358

ตอนที่ 358 การพบกันที่ลำบากใจ

ตอนนี้ปราณเทพนั้นหยุดชั่วคราวก่อนจะเอ่ยต่อ " การต่อสู้ของราชามังกรทมิฬและจักรพรรดิอมตะต้ากงนั้นทำลายเส้นทางเต๋าที่เชื่อมต่อกันระหว่างเก้าโลก ตอนนี้ยุคเต๋าที่ยุ่งยากจบลง และเจตจำนงแห่งสวรรค์ปรากฏขึ้นในโลกนี้ครั้ง ทว่าเส้นทางระหว่างเก้าโลกนั้นยังไม่ได้รับการฟื้นฟู ดังนั้นกำแพงเหล่านี้จึงมีความเข็งแกร่งมาก ข้าสามารถพาเจ้าไปยังโลกใต้พิภพศักดิ์สิทธิ์ได้แต่ไม่สามารถรับประกับพื้นที่ที่จะลงไปได้ สิ่งเดียวที่ข้ามั่นใจก็คือเจ้าจะไปถึงสักทีในโลกแห่งนั้น "

" นั้นใช่ปัญหา ตราบใดที่เจ้าส่งข้าไปยังโลกใต้พิภพศักดิ์สิทธิ์ได้นั้นก็พอแล้ว " หลี่ฉีเย่พยักหน้าและเอ่ย

" เช่นนั้นทุกอย่างก็ตกลง แต่อย่างแรกข้าต้องบอกเจ้าเสียก่อน ข้าสามารถพาเจ้าไปยังโลกใต้พิภพศักดิ์สิทธิ์แต่ไม่สามารถพากลับมาได้ หากจะทำเช่นนั้นร่างกายของเขาจะต้องไปยังโลกใต้พิภพศักดิ์สิทธิ์ด้วย แต่นั้นจะทำให้ข้าต้องออกจากเส้นเลือดบรรพบุรุษและสำนัก แม้ว่าข้าจะตกลงทำสิ่งนี้ แต่สำนักจะต้องให้เจ้าเปลี่ยนเงื่อนไขแน่ " ปราณเทพเอ่ย

" เจ้าไม่จำเป็นจะต้องทำเช่นนั้นด้วยตัวเอง ข้าสามารถแก้ปัญหานี้เองได้ " หลี่ฉีเย่ยิ้มก่อนจะส่ายหัวและเอ่ย " เหล่าตาแก่จากสำนักเป็นธรรมดาที่พวกเขาจะไม่เต็มใจ การจากเส้นเลือดบรรพบุรุษไปนั้นจะเป็นเรื่องยาก ไม่ต้องกล่าวถึงว่าตาแก่เหล่านั้นพยามจะดูแลเจ้าเป็นดั่งทารกของพวกเขา "

ปราณเทพระเบิดเสียงหัวเราะออกมาและเอ่ย " อย่าได้ตำหนิพวกเขา ข้าเต็มใจที่จะไม่จากสถานที่แห่งนี้ไปเอง พวกเขานั้นทำราวกับข้าเป็นเด็กน้อยและต้องการดูข้าเติบโต " ถึงตอนนี้ปราณเทพถอนหายใจอย่างอ่อนโยน

หลี่ฉีเย่เงียบ ปราณเทพนั้นมีชีวิตอยู่มานาน การดำรงอยู่ของมันแน่นอว่าจะเป็นภาระ แม้ว่ามันอยากจะไปแต่สุดท้ายมันก็ไม่สามารถไปได้

สำหรับปราณเทพ สำนักนั้นเปรียบเสมือนบ้านและมันเป็นศิษย์ของที่นี่ บางส่วนของพวกเขาสอนบางอย่างให้แก่มัน อย่างที่มันกล่าว คนจำนวนมากต้องการดูมันเติบโต ดังนั้นมันจึงไม่ออกไปจากสำนัก

นานมาแล้ว หลี่ฉีเย่กล่าวว่าปราณเทพนั้นเป็นความสำเร็จของสำนัก กลับกันมันก็ยังเป็นหายนะสำหรับสำนักอีกด้วย

สุดท้ายสำนักก็ตัดสินใจแบกภาระนี้ไว้ ไม่เช่นนั้นมันคงได้กลายเป็นจักรพรรดิอมตะไปแล้ว บางทีอาจจะกระทั้งได้แบกเจตจำนงแห่งสวรรค์ !

" ประตูไร้มลทินเป็นอย่างไรบ้าง ? " ปราณเทพเอ่ยถาม

มีข่าวลือว่าปราณเทพและประตูไร้มลทินมีความเกี่ยวข้องกัน บรรพชนสูงสุดของสำนักนั้นนำปราณเทพออกมาจากประตู ดังนั้นบางคนจึงเชื่อว่ามันมาจากประตูไร้มลทิน !

