371

ตอนที่ 371 ปราณเทพปรากฏ

สัตว์เทพผู้พิทักษ์นั้นเป็นเสมือนเสาหลักของอาณาจักรประกายโบราณ พวกเขาจำเป็นต้องใช้ทรัพยากรและหินหยดเลือดจำนวนมากในการรักษาอายุของมัน

หลังจากสิบล้านปีผ่านไป ไม่มีใครกล้าจะยั่วยุอาณาจักรประกายโบราณ กระทั้งบรรพชนเที่ยงธรรมทรงอำนาจก็ยังไม่กล้าสร้างปัญหาในดินแดนของอาณาจักร ไม่จำเป็นต้องกล่าวถึงคนอื่น 

หลายคนนั้นรู้ความลับและเรื่องหลายอย่างของอาณาจักร และหนึ่งในคือสัตว์เทพผู้พิทักษ์ของพวกเขายังมีชีวิต !

วันนี้ เมื่อมันมาด้วยตัวเองทำให้หัวใจของหลายคนสั่นสะท้าน ใครจะรู้บ้างว่ามีคำจำนวนมากเท่าไหร่สูญเสียความกล้าหาญทันทีที่ได้ยินชื่อนี้

" นี้เป็นกับดักแห่งความตายอย่งาแท้จริง ! " ปรมจารย์ผู้รู้เรื่องราวบางอย่างพึมพำ " ไม่ว่าหลี่ฉีเย่จะเป็นตัวตนที่ท้าทายสวรรค์มากขนาดไหน เขาก็ไม่มีทางหลีกหนีจากหายนะครั้งนี้ได้ ! "

นอกจากคนของประตูพยัคฆ์คำราม หลายคนเองยังเผยให้เห็นรอยยิ้มสะใจ หลี่ฉีเย่นั้นเป็นปีศาจที่ท้ายทายสวรรค์ ตราบใดที่เขายังมีชีวิจอยู่ เขาจะกลายเป็นภูเขาสูงที่ผู้เยาว์ทุกคนล้วนไม่สามารถก้าวข้ามได้ !

" เต๋าจำแลงของข้าถึงกับต้องมาที่นี่ด้วยตัวเองเพราะผู้เยาว์คนหนึ่ง - นี้นับเป็นเกียรติของเจ้าอย่างมาก " ร่างเงาสายลมบนชั้นฟ้ามองลงมายังหลี่ฉีเย่และเอ่ย " ทว่า ดูเหมือนว่ามันจะคุ้มค่า ! "

" นี้คือเต๋าจำแลง ! " หลายคนมองหน้ากัน แต่พวกเขาก็ยังประหลาดใจ แม้ว่ามันจะเป็นเพียงเต๋าจำแลงของสัตว์เทพผู้พิทักษ์แห่งอาณาจักรประกายโบราณ มันก็เพียงพอแล้วที่จะฆ่าบรรพชนเที่ยงธรรมจำนวนมาก ไม่ต้องกล่าวถึงว่ามันยังมาพร้อมกับสี่อาวุธจักรพรรดิ - นี้คือการบดขยี้อย่างแท้จริง !

ผู้ชมหลายคนล้วนสูดลมหายใจเข้าลึก พวกเขาเข้าได้ว่านี้เป็นการปรากฏตัวของสัตว์เทพผู้พิทักษ์ การต่อสู้ครั้งนี้ใกล้ถึงจุดสิ้นสุดแล้ว !

" เด็กน้อย แม้ว่าเทพจะมาด้วยตัวเอง พวกเขาก็ยังไม่สามารถช่วยเจ้าในวันนี้ได้ ! " บรรพชนประตูพยัคฆ์คำรามกล่าวอย่างเย็นชา นิกายของเขานั้นสูญเสียอย่างหนักจากการต่อสู้ แต่เพื่อคัมภีร์จักรพรรดิและคัมภีร์กายาอมตะมันล้วนคุ้มค่าอย่างยิ่ง

" อย่าได้คิดที่จะต่อต้าน ! " เงาบนชั้นฟ้าจ้องลงมาที่หลี่ฉีเย่และเอ่ย " เจ้าควรจะยอมแพ้และมอบอาวุธจักรพรรดิและคัมภีร์กายาอมตะมาซะ เช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้าตายอย่างรวดเร็ว ! "

