374

ตอนที่ 374 ข่มขู่ทั่วดินแดนร้อยเมือง

ซือคงโถวเทียนและราชันเทพสวรรค์ราชสีห์คำรามนั้นยังคงตกอยู่ในฝันร้ายของเหตุการณ์นี้ นี้มันเหนือสามัญสำนักของผู้คนมากเกินไป พวกเขาล้วนไม่เคยเห็นหายนะพรสวรรค์นั้นถูกทำลายโดยการโจมตีเพียงครั้งเดียวมาก่อน ! นอกจากนี้ภายในหนึ่งการโจมตีของหอก บรรพชนประตูพยัคฆ์คำราม หลุมฝังศพทั้งสี่ กระทั้งดินแดนบรรพบุรุษของประตูพยัคฆ์คำรามล้วนกลับสู่ความว่างเปล่า

" อำนาจการสังหารจักรพรรดิ ! ไม่ มันเป็นอำนาจทำลายสวรรค์ ! " ผ่านนานหลังจากกลุ่มของหลี่ฉีเย่จากไป ผู้คนหายจากการตกตะลึงและอุทานด้วยความตกะใจ

" อำนาจทำลายสวรรค์ - การโจมตีที่รุนแรงและน่ากลัวมากที่สุดในโลก ! " ผู้คนมองไปยังดินแดนบรรพบุรุษที่ถูกย้อมให้เป็นสีดำทมิฬจากการระเบิด จากนั้นก็มองไปยังเศษซากปรักหักพังตามเส้นทางของมัน พวกเขารู้สึกว่าร่างกายของพวกเขานั้นอาบไปด้วยเหงื่อเย็น

แม้แต่บรรพชนที่มาจากนิกายขนาดใหญ่ก็ยังสั่นสะท้านราวกับพวกเขาจะระเบิดจากการโจมตีครั้งนี้ !

ทว่าพวกเขานั้นไม่รู้ว่านี้ไม่ใช่อำนาจทำลายสวรรค์หรืออำนาจสังหารจักรพรรดิ หอกโลหิตอมตะของหลี่ฉีเย่นั้นเป็นสมบัติระดับชีวิตไม่ใช่ระดับแท้จริง ! มันก็เพียงแค่ว่าหอกนี้นั้นเคยอายเลือดของจักรพรรดิอมตะมาก่อนและกระทั้งเจาะผ่านลำคอของพวกเขา !

หลี่ฉีเย่พากลุ่มของหลี่ซ่วงเหยียนเดินทางไปยังอาณาจักรประกายโบราณ เขานั้นไม่ยอมรับการหนีไปของไม้เท้ากลั่นปีศาจ เขาต้องการจะยึดมันไว้หลังจากที่ปราณเทพโจมตีอาณาจักรโบราณเสร็จ

ทว่าก่อนที่เขาจะได้มาถึง ก็มีข่าวแพร่กระจายไปทั่วดินแดนร้อยเมืองและทำให้ทุกคนตกตะลึง " สัตว์เทพผู้พิทักษ์นั้นถูกปราณเทพสงหาร ! อาณาจักรโบราณล้วนยอมจำนน ! "

อาณาจักรประกายโบราณ - หนึ่งอาณาจักรสองจักรพรรดิอมตะ นี้เป็นสัตว์ประหลาดที่สั่นสะท้านไปทั่วดินแดนร้อยเมือง ทว่าพวกเขาต้องพินาศเมื่อปราณเทพลงมือ !

" ปราณเทพนั้นปราณีอาณาจักรประกายโบราณ อาณาจักรประกายโบราณจะต้องจ่ายค่าสิบหายนับสิบเท่าของความสูญเสียที่สำนักเสียหาจาการต่อสู้เมื่อปีที่แล้วและพวกเขานั้นถูกจำกัด พวกเขาจะไม่มีโอกาสหยิ่งยโสได้อีกในอนาคต ! " ขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงกับข่าวแรก ชิ้นส่วนของข่าวที่สองนั้นน่าเหลือเชื่อยิ่งกว่า

หลายคนนั้นตกอยู่ในความเงียบเป็นเวลานาน อาณาจักรโบราณประกาศยอมแพ้ !