" วันหนึ่ง มันจะปรากฏขึ้นอีกครั้ง " หลี่ฉีเย่เอ่ยอย่างมั่นใจ " เก้าสมบัติสวรรค์ใครบ้างในโลกที่จะสามารถควบคุมมันได้ ? ทว่าประตูนั้นเคยเปิดมามากกว่าหนึ่งยุค เช่นนั้นเพียงแค่รอดูมัน "

ปราณเทพสุดท้ายก็เอ่ยอย่างอาลัย " สมบัติเก้าสวรรค์...โอ้ว คนจำนวนมากเท่าไหร่ล้วนต้องการมันตั้งแต่ยุคเริ่มต้นแห่งเวลา และจักรพรรดิอมตะจำนวนมากเท่าไหร่ฝันที่จะได้ครอบครองมัน บางที่ข้าในสักวันหนึ่งอาจจะไปดูมันและมันอาจจะเป็นจุดหมายปลายทางของข้า "

หลี่ฉีเย่นั้นไม่ได้แปลกใจกับคำพูดเหล่านี้ สำหรับปราณเทพแล้วบางที่นี้อาจจะเป็นจุดจบที่ดีที่สุด - กลับสู่ต้นกำเนิด !

" เจ้าต้องการไปยังโลกใต้พิภพศักดิ์สิทธิ์เมื่อใด ? " ปราณเทพสุดท้ายก็เอ่ยถาม

" เร็วๆนี้ เมื่อข้าเตรียมทุกอย่างพร้อม ข้าจะบอกให้เจ้ารู้ " หลี่ฉีเย่เอ่ยตอบ

การเดินทางไปยังโลกใต้พิภพศักดิ์สิทธิ์นั้นไม่ใช่สถานที่ที่เขาจะไปโดยที่ทุกอย่างยังไม่ถูกทำให้กระจ่าง !

" ย่อมได้ เมื่อเจ้าพร้อม จงบอกให้ข้ารู้ " เสียงของปราณเทพสุดท้ายก็หายไปในอากาศ

หลี่ฉีเย่ออกมาจากดินแดนของปราณเทพ เมื่อพระชราเผิงเห็นเขาก็รีบกล่าว " ข้าจะพาท่านไปพบกันท่านบรรพบุรุษ " เขารีบดำเนินการอย่างรวดเร็วเพราะกลัวว่าหลี่ฉีเย่จะเปลี่ยนใจ

หลี่ฉีเย่ถอนหายใจและพยักหน้า บางสิ่งนั้นก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ จากนั้นทั้งสองก็มุ่งหน้าไปยังเกาะยอดสง่า

เกาะนี้เป็นเป็นเกาะที่โดดเดียวทามกลางดินแดนของสำนักเต๋าสวรรค์ มันไม่ได้เป็นภูเขาที่ยิ่งใหญ่มากนัก แต่เต็มไปด้วยความงดงามจนทำให้คนอื่นรู้สึกราวกับถูกแยกออกมาอีกโลกหนึ่ง

มีน้ำตกไหลลงมาจากชั้นฟ้าราวกับมันเป็นเส้นทางสู่เก้าสวรรค์ เหนือยอดเขาและน้ำตกขึ้นไปเป็นวิหารที่งดงาม

ประตูของมันนั้นถูกผนึกโดยยอดเต๋า ไม่มีใครกล้าที่จะเขามาปลดผนึกประตูนี้ พวกเขาทำได้เพียงดูจากระยะไกลเพราะกลัวว่าจะรบกวนความเงียบสงบภายใน

แม้แต่สำนักเองก็เคารพความสงบในสถานที่นี่อยากมาก ภายในรัศมีหนึ่งร้อยไมล์รอบๆยอดเขา ทุกสิ่งล้วนอยู่ในความเงียบสงบ บรรพชนของสำนักล้วนฝึกตนห่างออกไปจากสถานที่แห่งนี้และไม่ต้องการจะรบกวนบรรพบุรุษของพวกเขา คนอื่นๆแน่นอนว่าจะไม่มีใครได้เหยียบเข้ามาใกล้

ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของเกาะ หลี่ฉีเย่เอ่ยกับพระชราเผิง " ข้าจะเข้าไปเพียงลำพัง มันมีบางเรื่อง ที่ข้าจำเป็นจะต้องสนทนากันเป็นการส่วนตัว  "

พระชราเผิงนั้นสะดุ้งและหัวใจของเขาเต้นเร็วขึ้น เขาไม่ได้รู้ต้นกำเนิดที่แท้จริงของหลี่ฉีเย่ แต่เขาก็หวังว่าจะไม่ได้มีสิ่งใดสร้างความคับแค้นและข้องใจกับชายคนนี้ สำนักไม่ต้องการจะกลายเป็นศัตรูกับคนเช่นหลี่ฉีเย่ !