ตัวตนเช่นสัตว์เทพผู้พิทักษ์นั้นไม่ใช่ว่าจะปรากฏตัวออกมาได้ง่ายๆมันจะมีการจ่ายในราคาที่สูง แม้ว่าจะเป็นเพียงเต๋าจำแลง ราคาของมันก็ยังมากอยู่ดี ตัวตนนิรันดร์เช่นนี้นั้นมีอายุชีวิตเหลืออีกไม่มาก พวกเขาส่วนมากมักจะรักษามันไว้ เว้นแต่จะเผชิญหายนะ พวกเขาแน่นอนว่าไม่มีทางออกมา

ทว่าเพื่อที่จะได้รับอาวุธจักรพรรดิและคัมภีร์กายาอมตะจากมือของหลี่ฉีเย่ เต๋าจำแลงของสัตว์เทพผู้พิทักษ์จึงต้องมาโดยไม่มีทางเลือก

สิ่งนี้ล้วนคุ้มค่าในสายตาผู้คน ในตอนนี้อย่างน้อยก็มีสามกายาอมตะอยู่ในมือของหลี่ฉีเย่ กายาอเวจีอมตะของหลี่ฉีเย่ กายาไร้มลทินของหลี่ซ่วงเหยียน และกายาคลั่งทรราชอมตะของราชันเทพสวรรค์ !

หากอาณาจักรประกายโบราณนั้นสามารถได้รับสามคัมภีร์กายาอมตะนี้ไป ศักยภาพของพวกเขาจะกลายเป็นไร้ที่สิ้นสุด บางทีพวกเขาอาจจะไปถึงระดับของนิกายแม่น้ำนิรันดร์หรือกระทั้งสูงกว่านั้น

ในคอนนี้ ผู้คนต่างถอนหายใจ แม้ว่าราชันเทพสวรรค์ราชสีห์คำรามนั้นจะแข็งแกร่ง พวกเขาก็ยังต้องตายอยู่ดี หากเป็นเพียงแค่บรรพชนประตูพยัคฆ์คำรามพวกเขาอาจจะมีโอกาสรอด ทว่าเมื่อตัวตนระดับสัตว์เทพผู้พิทักษ์ปรากฏตัว แม้ว่าจะเป็นเพียงเต๋าจำแลง พวกเขาก็ไม่มีทางหนีได้ !

" หลี่ฉีเย่จบแล้ว แม้ว่าจะมีสองอาวุธจักรพรรดิก็ไม่สามารถช่วยชีวิตเขาได้ " บางคนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจหลังจากเห็นสถานการณ์ดังกล่าว

นอกจากนี้ยังมีศิษย์จากนิกายใหญ่บางคนเยาะเย้ย " เขามันพวกรนหาที่ตาย มาจากนิกายขนาดเล็ก ไม่ว่าจะเป็นตัวตนที่ท้าทายสวรรค์ขนาดไหน เขาก็ยังคงไม่สามารถที่จะหยิ่งยโสไม่สนโลกได้  เป็นศัตรูกับอาณาจักรโบราณนี้เป็นสิ่งที่โง่ที่สุด ! ฮ่าฮ่า อาณาจักรประกายโบราณนั้นมีสองจักรพรรดิอมตะและดำรงอยู่มากว่าล้านปี เด็กน้อยเช่นนั้นเขาจะต่อต้านพวกเขาได้อย่างไร !? "

" พวกเราไม่ดูกันว่าอัจฉริยะที่น่าสงสารผู้นี้จะตายอย่างไร ! " ศิษย์คนอื่นจากนิกายทรงอำนาจเอ่ย สำหรับพวกเขาคนที่มีความคับข้องใจกับหลี่ฉีเย่ สถานการณ์เช่นนี้นทำให้พวกเขามีความสุขอย่างยิ่ง

" ช่างน่าเสียดาย ! " หลี่ฉีเย่เหลือบมองไปยังเงาบนชั้นฟ้าและเอ่ยอย่างสบาย " เพียงแค่เต๋าจำแลง นี้ทำให้ข้าผิดหวังอย่างแท้จริง "

" ทำไมตัวข้าจะต้องมาด้วยตัวเองเพียงเพราะแมลงเช่นเจ้า !?  " เงาในชั้นฟ้ามองหลี่ฉีเย่และเอ่ย " มอบคัมภีร์กายาอมตะมาซะ ! "

หลี่ฉีเย่หัวเราะเสียงดังและเอ่ย " หากร่างกายของเจ้ามาด้วยตัวเอง เช่นนั้นข้าจะยอมให้เจ้าเห็นคัมภีร์กายาอมตะ สิ่งนี้เรียกว่าความอัปยศจริงๆ ข้ากำลังรอให้ร่างกายของเจ้ามาด้วยตัวเองจากนั้นจะได้กลั้นมัน แม้ว่าจะเป็นตาแก่เช่นเจ้า คนที่อยู่มาหลายยุคหลายสสมัย มันอาจจะเป็นเรื่องจากที่จะเคี้ยว ข้านั้นตั้งใจว่าจะกลั่นเจ้าให้กลายเป็นเลือดอสูรจากนั้นก็สร้างเป็นสมบัติเลือด...นี้ถึงจะเป็นสิ่งคุ้มค่าที่ข้าอุสารอ ! "

