326

ตอนที่ 326 ตราประทับจักรพรรดิ

ทว่า ท้ายที่สุดแล้วมันก็ยังไม่เพียงพอที่จะจัดการหลี่ฉีเย่ !

" กายาอมตะย่อยขั้นสมบูรณ์ ! " ในเวลานี้ไม่ว่าจะเป็นใครพวกเขาก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง กายาอมตะนั้นเป็นดังฝันร้ายสำหรับทุกคน มันสมแล้วที่เป็นทักษะที่น่ากลัวที่สุด

" ปราศจากการสร้างเต๋าสวรรค์เป็นของตัวเอง ใครในรุ่นเยาว์ที่จะสามารถต้านทานกายาอมตะย่อยขั้นสมบูรณ์ของเขาได้ ? " กระทั้งเหล่าผู้นำนิกายก็ยังอดไม่ได้ที่จะพึมพำ วันนี้ในที่สุดพวกเขาก็เห็นความน่ากลัวของกายาอมตะในตำนาน

จนถึงตอนนี้โลกนั้นรับรู้ว่ากายาอมตะล้วนมีความสามารถที่ท้าทายสวรรค์ แต่มีเพียงไม่กี่คนที่เคยเห็นพวกมันด้วยตาตัวเอง วันนี้ทุกคนถึงตระหนักได้ถึงความร้ายกาจของมัน !

" อย่างนั้นแหละ ! ศิษย์พี่ฉี ! สังหารพวกมันเลย ! คืนนี้สตรีทุกคนยินดีเป็นสาวอุ่นเตียงให้ท่าน ! " ในเวลานี้คนจากหอยอดยุคต่างตะโกนเสียงดัง

" ถูกต้อง ! นี้คือศิษย์พี่หลี่ของพวกเรา ! " จากนั้นคนจากหอยอดยุคก็ปรบมือเสียงดัง พวกเขานั้นมาจากภูมิหลังที่ต่ำต้อยและอยู่ได้เพียงแต่หอยอดยุค หากหลี่ฉีเย่มีชื่อเสียงพวกเขาก็จะมีชื่อเสียง หากหลี่ฉีเย่ผิดพลาดหรืออับอาบพวกเขาก็ยินดีร่วมหัวจมท้าย !

" ใช่แล้ว ! ศิษย์พี่หลี่ เพียงท่านสังหารพวกมัน ! ท่านสามารถเลือกสตรีคนใดในสำนักไปอุ่นเตียงได้เลย ไม่ว่าะจะแปดคนหรือว่าสิบคน ! " คนจากหอยอดยุคโห่ร้อง

ขณะเดียวกันคนที่มาจากหอยอดศักดิ์สิทธิ์และหอยอดมณีล้วนยืนเงียบ โดยเฉพาะคนจากหอยอดมณีที่มาจากนิกายทรงอำนาจและตะโกนเยาะเย้ยพวกเขาก่อหน้า ใบหน้าของพวกเขาตอนนี้ซีดราวกับกระดาษ

หลังจากเห็นใบหน้าซีดขาวของคนจากหอยอดมณี คนจากหอยอดยุคก็ถอนหายใจราวกับว่าได้ระบายความแค้นของพวกเขาออกไปได้

" น่ายินดีจริงๆที่เขายังมีชีวิตอยู่ ช่างน่ายินดีจริงๆ..." ซือเสี่ยวเตี๋ยร้องไห้ด้วยความสุขขณะที่น้ำตาอาบหน้าของนาง

กลุ่มของซือเสี่ยวเต๋ายังตกตะลึง ที่เห็นหลี่ฉีเย่สามารถสร้างปฏิหารย์และรอดชีวิตจากการโจมตีของอาวุธจักรพรรดิ

" แม้ว่าจะเป็นกายาอมตะย่อยขั้นสมบูรณ์มันก็ไม่ทำให้เจ้ามีชีวิตรอดในวันนี้ได้ ! " จือหวังอู่สูดลมหายใจลึกก่อนจะประกาศอย่างเคร่งขรึม

" แม้ว่าจะมีตัวตนอมตะโผล่มา ก็ไม่สามารถช่วยเจ้าในวันนี้ได้ ! " เจ้าชายฉิงเสวี่ยนั้นแค่นเสียงเย็นชา

ตอนนี้อีกครั้งที่พวกเขาปลดปล่อยอำนาจของอาวุธจักรพรรดิ เมื่อำนาจของพวกมันถูกปล่อยออกมาพวกเขาราวกับเป็นตัวตนอมตะ

" โอ้มารดามันเถอะ พวกเขาจะโจมตีด้วยอาวุธจักรรพดิอีกครั้งแล้ว วิ่ง ! " คนจากอาณาจักรทรงอำนาจตระหนักได้ถึงการโจมตีที่จะเกิดขึ้นอีกครั้ง เขาทันใดนั้นก็ตัดสินใจถอยออกไปให้ห่าง

