351

ตอนที่ 351 สั่งสอนเทพธิดา

" ตูม ! " ด้วยเสียงระเบิดที่ดังออกมา อักษรโบราณทันใดนั้นก็กลายมาเป็นอักษรที่ถูกสลักไว้บนเสาแห่งชีวิตเพื่อที่จะแก้ไขความลึกลับของมัน ฉากนี้คล้ายกับการเปิดสมบัติโบราณ

ด้วยวิธี เสาแห่งชีวีตนั้นก็เปล่งประกายมากขึ้น และขนาดของมันมีการเปลี่ยนแปลงอย่างไม่น่าเชื่อ ไม่นานเสาชีวิตก็เปลี่ยนตัวเองเสร็จ อักษรนั้นกลายมาเป็นความลึกซึ้งอย่างแท้จริงและไปภายในเสาและดูดซึมความหมายต่างๆ

หลังจากประสบความสำเร็จในการดูดซับ ร่างกายของหลี่ฉีเย่ก็เกิดการสั่นสะเทือน เขานั้นรู้สึกได้ความยอดเยี่ยมที่หาใดเปรียบ !

สุดท้ายเขาก็สูดลมหายใจเข้าและยิ้ม ความรู้สึกนี้ยอดเยี่ยมอย่างมากและเขาเข้าใจประตูไร้มลทินมากขึ้นในตอนนี้ !

เหม่ยซูเหยานั้นจ้องมองหลี่ฉีเย่ที่ดูดอักษรโบราณไปในวงแหวน นางนั้นทำได้เพียงถอนหายใจเบาๆ ความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวทำให้นางสูญเสียทุกสิ่ง

ทว่าเหม่ยซูเหยาก็ยังเป็นคนที่หาใดเปรียบนางยิ้มและเอ่ยแสดงความยินดีกับหลี่ฉีเย่ " ยินดีด้วยน้องหลี่ เจ้าเป็นคนแรกที่ได้รับใบอ่อนของโลกต้นไม้และเจ้ายังได้รับอักษรโบราณจากประตูไร้มลทิน เวลานี้เจ้าได้รับการเปลี่ยนแปลงที่เหนือกว่าจักรพรรดิอมตะฮ่าวไห่แล้ว "

หลี่ฉีเย่หัวเราะก่อนจะจ้องมองไปยังเหม่ยซูเหยาและเอ่ย " ตอนนี้ข้าจะจัดการกับเจ้าอย่างไรดี ? โหดเหี้ยมหรืออ่อนโยนดี ? "

ตอนนี้สายตาของเขาก็หรี่และกล่าวอย่างจริงจัง " แต่การตายสำหรับเจ้าคงไม่ใช่ชะตากรรมที่เลวร้ายที่สุด เอาเป็นเปลืองผ้าเจ้าเป็นอย่างไร ? หรือบางทีข้าอาจจะกินเจ้า จากนั้นนั้นนำพรสวรรค์ของเจ้าออกมาและกลั่นร่างกายของเจ้า ? บางทีนี้อาจจะเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับเจ้าแล้ว "

การแสดงออกของเหม่ยซูเหยานั้นเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ความสง่างามของนางยังคงอยู่ เพลิงอมตะห่อหุ้มร่างกายของนางราวกับเป็นเทพธิดาลงมาจากสวรรค์ ไม่มีใครกล้าที่จะดูถูกนาง

นางกล่าวอย่างใจเย็น " น้องหลี่นั้นเปรียบได้กับผู้เป็นวีรบุรุษของยุคสมัย แบบอย่างของคนรุ่นเรา ข้ามั่นใจว่าเจ้าจะไม่ทำบางสิ่งที่หยาบคายเช่นนั้น ? "

เสียงที่สงบดังออกมาพร้อมกับอำนาจลึกลับ แม้ว่านางจะถูกหลี่ฉีเย่ควบคุมไว้ตอนนี้ กลิ่นอายของนางก็ป้องกันความคิดที่หยาบและสิ่งที่ไม่สุภาพต่อนาง ความเคารพอย่างท่วมท้นอย่างคงอยู่รอบตัวนาง

" สาวน้อย เจ้าไม่รู้จักชีวิตและความตายจริงๆ ! " สายตาของหลี่ฉีเย่นั้นกลายเป็นดุร้ายราวกับว่าเขานั้นเป็นสัตว์ประหลาดที่น่ากลัว ภายในพริบตา พรสวรรค์ของหลี่ฉีเย่ก็ปรากฏออกมาพร้อมกับกลิ่นอายอมตะของตัวอักษรโบราณที่กวาดไปทั่ว

เขานั้นเปลี่ยนไปอย่างสมบูรณ์ ตอนนี้สายตาของเขานั้นแสดงให้เห็นว่าพร้อมกับจะกลืนกินเก้าชั้นฟ้าและสิบแผ่นดิน ต่อหน้าสายตาของเขา ทุกสิ่งในโลกล้วนถูกแช่แข็ง สวรรค์และปฐพีกลายเป็นไร้ความหมายเหล่าตัวตนอมตะเทียบได้กับสุนัขตัวหนึ่ง !

