327

ตอนที่ 327 หายนะที่แท้จริง

" ปังงง ! " ในเวลานี้ค้อนครามม่วงจักรพรรดิและไม้เท้าเต่าทมิฬส่งเสียงคำรามภายในมือของหลี่ฉีเย่ อำนาจของจักรพรรดิของมันนั้นเพิ่มขึ้นและเพิ่มขึ้น มันกระทั้งสูงกว่าอำนาจจักรพรรดิยามเมื่อจือหวังอู่และเจ้าชายฉิงเสวี่ยเรียกใช้เป็นอย่างมาก

" นี้ไร้เหตุผลเกินไปแล้ว ! " เห็นฉากนี้จือหวังอู่และเจ้าชายฉิงเสวี่ยกลายเป็นหวาดกลัวและกัดฟัน

" แย่แล้ว ! " เหล่าชายชราคนตายที่ซ่อนตัวอยู่ในเงาอุทานด้วยใบหน้าซีดขาว

กลุ่มของเหล่าชายชราคนตายนั้นไม่ได้ตื่นตระหนกในครั้งแรกยามเมื่ออาวุธจักพรรดิทั้งสองตกสู่มือของหลี่ฉีเย่ ตราประทับจักรพรรดินั้นถูกผลึกอยู่และพวกเขาสามารถแย่งมันคืนจากมือหลี่ฉีเย่ได้ตามที่ต้องการ ทว่าเหตุการณ์ทันใดนั้นก็เปลี่ยนไป หลี่ฉีเย่ปลดผนึกตราประทับได้ นี้หมายความว่าเขานั้นเชื่อมต่อกับอาวุธและลูกหลานของเชื้อสายของจักรพรรดิอมตะคนก่อนถูกตัดขาดอย่างสมบูรณ์ !

ตราประทับจักรพรรดิเป็นสัญลักษ์ว่าลูกหลานของพวกเขาจะใช้อาวุธชิ้นนี้ได้ ตราบใดที่พวกมันยังอยู่ หากพวกเขาสามารถแย่งคืนมาได้ พวกเขาก็ยังสามารถเรียกใช้มันได้อีกครั้ง

ทว่าเมื่อตราประทับถูกปลดออก นี้หมายความว่าต่อจากนี้ไปอาวุธจะกลายเป็นคนคนอื่นโดยสมบูรณ์ แม้แต่พวกเขาเหล่าลูกหลานหรือเชื้อสายของจักรพรรดิเจ้าของอาวุธก็ไม่สามารถควบคุมมันได้

ห่างไปจากสำนัก เหล่าคนที่กำลังสังเกตการณ์ดูอยู่อุทานด้วยความตกตะลึง " นี้มันเป็นไปไม่ได้ ! "

แม้จะเป็นบรรพชนเที่ยงธรรมพวกเขาก็ยังไม่สามารถปลดผนึกตราประทับนี้ได้ ไม่ต้องกล่าวถึงเด็กน้อยหลี่ฉีเย่ที่ใช้เพียงหยดเลือดชีวิต สิ่งนี้กระทั้งในจินตนาการ พวกเขาก็ล้วนไม่เห็นความเป็นไปได้แม้แต่น้อย !

ทว่าสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ในความคิดของพวกเขาก็ปรากฏต่อหน้าสายตาทุกคน หลี่ฉีเย่ใช้หยดเลือดชีวิตสองหยดปลดผนึกตราประทับของค้อนครามม่วงจักรพรรดิและไม้เท้าเต่าทมิฬอย่างง่ายดาย

ท่ามกลางความตกตะลึงของฝูงชน พวกเขาไม่มีใครรู้ว่ามีบางอย่างซ่อนอยู่ภายในหยดเลือดชีวิตที่หยดลงไป หยดเลือดที่ปรากฏนั้นไม่ใช่ของหลี่ฉีเย่เพียงอย่างเดียว ก่อนที่เขาจะหยดลงไปเขาได้ผสมมันเข้ากับน้ำทิพย์หมื่นดารา ในจำนวนที่น้อยมากแทบจะไม่ถึงหนึ่งหยด