ทุกคนล้วนเขาใจดีว่าทั้งสองฝ่ายล้วนเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า พวกเขานั้นกลัวอำนาจของอาวุธจักรรพดิ เพียงไม่นานคนจำนวนมากก็ถอยห่างออกไปจากสนามรบและมองดูสงครามทำลายชั้นฟ้าครั้งนี้จากระยะไกล

" มาจบเรื่องนี้กัน ! " จือหวังอู่และเจ้าชายฉิงเสวี่ยคำรามด้วยความมุ่งมั่น วงแหวนชีวิตของพวกเขาหมุนวนพร้อมกับอาวุธจักรพรรดิที่กำลังส่องประกาย ไม้เท้าเต่าทมิฬปลดปล่อยอำนาจสูงสุดของมันออกมา มันยืนอย่างมันคงบนปฐพีราวกับพร้อมจะกำราบปีศาจและเทพทุกตนที่พบเจอ !

อำนาจอของค้อนครามม่วงจักรพรรดิกระจายไปทั่วชั้นฟ้าพร้อมกับอักษรโบราร จากนั้นมันห้อมลอมไปด้วยบทสวดอมตะจากโลก และพร้อมที่จะใช้พลังอำนาจทั้งหมดขยี้ศัตรู

ในเวลานี้ อาวุธจักรพรรดิทั้งสองดูดพลังงานในสายเลือดของจือหวังอู่และเจ้าชายฉิงเสวี่ยอย่างไม่หยุดหย่อน พวกเขานั้นเริ่มหน้าซีดและความแข็งแกร่งเริ่มเพิ่มขึ้น

อาวุธจักรพรรดิมระดับชีวิตนั้นทรงพลังมากกว่าสิ่งของของจักรพรรดิ แม้ว่าพวกมันจะไม่ทรงพลังเท่ากับสมบัติระดับแท้จริง แต่นอกจากสมบัติระดับแท้จริงแล้วไม่มีสิ่งใดในโลกเทียบกับพวกมันได้

ทั้งสองสมบัติชีวิตและระดับแท้จริงแล้วล้วนเป็นิรันดร์ พวกมันถูกใช้และส่งผ่านกันมาหลายรุ่น ทว่าการควบคุมสมบัติระดับชีวิตนั้นไม่ง่าย เพื่อที่จะปลดปล่อยอำนาจของจักรพรรดิได้ พวกเขาจะใช้พลังงานในสายเลือดจำนวนมาก ดังนั้นคนธรรมดาไม่มีทางอาวุธจักรพรรดิได้

" มาทำให้เรื่องนี้จบกันซะที ! " เจ้าชายฉิงเสวี่ยคำราม พวกเขาได้เปิดใช้อำนาจของพลังงานในสายเลือดทั้งหมดโดยไม่สนใจสิ่งใด เพื่อดึงพลังของอาวุธจักรรพดิออกมาและซัดออกไป

" ตูม ! " เสียงระเบิดที่มีประสิทธิภาพดังออกมามากกว่าการโจมตีก่อนหน้า อักษรโบราณจำนวนนับไม่ถ้วนกระจายเต็มดินแดนของสำนัก แต่เมื่อเผชิญกับการโจมตีครั้งนี้พวกมันถูกทำลายโดยสมบูรณ์ !

คนนับไม่ถ้วนรู้สึกถึงการสั่นไหวไปทั่วดินแดนร้อยเมือง

" นี้...หรือพวกเขาพยามจะจมสำนัก ? " เหล่าคนตายมองไปยังสำนักจากระยะไกลก่อนจะพึมพำ

สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้สนามรบค่อยๆเงียบลง แต่เหล่าผู้ชมที่ดูการต่อสู้นี้จากระยะไกลล้วนสูดลมหายใจเข้าลึก สายตาของพวกเขานั้นเปิดกว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อต่อฉากที่เกิดขึ้นด้านหน้า

ไม่นานชายคนหนึ่งก็ขยี้ตาของเขาไปมาก่อนจะพึมพำ " นี้มัน..เป็นไปไม่ได้ นี้มันเป็นไปไม่ได้ ! "

ตอนนี้ทุกคนขยี้ตาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ อาวุธจักรพรรดิทั้งสองนั้นถูกหยุด หลี่ฉีเย่นั้นถือกล่องหินไว้ในมือ มือเขาเปิดกล่องหิน ประกายแสดงอมตะอาบไปทั่วชั้นฟ้า และมันหยุดการโจมตีจากค้อนครามม่วงจักรพรรดิและไม้เท้าเต่าทมิฬ !