ต่อหน้าด้วงตาของเขา ทุกสิ่งนั้นเปลี่ยนไป ไม่มีมีความแตกต่างกันระหว่างสวยงามและน่าเกลียด รวยหรือว่าจน อะไรที่ถูกพิจรณาว่าเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์และบริสุทธิ์ล้วนเป็นเพียงควันลอนขึ้นชั้นฟ้า

เหม่ยซูเหยากลายเป็นตกตะลึงอย่างสมบูรณ์ นางนั้นไม่เพียงฉลาดแต่ยังเป็นที่น่าตกตะลึงสำหรับยุคนี้ ในพริบตานั้นนางก็เข้าใจได้ในทันทีว่าสิ่งใดเรียกว่าความโกรธ , ความดุร้าย , หยิ่งยโส และโหดเหี้ยมอย่างแท้จริง เหล่าสิ่งมีชีวิต อัจฉริยะ ทุกตัวตน - ทุกอย่างล้วนถูกสยบต่อหน้าหลี่ฉีเย่

นางรู้สึกได้ว่าร่างกายของนางนั้นกำลังเปลือยเปล่าและไม่มีสิ่งใดปกปิด และมันไม่เพียงแต่ร่างกายนาง นางกระทั้งรู้สึกได้ว่าพรสวรรค์ที่แท้จริงหรือจิตวิญญาณก็ล้วนเปลือยเปล่าต่อหน้าสายตาคู่นี้

ตอนนี้ เทพธิดา ลูกรักที่สวรรค์ภูมิใจอย่างเหม่ยซูเหยานั้นกลายเป็นเพียงลูกแกะที่ไร้ความหวังและรอการฆ่า และหลี่ฉีเย่เป็นนักฆ่าที่น่ากลัวที่สุดในโลกที่ปรากฏขึ้นในยุคนี้

สายตาของเขานั้นกลืนกินทุกสิ่ง ตอนนี้เขานั้นเป็นราวกับสวรรค์ " สายน้อย เจ้ายังคิดตื้นเขินเกินไป เจ้าต้องการใช้เต๋ายอดหอมสวรรค์กล่อมข้ารึ ? "

" เจ้าต้องการทำตัวเป็นดังนักบุญเพื่อที่จะไม่ให้คนอื่นนั้นสงสัยในตัวเจ้า แต่สิ่งนั้นไม่สามารถใช้กับข้าได้ กลับกันมันกำลังนำหายนะมาให้เจ้า "

" วันนี้ข้าจะให้เจ้าได้สัมผัสกับความกลัว ! " หลี่ฉีเย่นั้นเอ่ยราวกับเป็นผู้ปกครองสวรรค์และจากนั้นมือเขาก็เอื้อมไปจะปลดเสื้อผ้านาง

" อย่..  " เหม่ยซูเหยาตะโกนด้วยความตื่นตระหนก แม้นางนั้นจะเป็นตัวตนที่หาใดเปรียบ แต่ก็ยังไม่สามารถหยุดการกระทำของหลี่ฉีเย่ได้

มือคู่ใหญ่ของหลี่ฉีเย่ขย้ำไปยังเสื้อตรงหน้าอกของนางและเล่นกับมันอย่างระวังขณะที่เหม่ยซูเหยาสั่นสะท้าน นางนั้นปิดจิตใจของนางและพยามขจัดภาพหลี่ฉีเย่ออกไป แต่ดวงตาปีศาจของหลี่ฉีเย่ของจิตใจและจิตวิญญาณของนางไว้ !

ภายใต้อำนาจที่ค่อยๆดึงมันออกมา หน้าอกคู่งามของเหม่ยซูเหยาก็ปรากฏแก่สายตา มันค่อนข้างใหญ่เล็กน้อยแต่เหมาะมือเป็นอย่างมาก หน้าอกที่ถูกลูบด้วยมือของหลี่ฉีเย่ กล่าวได้ว่าเป็นหน้าอกที่สมบูณร์ที่สุดในโลก ผู้คนล้วนต้องอ้าปากค้างด้วยความชื่นชมหากเห็นมัน !