" ปราณเทพนั้นลงมือรวดเร็วอย่างยิ่ง ! " หลี่ฉีเย่ได้รับข่าวก่อนที่เขาจะเดินทางและอดไม่ได้ที่จะยิ้มข่มขื่น ในเมือปราณเทพไว้ชีวิตอาณาจักรโบราณ เช่นนั้นเขาก็ไม่มีโอกาสในการได้ไม้เท้ากลั่นปีศาจ

" ปราณเทพนั้นแสดงความเมตตาอย่างมาก " กระทั้งราชันเทพสวรรค์ราชสีห์คำรามก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ย

ซือคงโถวเทียนส่ายหัวเอ่ย " สำนักเต๋าสวรรค์ก็มักจะเป็นเช่นนี้ อีกทั้งการทำลายรูปแบบจักรพรรดิของอาณาจักรประกายโบราณนั้นไม่ง่าย มันเหมือนกับว่าปราณเทพไม่ต้องการออกจากสำนักนานเกินไป ดังนั้นเขาจึงไว้ชีวิตอาณาจักรโบราณ "

" บ้าเอ้ย ! แล้วกันเถอะ สุดท้ายข้าก็สูญเสียสมบัติระดับแท้จริง ! " หลี่ฉีเย่นั้นค่องข้างหดหู่และเสียใจที่เขานั้นลงมือช้าเกินไป หากเขารู้ว่าจะเป็นเช่นนี้ เขาจะปราบปรามสมบัติจักรพรรดิอมตะระดับแท้จริงเป็นอย่างแรกก่อนทำเรื่องอื่น

ข่าวที่น่ากลัวเกี่ยวบกับพ่ายแพ้ของอาณาจักรโบราณและการล่มสลายของประตูพยัคฆ์คำรามนั้นกระจายไปทั่วดินแดนร้อยเมือง หลายคนล้วนตื่นตระหนก

" นี้เป็นยุคที่อาณาจักรประกายโบราณจบลง แม้ว่าปราณเทพจะปราณีต่ออาณาจักรโบราณ สัตวเทพผู้พิทักษ์ , บรรพชนทุกคน , เหล่าผู้อาวุโสและผู้คุ้มกันล้วนตายภายใต้การต่อสู้นี้ ! หลังจากากรต่อสู้เพียงครั้งเดียว เหล่าระดับสูงของอาณาจักรโบราณล้วนถูกกวาดล้าง แม้ว่าพวกเขาจะผนึกอาณาจักรในยุคนี้ พวกเขาก็ไม่สามารถฟื้นฟูความแข็งแกร่งให้เป็นเช่นเดิมได้ " บรรพชนคนหนึ่งที่เห็นการต่อสู้ด้วยสายตาตัวเองล้วนกล่าวขณะที่อาบไปด้วยเหงื่อเย็น

การลงมือของปราณเทพกระทั้งทำลายสัตว์ประหลาดที่มีสองจักรพรรดิอมตะลงได้ เช่นนี้แล้วยังจะมีใครกล้าต่อต้านสำนักเต๋าสวรรค์อีกบ้าง ?

ในช่วงเวลาที่ผู้คนกำลังตื่นตระหนกกำข่าวนี้ ภายในสองวันต่อมา กลุ่มของชายชราหัวขาวจำนวนมากต่างมายืนรวมกันด้านนอกของสำนักเต๋าสวรรค์ พวกเขาล้วนเป็นตัวตนที่มีชื่อเสียง พวกเขาเป็นบรรพชนของอาณาจักรทรงอำนาจที่ร่วมมือกับพันธมิตรและทำลายสำนักในปีนั้น !

" บรรพชนของอาณาจักรทรงอำนาจที่ได้เข้าร่วมการต่อสู้ในปีนั้นล้วนแต่นั่งคุกเข่าอยู่นอกสำนัก พวกเขายอมรับการลงโทษทุกอย่างและยินดีจะฆ่าตัวตายเพื่อชดใช้ !  " ข่าวที่น่าตกตะลึงนี้กระจายไปอย่างรวดเร็ว

แม้กระทั้งผู้ศึกษาจำนวนมากภายในสำนักก็ยังไม่สามารถสงบได้ เหล่าชายชราหัวขาวเหล่านี้ล้วนเป็นตัวตนที่สามารถดูถูกทุกคนได้แม้แต่ราชนเทพสวรรค์ แต่วันนี้พวกเขากลับมาคุกเข่าเพื่อให้ได้รับการให้อภัย !