นี้คือกล่องหินที่เป็นสมบัติของอาณาจักรทวิปราณโบราณ สุดยอดสมบัติที่เขาได้รับมาจากเจ้าหญิงซงจั๋ว

กระทั้งจือหวังอู่และเจ้าชายฉิงเสวี่ยก็ยังเปลี่ยนการแสดงออกของพวกเขา สองอาวุธจักรรพดิถูกหยุดอย่างสมบูรณ์ นี้มันเป็นสมบัติแบบใดกัน !?

" ตาข้าบ้าง  " หลี่ฉีเย่หัวเราะเสียงดังและเอ่ย " อย่างที่เจ้ากล่าวได้เวลาจบเรื่องนี้แล้ว "

สมบัติทันใดนั้นก็บินออกมาจากกล่องหิน

มันเป็นกระจก แต่มันไม่ใช่เป็นกระจกเงิน ทอง หรือว่ากระจกเหล็ก มันสร้างมาจากวัสดุที่ไม่มีใครรู้จัก ครึ่งหนึ่งเป็นหยินและอีกครึ่งเป็นหยาง หยินหยางทั้งสองรวมกันเป็นปลาหยินหยางที่ว่ายอย่างไม่หยุดหย่อน มันเป็นประกายแสงที่สาดออกมาจากปลาตัวนี้ ที่หยุดอำนาจของอาวุธจักรพรรดิทั้งสอง

" ไป ! " หลี่ฉีเย่นั้นอัดพลังงานในสายเลือดจำนวนมากเข้าไปในกระจก

" โฮมม ! " ปลาหยินหยางทันใดนั้นก็บินออกไปจากกระจกพร้อมด้วนกลิ่นอายที่ตัดผ่านสวรรค์และปฐพี

" ตูม ! " เสียงระเบิดดังขึ้นอีกครั้ง จือหวังอู่และเจ้าชายฉิงเสวี่ยคนที่กำลังกวัดแกว่งอาวุธจักรพรรดิอยู่ถูกส่งปลิวออกไปพร้อมด้วยเสียงกระดูกที่แตกหัก และกองเลือดที่กระจายทั่วอากาศ

" โอมมมม ! " สิ่งที่ไม่คาดคิดทันใดนั้นก็เกิดขึ้น ! ปลาหยินหยางนั้นเปลี่ยนตัวเองเป็นแอ่งน้ำวันอมตะและดูดค้อนครามม่วงจักรพรรดิและไม้เท้าเต่าทมิฬเข้ามา

ทันใดนั้นสมบัติทั้งสองก็ตกไปอยู่ในมือของหลี่ฉีเย่ !

สถานที่ไกลออกไปบนชั้นฟ้าที่เต็มไปด้วยความมืด เสียงที่เก่าแก่โบราณอุทาน " เป็นไปไม่ได้ ! นี้...นี้มัน..นี้เป็นสมบัติที่สูญหายมากว่าล้านปี ! มันตกไปอยู่ในมือของสารเลวน้อยนั้นได้อย่างไรกัน ? "

" คันฉ่องกลั่นหยิงหยางอมตะ ! สมบัติที่ล้ำค่าที่สุดของอาณาจักรทวิปราณโบราณ ! " เหล่าคนตายผู้ที่รู้เบื้องหลังของมันต่างสูดลมหายใจลึกด้วยอาการตกตะลึง

วันนี้ไม่เพียงมีแต่เหล่าคนตายที่รวมกันเป็นพันธมิตรโจมตีสำนัก ทว่ายังมีเหล่าคนตายที่คอยสังเกตการจากความมืด

สำหรับพวกเขา จือหวังอู่และเจ้าชายฉิงเสวี่ยหยิบอาวุธจักรพรรดิออกมาล้วนไม่มีอะไรน่าประหลาดใจเพราะว่าพวกเขานั้นเคยครอบครองพวกมันมาก่อน ทว่าเมื่อหลี่ฉีเย่หยิบคันฉ่องกลั่นหยิงหยางอมตะออกมา พวกเขาอยู่ในอาการตกตะลึงอย่างถึงที่สุด !

คันฉ่องนี้มีต้นกำเนิดที่ลึกลับอย่างมาก และไม่มีใครรู้รายละเอียดที่แน่นอนของมัน มันเป็นสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดของอาณาจักรทวิปราณโบราณ - หนึ่งในอาณาจักรโบราณที่ทรงอำนาจที่สุดในยุคการล่าดินแดน !

