนา แต่หลี่ฉีเย่ก็ยังมอบมันให้กับเขาอย่างง่าย !

สำหรับเขา สิ่งนี้นั้นสำคัญมาก เขานั้นพลาดคัมภีร์ฉบับสมบูรณ์จากบรรพบุรุษ ดังนั้นการที่หลี่ฉีเย่นำสิ่งนี้กลับมาให้ มันทำให้เขาหลุดพ้นช่วงเวลาที่หนาวเหน็บ !

หนึ่งจะรู้ว่าราชันเทพสวรรค์นั้นเกิดมาพร้อมกับกายาเซียน ดังนั้นความคาดหวังของเขาจึงสูงอย่างมาก ทว่าสถานการณ์ของเขานั้นไม่ดีนัก เขาใช้เวลาทั้งชีวิตในการเข้าถึงกายาอมตะย่อยขั้นสมบูรณ์ และนี้เป็นสิ่งที่ปรมจารย์หอทั้งหลายให้ความช่วยเหลือเขาในการหาคัมภีร์ของบรรพบุรุษ

วันนี้ การที่หลี่ฉีเย่นำคัมภีร์ของบรรพบุรุษกลับมาให้มันเป็นสิ่งสำคัญอย่างมากกับนิกายและตัวราชนเทพสวรรค์

เกี่ยวกับการแสดงความนับถือของราชันเทพสวรรค์ หลี่ฉีเย่เพียงยิ้มและไม่เอ่ยสิ่งใด เขาทันใดนั้นก็จากไปพร้อมกับกลุ่มของหลี่ซ่วงเหยียน

ก่อนที่เขาจะเดินทาง ราชันเทพสวรรค์นั้นพูดกับซือเสี่ยวเตี๋ยเป็นการส่วนตัว ในความคิดของเขาหากหลานสาวของเขาติดตามหลี่ฉีเย่ อนาคตของนางจะส่องสว่างอย่างมาก

หลี่ฉีเย่นั้นเดินทางกลับไปยังสำนักเต๋าสวรรค์ เหล่าอัจฉริยะจากหอยอดมณีและหอยอดศักดิ์สิทธิ์ล้วนแต่หน้าซีดเมื่อพบหน้าเขา โดยเฉพาะเหล่าคนที่เคยเยาเย้ยเขาในอดีต พวกเขานั้นหลบเลี่ยงอย่างรวดเร็วตลอดเส้นทางที่หลี่ฉีเย่เดินผ่าน พวกเขาจะสามารถเทียบกับคนที่ทำลายนิกายประตูพยัคฆ์เพียงลำพังได้อย่างไร ? นี้ไม่ใช่ว่าพวกเขารนหาที่ตายรึ ?

สำหรับเหล่าศิษย์จากหอยอดยุค พวกเขานั้นเต็มไปด้วยเสียงแห่งความสุขหลังจากหลี่ฉีเย่กลับมา มีสาวน้อยจำนวนมากกระตือรือร้นที่จะกลายเป็นสาวอุ่นเตียงให้กับเขาตลอดทั้งคืน แต่เขามอบเรื่องนี้ให้ซือเสี่ยวเตี๋ยจัดการ เขานั้นขี้เกียจเกินไปที่จะสนใจสิ่งอื่น

เขานั้นตั้งใจจะจากไปในเร็วๆนี้ เขาวางแผนจะไปยังโลกใต้พิภพศักดิ์ศิทธิ์ !

หลังจากการตกลงกับปราณเทพครั้งสุดท้าย หลี่ฉีเย่นั้นเตรียมตัวจะจากไป แต่ก่อนที่เขาจะไปเขาเอ่ยกับหลี่ซ่วงเหยียนและเฉินเป่าเจียว " พวกเจ้าทั้งสองนั้นกลับไปก่อน ข้าจะกลับมาหลังจากจัดการเรื่องในโลกใต้พิภพศักดิ์สิทธิ์เสร็จแล้ว "

" ให้พวกเราไปโลกใต้พิภพศักดิ์สิทธิ์พร้อมกับเจ้าเป็นอย่างไร ? " เฉินเป่าเจียวนั้นไม่กล้าถาม แต่หลี่ซ่วงเหยียนนั้นต้องการจะไป