ทว่าเพียงแค่ไม่ถึงหยดของน้ำทิพย์หมื่นดาราที่ผสมลงไป สิ่งที่ผู้คนไม่คาดคิดอย่างเช่นการปลดผนึกตราประทับจักรพรรดิ หลี่ฉีเย่กลับทำมันได้โดยง่าย ผลของมันทำให้ผู้คนยังงุนงงอยู่ในปัจจุบัน

" อย่างที่เจ้ากล่าว ได้ว่าจบเรื่องสักที ! " หลี่ฉีเย่ใช้อาวุธที่พึงปลดผนึกฟาดไปยังจือหวังอู่และเจ้าชายฉิงเสวี่ย

เจ้าชายฉิงเสวี่ยและจือหวังอู่นั้นกลับสู่ความสงบอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันหลังและพุ่งหนีการโจมตีที่น่าสยองของหลี่ฉีเย่

" ตูม ! " อำนาจของอาวุธจักรพรรดิทั้งสองถูกฟาดลงมา จือหวังอู่และเจ้าชายฉิงเสวี่ยเรียกใช้ทักษะและสมบัติในการป้องกัน แต่มันก็ยังไม่สามารถหยุดการโจมตีนี้ได้

" เด็กน้อย เจ้ากล้า ! " ทันใดนั้นเอง เสียงคำรามที่สั่นสะเทือนชั้นฟ้าก็ปรากฏ มือของสัตว์ประหลาดโผล่ออกมาจากชั้นฟ้า ทำให้เหล่าผู้ชมสั่นสะท้านด้วยความกลัว พวกเขารู้สึกราวกับว่าเป็นมดต่อหน้าฝ่ามือนี้ นี้ก็เพียงพอแล้วที่จะจินตนาการถึงอำนาจของเจ้าของฝ่ามืดนี้

" ตูม ! " ฝ่ามือกระแทกลงมาจากชั้นฟ้า ทว่ามันไม่สามารถทะลวงการป้องกันจากม่านคุ้มกันของสำนักเข้ามาได้

" อ้ากกก " เสียงกรีดร้องที่โหยห้วนทันใดนั้นแผดออกมา พวกมันมาจากจือหวังอู่และเจ้าชายฉิงเสวี่ย พวกเขาทั้งสองนั้นไม่เต็มที่จะยอมรับชะตากรรมในการกลายเป็นขี้เถ้าด้วยอาวุธจักรพรรดิของพวกเขาเองเช่นนี้ 

ผลที่ปรากฏนั้นอยู่เหนือการณ์คาดหมายของทุกคน จือหวังอู่และเจ้าชายฉิงเสวี่ยอัจฉริยะของยุคที่มีสองทักษะจักรพรรดิอมตะ แต่พวกเขากลับตายด้วยอาวุธจักรรพรรดิของพวกเขาเอง

" ตูม ! " สวรรค์และปฐพีสั่นสะเทือน  ดินแดนของสำนักไม่ว่าจะเป็นภูเขาหรือแม่น้ำล้วนเริ่มแยกออกจากกัน ห้องโถงและหอต่างๆเริ่มจะพังทลาย เพียงเวลาไม่นานราวกับมีหายนะพึงเกิดขึ้นกับสถานที่แห่งนี้

" นี้คือผลกระทบจากการโจมตีของอาวุธจักรพรรดิ ? " เหล่าผู้ชมที่กำลังตกตะลึงจากการตายของจือหวังอู่และเจ้าชายฉิงเสวี่ย ทันใดนั้นก็เปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก

" ไม่ใช่ นี้เป็นหายนะของสำนักที่เกิดขึ้น ทุกสิ่งกำลังจะแยกออกจากกัน ! "

" ได้เวลาแล้ว ! " ในเส้นขอบฟ้าที่ดำมืด เสียงโบราณได้เอ่ยประกาศ

" ตูม ! " ชั้นฟ้าทันใดนั้นก็แยกออกจากกันกลิ่นอายของตัวตนอมตะอบอวนไปทั่ว มันราวกับว่าเทพที่แท้จริงฉีกชั้นฟ้าลงมายังโลกมนุษย์ - เพื่อมอบจุดจบให้กับสำนัก

" สำนักของพวกเจ้าไม่ดูแลผู้ศึกษา ปล่อยมันฆ่าและขโมยสมบัติจักรพรรดิของผู้อื่น พวกเจ้าจแก้ตัวอย่างไร ? " เสียงโบราณและทรงอำนาจดังมาจากชั้นฟ้า