ชะตากรรมของอาณาจักรประกายโบราณล้วนทำให้ทุกคนหวาดกลัว เหล่านิกายทรงอำนาจที่รวมมือกับกลุ่มพันธมิตรในครั้งนั้นล้วนไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากยอมรับชะตากรรม บรรพชนของพวกเขายินดีคุกเข่าต่อหน้าสำนักและพร้อมชดใช้ทุกอย่างในการโจมตีสำนักในปีนั้น พวกเขานั้นยินดีจะฆ่าตัวตายหากปราณเทพละเว้นนิกายของพวกเขาไม่ให้เป็นเช่นอาณาจักรประกายโบราณ !

นิกายทรงอำนาจอื่นๆล้วนไม่สามารถเทียบเคียงกับหนึ่งนิกายสองจักรพรรดิอมตะอย่างอาณาจักรประกายโบราณได้ ดังนั้นการต่อต้านสำนักก็เหมือนเอาหินก้อนเล็กไปกระทบกับหน้าผา สุดท้ายบรรพชนของพวกเขาก็ยินดีรับความผิดต่อหน้าสำนักและต้องการให้ปราณเทพละเว้นนิกายของพวกเขา !

เห็นจำนวนของบรรพชนที่นั่งคุกเข่าอยู่นอกสำนักล้วนเป็นฉากที่ทำให้ผู้คนถึงกับผู้ไม่ออก

" บุรุษควรจะเป็นเช่นนี้ ! " หลังจากเห็นฉากนี้ ซือเสี่ยวเต๋าคนที่หลบหนีมาตลอดชีวิต รู้สึกว่าเลือดของเขาเดือดพล่าน

หลี่ฉีเย่ยิ้มและเอ่ย " วันหนึ่งมันจะมาถึงวันที่ทุกเผ่าพันธ์จากทั้งเก้าโลกล้วนสยบต่อข้า แม้แต่เทพและปีศาจก็ต้องหมอบกราบแทบเท้าข้า  "

คำกล่าวที่โอหังเหล่านี้ล้วนทำให้กลุ่มของซือคงโถวเทียนตกตะลึง มันดูฟังหยิ่งยโสจนเกือบไปถึงจุดที่บ้าอย่างมาก แต่ตอนนี้พวกเขากลับรู้สึกว่าสามารถมองเห็นฉากที่หลี่ฉีเย่เอ่ยออกมาได้ !

หลังจากการต่อสุ้ที่ท้าทายสวรรค์ เหล่าหัวใจของคนในดินแดนร้อยเมืองล้วนตกอยู่ในความหวาดกลัว โดยเฉพาะเหล่าคนที่ร่วมโจมตีสำนักในปีนั้น มันราวกับว่าจะมีหายนะมาเกิดที่ตัวพวกเขา

ปราณเทพนั้นกวาดล้างอาณาจักรประกายโบราณภายในหนึ่งคืนนี้ทำให้ทุกคนล้วนหวาดกลัว หากจักรพรรดิอมตะไม่ปรากฏล้วนไม่มีใครเทียบปราณเทพได้

ในวันที่สาม หลังจากใช้จ่ายไปจำนวนมากเพื่อให้ปราณเทพให้อภัย เหล่านิกายทรงอำนาจก็ล้วนถอนหายใจโดยความโล่งอกที่พวกเขาผ่านหายนะครั้งนี้ไปได้ !

นับตั้งแต่ยุดคที่ราชามังกรทมิฬสู้กับจักรพรรดิอมตะต้ากง ไม่มีเหตุการณ์ใดยิ่งใหญ่กว่าการเสื่อมถอนของอาณาจักรประกายโบราณ กระทั้งหนึ่งนิกายสองจักรพรรดิอมตะก็ยังต้องสยบต่อหน้าตัวตนอมตะ ดังนั้นนนิกายใหญ่อื่นๆล้วนรู้สึกไม่ปลอดภัยอย่างมาก

เทียบกับความพ่ายแพ้ของอาณาจักรประกายโบราณ การล่มสลายของประตูพยัคฆ์คำรามนั้นไม่ใช่หัวข้อที่ร้องแรงนัก นี้ไม่ใช่เรื่องแปลก เนื่องจากนิกายและอาณาจักรโบราณล้วนไม่ได้อยุ่ในระดับเดียวกัน การล่มสลายของมันล้วนไม่มีใครใส่ใจ