ในเวลานี้ เหม่ยซูเหยานั้นรู้สึกหวาดลัวอย่างแปลกประหลาด ในฐานะเทพธิดาไม่มีใครกล้าจะเข้ามาใกล้นางมากเช่นนี้ ไม่ต้องกล่าวถึงการสัมผัสนางในลักษณ์ที่หื่นกามเช่นนี้

ในฐานะตัวแทนของนิกายแม่น้ำนิรันดร์ หัวใจเต๋าของนางนั้นแข็งแกร่งดังหินผา ความรู้สึกทางโลกอย่างเช่นอารมณ์ทั้งเจ็ดและความปราถนาทั้งหกล้วนไม่มีผลกับเหม่ยซูเหยา ความโสมมของโลกไม่สามารถทำให้นางหวั่นไหวได้แม้แต่น้อย หัวใจของนางไม่เคยได้รับการปนเปื้อน

ทว่าในเวลานี้ หัวใจของนางเต็มไปด้วยการสั่นไหวทีปั่นปวน พรสวรรค์ที่แท้จริงของนางและหัวใจของนางสั่นสะท้าน ในตอนนี้อารมณ์ทั้งเจ็ดและความปราถนาทั้งหกล้วนมีผลกระทบกับหัวใจเต๋าของนาง

หลังจากเล่นกับมันอย่างระมัดระวัง มือคู่ใหญ่ของหลี่ฉีเย่ค่อยๆเลื่อนลงมาทำให้หัวใจนางนั่นเต้นรั่ว ความรุ้สึกแปลกและมึนงงจำนวนนับไม่ถ้วนพุดขึ้นในจิตใจ

" ไม่นะ ! " เหม่ยซูเหยากรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก นี้เป็นหายนะครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดที่นางเคยประสบมาตลอดทั้งชีวิต ความตายนั้นไม่มีความสำหรับนาง กลับกันหัวใจเต๋าของนางที่พังลงมาด้วยมือหลี่ฉีเย่เป็นผลที่เลวร้ายมากที่สุด !

เหม่ยซูเหยานั้นเต็มไปด้วยศักดิ์สิทธิ์และสง่างามตลอด แต่ในเวลานี้การแสดงออกของนางนั้นดูน่าสงสารและมีเสน่ห์อย่างมาก

ขณะที่นางจมอยู่ในความกลัว หลี่ฉีเย่ก็ถอนมือออกไป จากนั้นเขาก็ปัดมือไปมาอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นเขาก็ช่วยเหม่ยซูเหยาแต่งกายกลับไปเช่นนั้นและปลดปล่อยจากการถูกจองจำ

ความหวาดกลัวของเหม่ยซูเหยาทันใดนั้นก็กลายเป็นความงุนงงเป็นเวลานาน หลี่ฉีเย่นั้นกักขังพรสวรรค์ที่แท้จริงของนาง หากเขายังคงทำสิ่งนั้นต่อไปหัวใจเต๋าของนางไม่มีทางหลุดพ้นนอกจากพังทลาย ทว่าหลี่ฉีเย่ทันใดนั้นก็ปล่อยนางไปนี้ทำให้นางงุนงงเป็นเวลานาน

" ไม่ต้องงุนงงกนานเช่นนั้น ข้าไม่ใช่พวกแสดงความเมตตากับสตรีโดยเฉพาะอย่างยิ่งหากเป็นศัตรู " หลี่ฉีเย่เอ่ยสบายๆ " ข้านั้นไม่ล่วงเกินเจ้าต่อเพราะไม่ชอบทำกับพวกคนไม่เต็มใจ หากข้าต้องการสตรี เช่นนั้นกระทั้งเทพธิดาจากเก้าชั้นฟ้าข้าก็ยังสามารถคว้าพวกนางและลากเข้ามาในอ้อมกอดข้าได้ ! หากเป็นเช่นนั้นข้าไม่ลังเลเลยที่จะใช้กำลังนำใครบางคนมาก แต่เจ้า ? เจ้ายังไม่ถึงกับระดับที่ข้าต้องใช้กำลังบังคับ หากข้าใช้กำลังบังคับเจ้า เช่นนั้นชาติตระกูลของข้าคงตกต่ำไปอีกหลายระดับ..."