ผู้ฝึกตนที่อยู่ด้านนอกสำนักเมื่อได้ยินล้วนหัวใจสั่นสะท้าน ผู้ฝึกตนอาวุโสต่างก็มองหน้ากันและรู้ได้ทันทีว่าประกาศนี้เป็นเพียงข้ออ้าง หายนะของจริงได้มาถึงแล้วและมีคนจำนวนมาถูกล่อล่วงมายังการยึดสำนักครั้งนี้

เมื่อได้ยินเช่นนี้น เหล่าคนจากอหยอดยุคล้วนไม่พอใจ ทุกคนล้วนเห็นด้วยตาตัวเอง เจ้าชายฉิงเสวี่ยและจือหวังอู่นั้นต้องการฆ่าหลี่ฉีเย่ แต่เสียงโบราณนี้กล่าวกลับดำให้เป็นขาว !

" ท่านสุภาพบุรุษและสหายเต๋าทั้งหลาย โปรดกลับไปยังสถานที่ที่พวกท่านจากมา " ทันใดนั้นปรมจารย์จากหอยอดศักดิ์สิทธิ์ปรากฏตัวและเอ่ยเสียงเครียด " สำนักจะจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง "

" จัดการ ? พวกเจ้ายังจะจัดการอะไรได้อีกรึ ? " เสียงจากชั้นฟ้าดังออกมาอีกครั้ง " หากสำนักของเจ้าไม่มอบคำอธิบายมาในวันนี้ เช่นนั้นอย่าหวังว่าจะได้รับการยกเว้นโทษ ! "

" หากสหายท่านนี้ยังไม่จากไป อย่าได้ตำหนิสำนักของพวกเราที่จะต้องใช้ความรุนแรง ! " ปรมจารย์หอยอดศักดิ์สิทธิ์เอ่ยอย่างจริงจัง

ในดินแดนร้อยเมืองสถานะของสำนักนั้นไม่ด้อยกว่านิกายแม่น้ำนิรันดร์ มันกระทั้งผ่านคลื่นลมและคลื่นทะเลมานับไม่ถ้วน ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่กลัวการข่มขู่ของผู้อื่น ?

" เช่นนั้นสำนักของเจ้าก็กำลังจะเดินไปยังเส้นทางที่ชั่วร้าย " เสียงจากชั้นฟ้าเอ่ย " วันนี้ข้าจะลบความชั่วร้ายนี้ออกจากดินแดนร้อยเมือง ! "

" ตูม ! " ทันดในั้นชั้นฟ้าก็แยกออก แทนบูชาศักดิ์สิทธิ์ปรากฏเหนือสำนักเต๋าสวรรค์ มันเต็มไปด้วยความลึกลับและกระทั้งปิดกั้นอำนาจสวรรค์ แม้แต่ผู้เชียวชาญที่มีดวงตาอำนาจสวรรค์ก็ยังเห็นเพียงแค่มีคนยืนบนแทนบูชา สิ่งทีน่ากลัวที่สุดก็คือการที่พวกเขาครอบครองอาวุธอมตะพร้อมกับกลิ่นอายการฆ่าไร้ที่สิ้นสุด

" อาวุธจักรพรรดิ ! " แม้ว่าพวกเขาจะไม่คนที่อยู่บนแทนบูชาศักดิ์สิทธิ์ แต่พวกเขาก็ไม่สามารถซ่อนกลิ่นอายของเหล่าตัวตนอมตะที่ครอบครองอาวุธจักรพรรดิได้

" ไม่ใช่ นั้นไม่ใช่เพียงอาวุธจักรพรรดิ แต่เป็นอาวุธจักรพรรดิระดับแท้จริง ! " เหล่าผู้ชมหลังจากได้ยินใบหน้าก็ซีดขาวและพยามหนีไปให้ไกลจากสนามรบนี้

" หลีกไป ! " แทบบูชาศักดิ์สิทธิ์นั้นปลดปล่อยอำนาจไร้ที่สิ้นสุดออกมาพร้อมกับกลิ่นอายการฆ่าของจักรพรรดิ

" ปัง ! ปัง ! ตูม !  " ม่านพลังของสำนักนั้นไม่สามารถหยุดอำนาจศักดิ์สิทธิ์จากแทนบูชาและเริ่มพังทลาย