" ไม่ต้องกังวล บรรพบุรุษของข้าไม่ได้เป็นศัตรูกับมังกู่ " หลี่ฉีเย่อ่านความคิดของเขาออกก่อนจะยิ้มและส่ายหัว

" ได้โปรดดูแลท่านบรรพบุรุษของข้าอย่างดีด้วย " พระชราเผิงนั้นถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนจะจากไป

เผชิญหน้ากับภาพด้านหน้า ทำให้หัวใจของหลี่ฉีเย่เริ่มหนักอึ้ง

หลังจากยืนอยู่บนยอดเกาะและเผชิญหน้ากับวิหารโบราณนี้ แม้ว่าความทรงจำของเขาจะหายไปและผ่านมาหลายล้านปี แต่สถานที่แห่งนี้ยังอยู่ในความทรงจำของเขา !

ไม่มีการป้องกันทางกายภาพที่ประตู กลับกันมันถูกผนึกโดยยอดเต๋า เวลา , โลก , สวรรค์และปฐพีภายในล้วนถูกผนึก ! ทุกอย่างก้าวถูกหยุด มีเพียงความเป็นนิรันดร์เท่านั้นที่ยังคงอยู่ บางทีผนึกนี้อาจจะถูกผนึกด้วยนยอดเต๋าจากหัวใจของมังกู่ ดังนั้นมันจะยังอยู่ตลอดที่นางยังมีชีวิต !

" ท่านช่วยปราณเทพ ข้าได้เห็นวิธีการของท่านแล้ว " สุดท้ายเสียงก็ดังออกมาจากภายในวิหารโบราณ มันเป็นเสียงที่สดใสราวกับเสียงของนางสวรรค์ ที่ปรากฏลงมายังโลกมนุษย์และทำให้ทุกคนที่ได้ยินรู้สึกผ่อนคลาย

" มันเป็นเพียงแค่ข้าโชคดี มันยังมีทักษะและสิ่งของอีกมากมายในโลก หนึ่งในนั้นแน่นอนว่าสามารถแก้ไขได้เช่นกัน " หลี่ฉีเย่เงียบชั่วคราวก่อนจะเอ่ยตอบ

" ปักษารอบกายท่านเต็มไปด้วยยอดเต๋าจำนวนนับไม่ถ้วน...หายากอยากมาก " เสียงอมตะดังออกมาจากวิหารโบราณอีกครั้ง

หลี่ฉีเย่นั้นไร้คำพุดเพราะเขาไม่รู้ว่าจะตอบสนองอย่างไร หลังจากยืนเงียบ เขาสุดท้ายก็ตัดสินใจเอ่ย " ข้าเป็นศิษย์ของนิกายกำยานโบราณ และข้าบ่มเพาะหกปักษาสยายปีกจากตำราของท่านบรรพบุรุษ เต๋าจำนวนนับไม่ถ้วนที่ล้อมรอบปักษาของข้าเป็นเพียงเจตจำนงของท่านบรรพบุรุษ "

" เป็นเช่นนั้นเอง " เสียงพูดที่เบาหวิวเอ่ยอีกครั้ง " แต่เจ้าความรู้ของท่านต่อเสาจารึกปณิธานของปราชญ์อมตะน่าตกตะลึงและควรค่าแก่การชื่นชมอย่างมาก กระทั้งผู้อาวุโสในสำนักก็ยังไม่เคยเห็นใครใช้มันได้เช่นนี้ "

นี้ทำให้หัวใจหลี่ฉีเย่เต้นรั่วยิ่งขึ้น เขาทำอะไรไม่ถูกเพียงแค่ถอนหายใจและเอ่ย " ข้าเคยอ่านเรื่องนี้จากบันทึกของปราชญ์อมตะมาบ้าง ข้านั้นค้นคว้ามันอย่างมากดังนั้นข้าจึงใช้มันได้ "

เสียงโบราณจากสำนักทันใดนั้นกก็เงียบเป็นเวลานาน สุดท้ายหลี่ฉีเย่ก็สูดลมหายใจลึกก่อนจะเอ่ย " หากท่านไม่มีคำถามใดๆแล้ว เช่นนั้นข้าคงต้องขอตัว " จากนั้นเขาก็หันหลังและกำลังจะจากไป

" ท่านอาจารย์ ! " ทว่าก่อนที่เขาจะก้าวต่อไป เสียงที่อ่อนโยนก้ดังมาจากภายใน

หลี่ฉีเย่ที่กำลังจะจากไปถูกแช่แข็งด้วยคำพูดนี้ ' อาจารย์  ' คำนี้นั้นคุ้นเคยเกินไปสำหรับเขา นี้ทำให้เขาคิดถึงเด็กสาวเมื่อปีนั้น