มันมีคำพูดหนึ่งที่ปรากฏในยุคนั้น หากมีเหล่าตัวตนอมตะโผล่จากชั้นฟ้า คันฉ่องนี้จะกลั่นพวกเขาให้เป็นธุลี เพียงแต่นี้ก็เพียงพอที่จะจินตนาการถึงอำนาจที่ท้าทายสวรรค์ของคันฉ่องอันนี้แล้ว

ทว่าน่าเสียดายในยุคนนั้นจักรพรรดิอมตะเทียนตู่ได้ทำลายอาณาจักรทวิปราณโบราณ ตั้งแต่นั้นมาคันฉ่องอันนี้ก็สูญหาย จักรพรรดิอมตะเทียนตู่ตัวเขาเองก็ตามหาคันฉ่องอันนี้มาตลอดช่วงชีวิตของเขา

" กลับมา ! " เห็นหลี่ฉีเย่ใช้คันฉ่องขโมยอาวุธจักรพรรดิทั้งสองไป จือหวังอู่และเจ้าชายฉิงเสวี่ยกลายเป็นตื่นตระหนก พวกเขาพยามจะเรียกสมบัติของพวกเขากลับมา

พวกเขาใช้บดสวดขั้นสูงสุดเพื่อที่จะเรียกสมบัติจักรพรรดิระดับชีวิตกลับมาจากมือหลี่ฉีเย่

" โฮมมม ! " ค้อนและไม้เท้านั้นสั่นและพยามบินออกมาจากมือของหลี่ฉีเย่ ใบหน้าของหลี่ฉีเย่จมลงก่อนจะเรียกใช้อำนาจสยบอาวุธจักรพรรดิทั้งสองและใช้คันฉ่องกลั่นหยิงหยางอมตะกำราบพวกมัน

" ตูม ! " ประกายแสงอมตะออกมาจากปลาหยินหยาง หนึ่งหยินหนึ่งหยางพุ่งเข้าหาอาวุธจักรพรรดิทั้งสอง จือหวังอู่และเจ้าชายฉิงเสวี่ยนั้นไม่สามารถเรียกพวกมันกลับได้เพราะถูกผนึกอย่างสมบูรณ์

" ตอนนี้พวกมันตกอยู่ในมือของข้า อย่าได้คิดที่จะได้พวกมันคืน " หลี่ฉีเย่เอ่ยเสียงเรียบหลังจากกำราบอาวุธทั้งสองได้

ใบหน้าของจือหวังอู่และเจ้าชายฉิงเสวี่ยเต็มไปด้วยความโกรธและดุร้าย พวกเขาไม่อยากจะเชื่อว่าคันฉ่องของหลี่ฉีเย่สามารถกำราบอาวุธจักรพรรดิของพวกเขาได้ แม้ว่ามันจะเป็นเพียงสมบัติระดับชีวิต แต่ก็ไม่มีสมบัติใดในโลกที่สามารถกำราบพวกมันได้ หรือว่าคันฉ่องของหลี่ฉีเย่จะเป็นสมบัติจักรพรรดิระดับแท้จริง ?

" แม้ว่าเจ้าจะกำราบพวกมันได้ แต่เจ้าก็จะไม่สามารถใช้มันได้ ตราประทับจักรพรรดิยังคงถูกปิดอยู่ แม้ว่าจะตกอยู่ในมือของเจ้า อย่าได้หวังว่าจะได้ใช้มัน ! "

ทุกอาวุธจักรพรรดิจะมีตราประทับจักรพรรดิ นี้หมายความว่าอาวุธนี้จะใช้ได้เฉพาะสายเลือดของจักรพรรดิอมตะลูกหลานของพวกเขาเท่านั้น คนนอกที่ไม่ใช่สายเลือดและลูกหลาน แท้ว่าพวกเขาจะครอบครองมันได้ก็ไม่สามารถใช้ได้เนื่องจากตราประทับจักรพรรดิ นอกจากสายเลือดจักรพรรดิจะถูกทำลาย ไม่เช่นนั้นคนนอกไม่มีทางจะใช้อาวุธดังกล่าวได้

" ตราประทับจักรพรรดิเป็นเพียงของไร้ประโยชน์ต่อหน้าข้า ! " หลี่ฉีเย่เผยให้เห็นรอยยิ้มไม่แยแส เขาทันใดนั้นก็กรีดเลือดและหยดลงบนค้อนและไม้เท้า

" แกร๊ก ! " ทันใดนั้นทุกคนก็ได้ยินเสียงตราประทับที่เปิดออก อำนาจจักรพรรดิที่ใช้ผนึกอาวุธอยู่ทันใดนั้นก็เปิดออกอย่างกระทันหัน !

อาวุธจักรพรรดิทั้งสองส่องประกายเรืองรองในมือของหลี่ฉีเย่ ราวกับว่าพวกมันได้พบเจ้าของที่แท้จริงและระเบิดอำนาจที่ทวีความรุนแรงมากขึ้น !!