ในตอนนี้ แม้แต่คนที่อยู่ไกลออกมาไปก็ยังถูกสยบโดยกลิ่นอายของแทนบูชา เซียนบรรพกาล องค์รักษ์เทพสวรรค์ และราชันเทพสวรรค์ก็ทำได้เพียงคุกเข่าลงกับพื้นเมื่ออยู่ต่อหน้าอำนาจนี้ มันราวกับเป็นอำนาจของจักรพรรดิอมตะแลเทพที่แท้จริงมาด้วยตัวเอง ม่านคุ้มกันของสำนักที่อยู่มาตั้งแต่บรรพกาลเริ่มจะพังทลายเป็นเสี่ยงๆ

" ตูม ! " สุดท้าย มีการกระแทกที่รุนแรงปะทะเข้ากับม่านคุ้มกันของสำนัก เพื่อนที่นับแสนไมล์โดยล่มถูกทำลายทันที กระทั้งเหล่าอักษรโบราณและคุ้มกันดินแดนของสำนักไว้ก็ยังพังทลายจากการโจมตีนี้

การโจมตีนี้ไม่เพียงแต่สำนักที่จะพังทลาย กระทั้งดินแดนร้อยเมืองเองก็สั่นไหวอย่างรุนแรง ภายใต้การโจมตีที่รุนแรงเหล่านี้ ดินแดนร้อยเมืองราวกับกำลังเผชิญพายุกระหน่ำและอาจจะพลิกคว่ำเวลาใดก็ได้ !

วันนี้ เหล่าคนจำนวนนับไม่ถ้วนหมอบลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว สมบัติจักรพรรดิระดับชีวิตจำนวนมากลอยออกมา แม้แต่สมบัติระดับแท้จริงก็ยังถูกเรียกออกมา ราวกับพวกมันพร้อมจะบดขยี้สวรรค์และปฐพีได้ทุกเมื่อ

" หรือนี้คือจุดจบของสำนักเต๋าสวรรค์ ? " เหล่าคนตายภายในดินแดนร้อยเมือง หน้าซีดราวกับเผชิญหน้ากับหนังสยองขวัญ

" ไม่เพียงแต่สมบัติระดับชีวิต กระทั้งสมบัติระดับแท้จริงก็ยังปรากฏ ! " เห็นฉากดังกล่าว ผู้คนที่อยู่ห่างจากสำนักมองด้วยความตกตะลึง

นี้มันน่ากลัวเกินไปแล้ว หนึ่งสมบัติระดับชีวิตก็เพียงพอแล้วที่จะข่มเหงผู้คน แต่สมบัติระดับแท้จริงนั้นน่ากลัวยิ่งกว่า นี้เป็นอาวุธที่ทำให้จักรพรรดิอมตะนั้นถูกกล่าวขาน !

ทว่าอาวุธเหล่านี้ล้วนมีนิกายและเชื้อสายจักรพรรดิค่อยปกป้องพวกมัน มันไม่ถูกเรียกใช้อย่างง่ายดายเช่นนี้ วันนี้พวกเขาได้เห็นัมนจำนวนมาก ชัดเจนว่าเตรียมมาเพื่อทำลายสำนักเต๋าสวรรค์ !

" โอมมม !  " ประตูของแทนบูชาเปิดออกพร้อมกับร่างเงาจำนวนหนึ่งกระโดดลงมายังสำนัก เงาเหล่านี้นั้นเก็บซ่อนตัวตนและไม่มีใครรู้ภูมิหลังของพวกเขา

เมื่อพวกเขาลงมาถึงพื้น พวกเขาก็วิ่งไปยังส่วนลึกของสำนักที่ซ่อนสมบัติและทักษะลึกลับต่างๆด้วยความเร็ว

" ป้องกันเอาไว้ ! " ผู้อาวุโส ผู้อาวุโสสูงสุด และเหล่าปรมจารย์หอล่วงมุ่งหน้าไปยังห้องโถงบรรพบุรุษเพื่อนป้องกัน

" ตูม ! ตูม ! ตูม ! " เสียงระเบิดจำนวนมากดังออกมาภายในสำนัก ม่านพลังของห้องโถงบรรพบุรุษที่คอยคุ้มกันสมบัติและทักษะต่างๆถูกเรียกใช้ทันที...