จนกระทั้งผ่านไปสี่ถึงห้าวันที่ทุกคนฟื้นตัวจากการพ่ายแพ้ของอาณาจักรโบราณและหันมาสนใจกับประตูพยัคฆ์คำรามที่ถูกทำลายไป

" การเคลื่อนไหวที่ผิดพลาดเพียงครั้งเดียวของประตูพยัคฆ์คำรามทำให้พวกเขาต้องจ่ายทุกอย่าง พวกเขาสูญเสียมรดกที่สืบทอดกันมาตั้งแต่บรรพบุรุษของพวกเขาจนหมดสิ้น " ได้ยินข่าวนี้หลายคนเต็มไปด้วยอารมณ์

อีกคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะเอ่ย " ประตูพยัคฆ์คำรามนั้นจบสิ้นแล้ว มันก็เหมือนอย่างที่หลี่ฉีเย่ นับจากวันนี้มันจะไม่มีประตูพยัคฆ์คำรามในดินแดนร้อยเมืองอีกต่อไป ! "

ในเวลานี้ เมื่อหลี่ฉีเย่ประกาศจะลบประตูพยัคฆ์คำรามออกจากดินแดนร้อยเมือง คนจำนวนมากเยาะเย้ยเขาและคิดว่าสารเลวนี้ประเมินตัวเองสูงเกินไป ทว่าพวกเขาเหล่านั้นล้วนเสียใจกับการกระทำนั้นอย่างมาก ทำไมตอนนั้นพวกเขาถึงไม่ตีปากตัวเองที่กล่าวว่าหลี่ฉีเย่เช่นนี้ ? หากหลี่ฉีเย่โมโหขึ้นมาเล่า ? พวกเขาไม่ต้องกลายเป็นประตูพยัคฆ์คำรามที่สองหรอกรึ !

ในสายตาของคนจำนวนมากประตูพยัคฆ์คำรามนั้นจบสิ้น แต่มันยังมีโอกาสสำหรับอาณาจักรประกายโบราณอีกในอนาคต ยุคนี้พวกเขานั้นจบสิ้นแล้วและต้องผนึกตัวเอง แต่พื้นฐานจักรพรรดิของพวกเขายังคงอยู่ นี้ไม่ได้เป็นเหมือนเช่นประตูพยัคฆ์คำราม ที่เสียดินแดนบรรพบุรุษไป และนอกจากนี้เส้นเลือดพยัคฆ์ขาวที่เต็มไปด้วยพลังงานโลกก็ล้วนถูกหลี่ฉีเย่แย่งชิงไป

แม้ว่าศิษย์จำนวนมากจะหนีไปได้ พวกเขาก็สูญเสียดินแดนบรรพบุรุษและเส้นเลือดทรงอำนาจท พวกมันตัดความหวังในการฟื้นฟูนิกายของพวกเขา

นิกายทรงอำนาจนั้นสามารถกลับมาได้แม้ว่าพวกเขาจะสูญเสียอาวุธและคัมภีร์จำนวนมากจากการต่อสู้ ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็สามารถหาพวกมันมาทดแทนใหม่ได้ในอนาคต

ทว่ารากฐานที่บรรพบุรุษวางไว้นั้นไม่สามารถกู้คืนได้ รากฐานบรรพบุรุษเหล่านี้ล้วนเต็มไปด้วยอำนาจที่ยิ่งใหญ่ หากไม่ได้เป็นถึงระดับบรรพชนเที่ยงธรรม พวกเขาไม่ต้องพูดถึงการสร้างนิกายหรืออาณาจักร

รากฐานบรรพบุรุษนั้นเป็นความพยานของเหล่าปราชญ์อมตะในอดีต มันเป็นผลมาจากหยดเลือดและหยาดเหงื่อของพวกเขาจากหลายยุค

การแก้ไขรากฐานบรรพบุรุษที่ถูกทำลายนั้นยากยิ่งกว่าการปีนขึ้นสวรรค์

ทว่าสิ่งที่ร้ายแรงที่สุดคือการเสียเส้นเลือดดำทรงอำนาจไป นี้เป็นสาเหตุของความสิ้นหวังอย่างแท้จริง !