คำกล่าวของหลี่ฉีเย่นั้นทำให้เหม่ยซูเหยาแทบกระอักเลือด นางไม่ทราบว่าความโกรธนี้เกิดจากความไม่พอใจหรือความอัปยศ เพราะว่ามันมีความรู้สึกจำนวนมากอยู่ในหัวใจของนาง

" สาวน้อย ข้ายังมีวิธีการอีกมากที่จะใช้จัดการเจ้าหากเข้าต้องการนำตัวเจ้ามา ข้านั้นสามารถทำให้เจ้าอยู่เคียงข้างข้าด้วยความเต็มใจในฐานะสาวใช้และไม่จำเป็นต้องใช้กำลัง " หลี่ฉีเย่เอ่ยต่อ " ทว่าข้าไม่ได้มีงานอดิเรกเช่นนั้น กลับกันข้านั้นเป็นคนที่มีศักดิ์ศรีที่ดี หากข้าใช้กำลังบังคับเจ้านี้จะทำให้ศักดิ์ศรีของข้าสูญเปล่า หากเป็นเช่นนั้นไม่ใช่ว่าข้ากลายเป็นเหยื่อหรอกรึ ? "

สุดท้ายเหม่ยซูเหยาก็ทำได้เพียงแต่ยิ้มข่มขื่น ไม่ว่านางจะเป็นคนที่บริสุทธิ์และสง่งาามอย่างไรก็ไม่สามารถอยู่ในอาการสงบได้ นางนั้นไม่ได้สนใจเกี่ยวกับรูปลักษ์ภายนอก แต่นางก็มั่นใจเกี่ยวกับความงามและเสน่ห์ที่นางมี

ด้วยคุณสมบัติเหล่านี้ทำให้นางกลายเป็นอัจฉริยะแห่งยุคสมัย มันไม่แปลกเลยหากจะกล่าวว่านางเป็นสาวงามอันดับหนึ่งในดินแดนร้อยเมือง

คนนับไม่ถ้วนต้องการนาง และอัจฉริยะนับไม่ถ้วนยังต้องติดตามนางเป็นล้านไมล์เพื่อที่จะเป็นสหายกับนาง

สำหรับพวกเขาเพียงรอยยิ้มของนางก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้พวกเขามีความสุขไปชั่วชีวิต

ทว่าคำกล่าวของหลี่ฉีเย่นั้นได้ทำลายทุกความมั่นใจของนางจริงๆ เขากระทั้งกล่าว่าตัวเองเป็นเหยื่อ ยังมีความยุติธรรมอยู่ในโลกนี้อีกหรือไม่ ?

" ไม่ต้องรู้สึกไม่พอใจเช่นนั้น " หลี่ฉีเย่เหลือบมองนางและเอ่ย " มันไม่ง่ายที่นิกายแม่น้ำนิรันดร์จะฝึกศิษย์เช่นเจ้าขึ้นมาได้ ดังนั้นหากพิจรณาถึงคุณความดีของบรรพบุรุษเจ้า ข้าจะทำเพียงแค่ตักเตือนเล็กๆน้อยๆเท่านั้น หากเจ้ายังมายั่วยวนข้าอีกครั้ง ข้าจะเปลืองผ้าเจ้าและขายเจ้าในสถานที่ที่ห่างไกล เข้าใจหรือไม่ ? "

เหม่ยซูเหยาอยากจะกระอักเลือดอีกครั้ง นางไปยั่วยวนหลี่ฉีเย่เมื่อไหร่กัน ? มันฟังราวกับว่านางเป็นหญิงสาวโรคจิตที่ต้องการจะมอบร่างกายให้กับเขา !

" ปัง ! ปัง ! ปัง ! " ในเวลานั้น ประตูไร้มลทินก็สั่นไหวไปมา การเป็นรอยแตกจำนวนมากภายใน

" สุดท้าย มันก็ใกล้จะพังทลายแล้ว " หลี่ฉีเย่มองไปยังประตูและพึมพำ

" ตูม ! " ประตูไร้มลทินทันใดนั้นก็เปิดรอยราวและแยกออกจากกัน ในเวลานั้นไม่ว่าพวกเขาจะอยู่ในประตูทางเข้าหรือว่าโลกต้นไม้ หรือสถานที่มิติใดในประตูไร้มลทิน พวกเขาก็ถูกส่งปลิวออกไป

ประตูทางเข้านั้นเป็นสิ่งต่อไปที่จะพังทลายและถูกอย่างก็จะหายไป...