คำกล่าวเหล่านั้นล้วนทำให้ทุกคนประหลาดใจ และทำให้พวกเขารู้สึกว่าหลี่ฉีเย่นั้นบ้าไปแล้ว นี้คือตัวตนนิรันดร์ คนที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าปรมจารย์ในตำนาน คนไม่ใช่กระทั้งคนที่เช่นบรรพชนประตูพยัคฆ์คำรามจะเทียบได้ !

ตัวตนเช่นสัตว์เทพผู้พิทักษ์นั้นสามารถฆ่าบรรพชนเที่ยงธรรมได้โดยง่าย สำหรับองค์รักษ์เทพสวรรค์และราชันเทพสวรรค์ พวกเขาล้วนเป็นสิ่งไร้ค่าในสายตา !

หลี่ฉีเย่นั้นพูดจาใหญ่โตอย่างเช่นการกลั่นสัตว์เทพผู้พิทักษ์ของอาณาจักรประกายโบราณนี้เขาบ้าเกินไป

" ฮ่าฮ่า อย่าได้บอกข้านะว่าเจ้าสารเลวนี้บ้าไปแล้วเพราะว่ากลัวมากเกินไป ? " บางคนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ " เขาต้องการจะกลั่นตัวตนนิรันดร์ ? มันกระทั้งบดขยี้เขาได้เพียงกระดิกนิ้ว ! "

" ความอดทนของข้ามีจำกัด ! " ในเวลานี้เงาบนชั้นฟ้าเอ่ยอย่างเย็นชา " มอบคัมภีร์กายาอมตะมา ! " หากหลี่ฉีเย่ไม่มีคัมภีร์นี้อยู่เขาคงจัดการเจ้าเด็กสารเลวนี้ไปนานแล้ว

" ลืมมันไปซะ ข้าไม่สนใจเพียงแค่เต๋าจำแลง ทว่าอาวุธจักรพรรดิอมตะระดับชีวิตของเจ้านั้นไม่เลว ! " หลี่ฉีเย่อมยิ้มเอ่ย " เจ้าไสหัวไปไหนก็ได้ แต่ต้องทิ้งอาวุธจักรพรรดิทั้งสี่ไว้ ! "

กระทั้งปากของราชันเทพสวรรค์ราชสีห์คำรามก็ยังเปิดกว้างหลังจากได้ยินคำกล่าวของหลี่ฉีเย่ที่ไล่เต๋าจำแลงของสัตว์เทพผู้พิทักษ์ราวกับแมลงวัน

" ฮ่าฮ่า ผู้อาวุโสสัตว์เทพผู้พิทักษ์ล้วนสามารถฆ่าเจ้าได้เพียงแค่กระดิกนิ้ว อาวุธจักรพรรดิทั้งสี่นั้นไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อเจ้า เจ้าประเมินตัวเองสูงเกินไป พวกเรานั้นกำลังรอคนจากสำนักเต๋าสวรรค์ ช่างน่าอัปยศที่พวกเขาไม่มา ไม่เช่นนั้นพวกมันจะมีชะตากรรมเช่นเดียวกับเจ้า ! " บรรชนประตูยพัคฆ์คำรามกล่าวอย่างเย็นชา

นี้เป็นแผนที่ยอดเยี่ยม ! ประตูพยัคฆ์คำรามนั้นไม่เพียงแต่ต้องการฆ่ากลุ่มของหลี่ฉีเย่ ! หากบรรพชนจากสำนักเต๋าสวรรค์มาช่วยเหลือ พวกเขาก็จะถูกฆ่าด้วย

" ได้เวลาจบเรื่องนี้แล้ว " หลี่ฉีเย่นั้นไม่ได้ใส่ใจกับบรรพชนประตูพยัคฆ์คำราม จากนั้นเขาก็มองไปบนฟ้าและเอ่ย " วันนี้ อาณาจักรประกายโบราณแน่นอนว่าต้องล่มสลาย ความเสียใจเพียงหนึ่งเดียวของเขาคือไม่สามารถเห็นร่างที่แท้จริงของเจ้าได้ ไม่เช่นนั้นคงได้ใช้มันเพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้ตัวเอง "