หลี่ฉีเย่ยิ้มก่อนจะส่ายหัวของเขาและเอ่ย " หากเป็นภายใต้สถานการณ์ปัจจุบัน ข้าแน่นอนว่าจะนำพวกเจ้าไปด้วย แต่ตอนนี้ทุกอย่างนั้นไม่ปกติ เส้นทางที่เชื่อมต่อทั้งเก้าโลกนั้นถูกทำลาย ดังนั้นกำแพงระหว่างมิติอาจจะพังทลายได้ แม้ว่าปราณเทพจะมีพลังเพื่อเปิดประตู มันยังคงมีอันตรายอยู่มาก ยังมีคนจำนวนมากจะยิ่งทำให้ปราณเทพเสี่ยงมากขึ้น และนั้นอาจจะทำให้จุดหมายปลายทางของข้าผิดพลาดได้ เช่นนั้นการที่พวกเจ้าตามข้าไปอาจจะเกิดปัญหา ครั้งหน้า ข้าจะนำพวกเจ้าไปชมโลกอื่นอย่างแน่นอน "

เทียบกับคนอื่นๆ หลี่ฉีเย่นั้นชอบและตีค่าเฉินเป่าเจียวและหลี่ซ่วงเหยียนไว้สูง

ทั้งสองแน่นอนว่าต้องการจะไปยังโลกใต้พิภพศักดิ์สิทธิ์ แต่หลังจากได้ยินสิ่งที่หลี่ฉีเย่กล่าว พวกนางยอมแพ้ให้กับความคิดนี้ สุดท้ายไม่มีอะไรสำคัญกว่าความปลอดภัยของหลี่ฉีเย่

สุดท้าย หลี่ฉีเย่ก็หยิบไม้เท้าเต่าทมิฬและค้อนครามม่วงจักรพรรดิออกมา เขาต้องการให้ทั้งสองนำพวกมันกลับไปยังนิกายกำยานโบราณ เขาจึงเอ่ยเตือน " พยามให้ดีที่สุดและอย่าได้ใช้ของพวกนี้จนกว่าจะไม่มีทางเลือก นำพวกมันกลับไปเป็นสมบัติของนิกาย "

สมบัติจักรพรรดิอมตะระดับชีวิตล้วนเป็นสิ่งที่ทำให้ของคนอื่นเต็มไปด้วยความโลภ นิกายใดก็ตามล้วนปราถนาจะครอบครองของเหล่านี้ ไม่ต้องกล่าวถึงว่าอาวุธเหล่านี้นั้นได้มาโดยการใช้กำลัง ดังนั้นคนอื่นมีเหตุผลที่จะขโมยมัน หลี่ฉีเย่หวังว่านิกายกำยานจะใช้มันอย่างระมัดระวังเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาในอนาคต

" แล้วเจ้าเล่า ? " หลี่ซ่วงเหยียนและเฉินเป่าเจียวนั้นเต็มไปด้วยความกตกใจ และเฉินเป่าเจียวอดไม่ได้ที่จะถาม ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม การมีสองอาวุธจักรพรรดินั้นจะช่วยคุ้มครองพวกเขาอย่างมาก

หลี่ฉีเย่อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มและเอ่ย " นายน้อยของพวกเจ้านั้นมีสมบัติจำนวนมาก พวกนี้เป็นเพียงแค่สมบัติระดับชีวิตล้วนไม่มีค่า ความจริงครั้งหน้าข้าจะหาสมบัติจักรพรรดิอมตะระดับแท้จริงกลับมา "

เฉินเป่าเจียวอดไม่ได้ที่จะระเบิดเสียงหัวเราะ และหลี่ซ่วงเหยียนทำได้เพียงยิ้ม สำหรับคนอื่น อาวุธจักรพรรดิอมตะล้วนเป็นสิ่งที่พวกเขานั้นหายากได้มาโดยโชคชะตา แต่นายน้อยของพวกนางกลับกล่าวว่าจะหาพวกมันเมื่อไหร่ก็ได้