หลี่ฉีเย่สูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะหันกลับไปเอ่ยอย่างช้าๆ " บางทีท่านบรรพชนอาจจะจำคนผิด "

" ท่านอาจารย์ ข้ารู้ว่านั้นเป็นท่าน " เสียงที่อ่อนโยนดังมาจากภายใน " ข้าบ่มเพาะกายานิรันดร์และข้าถูกสอนโดยท่านอาจารย์ กายาอมจะของท่านอาจารย์นั้นเข้าสู่กายาย่อยขั้นสมบูรณ์ ดังนั้นช่วงเวลาที่ท่านยืนที่นี่ ข้ารู้ว่ากายาอมตะนี้มาจากคัมภีร์กายาอมตะลับ ท่านใช้เต๋าจำนวนมหาศาลเพื่อที่จะผนึกความทรงจำไว้ในจิตใจของท่าน ข้ารับรู้ได้ถึงอำนาจอของผนึกนนี้ ข้ารู้ว่านอกจากท่านแล้ว ไม่มีใครในโลกนี้ใช้เต๋าจักรพรรดิอมตะในการผนึกความทรงจำอย่างแน่นอน "

หลี่ฉีเย่นั้นยืนอยู่เงียบๆ แม้ว่าเขาจะสามารถซ่อนตัวตนของเขาจากคนอื่นได้ แต่เขาก็ไม่สามารถซ่อนมันจากมังกู่ได้ คนที่มักจะติดตามและยึดถือเอาเขาเป็นแบบอย่าง !

" ปีนั้นเมื่อราชามังกรทมิฬฉีกเจตจำนงแห่งสวรรค์ ข้ารู้ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับอาจารย์ น่าเสียดายที่กายานิรันดร์ของข้านั้นอยู่ในจุดสำคัญและไม่สามารถออกจากการจำศีลเพื่อที่จะกวาดผ่านอุปสรรคของราชามังกรทมิฬกับท่านอาจารย์ !  " เสียงที่เต็มไปด้วยอารมณ์ดังออกมาจากภายใน

" พบกับอาจารย์ในวันนี้ มันแสดงให้ข้าเห็นแล้วว่าราชามังกรทมิฬทำสำเร็จ " เสียงนั้นยังกล่าวต่อ " ข้ารู้ว่าตัวเองนั้นโง่และไม่สามารถเทียบกับราชามังกรทมิฬได้ หรือกระทั้งจักรพรรดิอมตะคนอื่น หรือเหล่าศิษย์ที่ท้าทายสวรรค์จำนวนมากของท่าน ข้านั้นเข้าใจและไม่ตำหนิท่านหากท่านไม่ต้องการพบกับเด็กโง่คนนี้ "

อารมณ์ปวดร้าวจำนวนมากเกิดขึ้นในจิตใจของหลี่ฉีเย่ หลังจากผ่านมาหลายล้านปี สาวน้อยคนนี้ก็ยังจำเรื่องพวกนี้ได้อยู่อีกรึ

" เจ้าผิดแล้ว " หลี่ฉีเย่ส่ายหัวและเอ่ย " ข้านั้นภูมิใจในตัวเจ้าจากส่วนลึกของจิตใจ มันเป็นเรื่องจริงที่ว่าเจ้าอาจจะไม่สามารถเทียบกับกลุ่มของราชามังกรทมิฬ คนที่สามารถกวาดผ่านยุคได้ แต่เจ้ามีหัวใจเต๋าที่ยอดยเยี่มและสามารถข้ามผ่านกาลเวลา นี้เป็นบางอย่างที่พวกเขาไม่สามารถมี "

" ข้าควรจะขอบใจเจ้า " หลี่ฉีเย่ถอนหายใจและเอ่ย " ข้านั้นฝึกฝนคนจำนวนมากให้ฝึกายานิรันดร์ แต่เจ้าเป็นเพียงคนเดียวที่ประสบความสำเร็จ ! การบ่มเพาะกายานิรันดร์ถึงขั้นสมบูรณ์นั้นยากยิ่งกว่าการฝึกฝนจักรพรรดิอมตะเสียอีก "

" ท่านอาจารย์ เป็นท่านจริงๆ ! " เสียงสดใสดังออกมาด้วยความตื่นเต้น

" เช่นนั้นเจ้าหลอกข้ารึ ? " หลี่ฉีเย่เพียงอมยิ้มก่อนจะส่ายหัวและเอ่ย " เช่นนั้นเจ้าเองก็ไม่มั่นใจ "

" ข้าเชื่อว่าเป็นท่านอาจารย์ " เสียงภายในวิหารโบราณกล่าวด้วยความสุข " แต่ข้าไม่รู้ว่าท่านยังคงผนึกความทรงจำเกี่ยวกับข้าด้วยหรือไม่ "