" เจ้ามันสมควรตาย ! " เสียงของเต๋าจำแลงบนชั้นฟ้ากลายเป็นดุร้าย มันเหมือนกับความโกรธที่ได้ทะลุผ่านแม่น้ำแห่งกาลเวลา เมื่อมันโกรธกระทั้งราชันเทพสวรรค์ก็ยังต้องคุกเข่าลงกับพื้นและเหงื่อตก

" ตูม ! " สวรรค์และปฐพีภายในประตูพยัคฆ์คำรามนั้นสั้นสะท้าน ไม่ ทั่วดินแดนร้อยเมืองล้วนสั่นไหวราวกับจักรพรรดิอมตะเดินทางมาที่นี่ด้วยตัวเอง

และไม่เพียงแต่ในประตูพยัคฆ์คำราม ทุกคนในดินแดนร้อยเมืองรู้สึกได้ถึงการปรากฏตัวของตัวตนอมตะ หนึ่งการเคลื่อนไหวของมันสามารถกวาดผ่านโลกได้ !

" ใครกันที่กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ? " ในเวลานั้น เหล่าคนตายนับไม่ถ้วนในดินแดนร้อยเมืองล้วนเปิดตาของพวกเขา บางคนกระทั้งคลานออกมาจากหลุมศพ แม้แต่จิตวิญญาณของพวกเขาก้เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

" ตูม !! " เสียงระเบิดนั้นดังขึ้นอีกครั้ง ในเวลานี้ทั่วทั้งดินแดนร้อยเมืองนั้นเป็นดั่งแพเล็กที่เผชิญพายุมหาสมุทรขนาดใหญ่ ที่อาณาจักรประกายโบราณ ไฟอมตะและกลิ่นอายอมตะนับไม่ถ้วนถูกปลดปลดปล่อยออกมา อำนาจของโลกก่อตัวเป็นรูปแบบป้องกัน

แต่ว่าทุกอย่างนั้นล้วนไร้ความหมาย หลายคนเห็นฉากที่น่าตกตะลึง แต่ละรูปแบบป้องกันภายในอาณาจักรประกายโบราณล้วนแตกสลาย มือขนาดยักษ์ฟาดลงมาจากฟ้าและบดขยี้ดินแดนของพวกเขา

" ปราณเทพ ! " ในส่วนลึกของอาณาจักรโบราณ เสียงกรีดร้องที่น่าโหยห้วนดังออกมาด้วยความไม่ยินยอม " เจ้าไม่สามารถออกมาจากเส้นเลือดบรรพบุรุษได้ ! "

" นั้นเป็นเรื่องในอดีตไปแล้ว ! " เสียงโบราณนั้นดังกึกก้องทั่วชั้นฟ้า บางสิ่งที่ไม่สามารถถูกขัดขวางได้ปรากฏขึ้น มันเดินเข้าไปยังส่วนลึกของอาณาจักรประกายโบราณ

" ตูม ! " ในวินาทีนั้น อำนาจอของอาวุธจักรพรรดิอมตะระดับแท้จริงระเบิดท่วมชั้นฟ้าพร้อมกับอาวุธจักรพรรดิระดับชีวิต เพื่อกำจัดศัตรู !

" จงมา ! " ปราณเทพนั้นไม่แยแส กระถางขนาดใหญ่พร้อมด้วยเพลวไฟศักดิ์สิทธิ์ก็ปรากฏออกมาพร้อมกับกลั่นศัตรูของเขา !

" กระถางแห่งความโกลาหล ! " ภายในส่วยลึกของอาณาจักรประกายโบราณเกิดเสียงคำรามขึ้น " ปราณเทพ นี้เจ้าอาฆาตถึงขนาดที่ต้องการจะกลั่นอาณาจักรประกายโบราณของข้าเชียวรึ ! "

" ถูกต้อง ! " ปราณเทพเปิดใช้พลังงานของกระถางแห่งความโกลาหลในการโจมตี ด้วยเสียงระเบิดที่ดังกึกก้อง ดินแดนบรรพบุรุษของอาณาจักรโบราณถูกทำลาย จากนั้นเสียงของปราณเทพก็ดังไปทั่วโลก " วันที่พวกเจ้าทั้งหมดโจมตีสำนักเต๋าสวรรค์ของข้า เป็นวันที่พวกเจ้าควรจะรู้ว่าสิ่งนี้จะต้องเกิดขึ้น ! "

" ตาย ! " ในเวลานี้ เงามหึมาภายในปลดปล่อยอำนาจทั้งหมดของเขาและควบคุมอาวุธจักรพรรดิ !