325

ทั้งสองนั้นถูกส่งปลิวออกไปพร้อมกับกองเลือดที่สาดกระจายทั่วชั้นฟ้า เหล่าผู้ชมล้วนแต่ตกตะลึงและไร้ซึ่งคำพูด รวมถึงเหล่าอัจฉริยะและผู้เชียวชาญรุ่นเก่า

ทั้งสองนั้นถูกขนานนามว่าเป็นลูกรักของเหล่าสวรรค์ ผู้ที่มาจากอาณาจักรโบราณพร้อมด้วยทักษะของสองจักรพรรดิอมตะ บางคิดว่าอำนาจของพวกเขานั้นล้วนสูงส่งที่สร้างเปิดใช้เต๋าสวรรค์ได้และเตรียมพร้อมที่จะแบกเจตจำนงแห่งสวรรค์ ! แต่วันนี้กระทั้งพวกเขาสองคนร่วมมือกันยังไม่สามารถต้านทานเด็กคนหนึ่งได้

" ดี ดี การฟาดฟันที่ดี ! " เสียงโห่ร้องแห่งความยินดีดังขึ้นทั่วหอยอดยุค ตอนนี้พวกเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

จือหวงอู่และเจ้าชายฉิงเสวี่ยนั้นเป็นผู้ที่แข็งแกร่งลำดับต้นๆของหอยอดศักดิ์ศิทธิ์ กระทั้งอัจฉริยะก็ยังหน้าซีดเมื่อเผชิญหน้ากับพวกเขา แต่วันนี้พวกเขาทั้งสองนั้นถูกกำราบโดยหลี่ฉีเย่ นี้ล้วนเป็นเกียรติและความภาคภูมิใจของหอยอดยุค !

" อั่ก ! " เสียงพวกเขากระอักเลือดออกมา แม้ว่าจือหวังอู่และเจ้าชายฉิงเสวี่ยและถูกส่งกระเด็นไปไกลพร้อมกับอกที่ถูกเจาะทะลุ ทว่าเพียงพริบตาอกที่ถูกเจาะก็ฟื้นฟูด้วยความเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ ไม่นานแผลของพวกเขาก็หายไปเหลือว่าเพียงเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริง ไม่มีใครอยากจะเชื่อว่าก่อนหน้านี้พวกเขาเคยถูกเจาะทะลุอกมาก่อน

" สมแล้วที่เป็นผู้ใช้ทักษะของสองจักรพรรดิอมตะ มันดูเหมือนว่าพวกเขาแทบจะไม่ได้รับบาดเจ็บเลย ! " เหล่าผู้คนล้วนสูดลมหายใจลึกหลังจากเห็นฉากนี้

เมื่อผู้ฝึกตนไปถึงระดับกำเนิดสวรรค์ พวกเขาสามารถกลั่นพรสวรรค์ที่แท้จริงให้กลายเป็นจิตวิญญาณเจตจำนงสวรรค์ได้ นี้ทำให้พรสวรรค์ที่แท้จริงของพวกเขาแยกออกจากร่างกาย แม้ว่าร่างกายของพวกเขาจะถูกทำลายมันก็ยังสร้างร่างใหม่ได้

ทว่า เรื่องเช่นนี้ยามเกิดขึ้นจริงจะยุ่งยากอย่างมาก ระดับชะตาลี้ลับและเซียนบรรพกาลจะต้องเผชิญกับช่วงที่ยากลำบากในการฟื้นฟูเมื่อร่างกายพวกเขาถูกทำลาย  ไม่เว้นแม้แต่เจ้าชายฉิงเสวี่ยหรือจือหวังอู่ที่หน้าอกถูกเจาะทะลุ

นี้ถือได้ว่าเป็นบาดแผลที่สาหัส แต่อำนาจศักดิ์สิทธิ์ที่ห่อหุ้มร่างกายของพวกเขาอยู่จะทำให้มันลดความทรมานไปได้มาก

อีกทั้งเพียงไม่นานมันก็สามารถฟื้นฟูอกที่ถูกเจาะทะลุได้ก่อนหน้าราวกับว่าไม่เคยมีเหตุการณ์ดังกล่าวมาก่อน หากเป็นคนมีกายาอมตะพวกเขาจะไม่มีอาการบาดเจ็บเช่นนี้ และกระทั้งพรสวรรค์ที่แท้จริงก็จะไม่ได้รับความเสียดายใดๆ

" ได้เวลาจบทุกอย่างแล้ว ! " ในเวลานี้จือหวังอู่นั้นคำรามเสียงดังราวกับมังกรที่ดุร้าย สงครามครั้งนี้ทำให้พวกเขาทั้งสองอับอายอย่างมาก พวกเขานั้นเป็นลูกรักของสวรรค์และอัจฉริยะที่ได้รับการยกย่อง วันนี้แม้จะร่วมมือกันพวกเขาก็ยังถูกเหยียบย่ำโดยหลี่ฉีเย่ เช่นนั้นจะให้พวกเขาเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ? มันจะไม่มีที่ยืนสำหรับพวกเขาอีกหากพวกเขาไม่ลงมือฆ่าหลี่ฉีเย่ตอนนี้

" ตูม ! " ทันใดนั้นทั้งเก้าโลกและสิบแผ่นดินก็เกิดการสั่นไหว ผู้เชียวชาญนับไม่ถ้วนล้วนเซไปมากระทั้งเซียบรรพกาลก็ยังแทบจะล้มลง

" อาวุธจักรพรรดิ ! "  เซียนบรรพกาลคนหนึ่งอุทานด้วยความหวาดกลัวและหน้าซีด ระดับชะตาลี้ลับและหลอมวิญญาณล้มลงกราบพื้นพร้อมด้วยตัวที่สั่น

จือหวังอู่และเจ้าชายฉิงเสวี่ยทั้งสองนั้นหยิบสมบัติจักรพรรดิระดับชีวิตออกมา จือหวังอู่หยิบไม้เท้าสงครามที่สามารถกวาดผ่านทุกอย่างได้ในโลกออกมา ช่วงเวลาที่เขาควงมันเต่าทมิฬคู่คำรามราวกับเป็นศักดิ์สิทธิ์มาด้วยตัวเอง ไม้เท้าสงครามเปลี่ยนตัวเองกลายเป็นเต่าทมิฬศักดิ์สิทธิ์ และมันราวกับมีจักรพรรดิอมตะเฟยโม่นั่งอยู่บนหัวของเต่าเพื่อกำราบเทพและสงหารปีศาจบนโลก

ไม้เท้าเต่าทมิฬ - นี้เป็นสมบัติจักรพรรดิระดับชีวิตที่จักรพรรดิอมตะเฟยโม่นั้นทิ้งไว้ให้อาณาจักรประกายโบราณ ข่าวลือว่าเขาได้เดินทางไปสังหารเต่าทมิฬศักดิ์สิทธิ์ จากนั้นก็ใช้เต๋ากระดูกของมันสร้างเป็นไม้เท้าจักรพรรดิ

เจ้าชายฉิงเสวี่ยและอีกด้านหนึ่ง เขาหยิบอาวุธที่คุ้นเคยที่เคยปรากฏในหลุมฝังศพบรรพกาลออกมา ค้อนครามม่วงแห่งจักรพรรดิ !

การปรากฏตัวของสองอาวุธจักรพรรดิทำให้สงครามนั้นเข้าสู่ความโกลาหลอย่างสมบูรณ์

" จงเปิด ! " หลี่ฉีเย่กรีดร้องและปลดอำนาจของสุดยอดทักษะทั้งหมด ตอนนี้วงแหวนชีวิตของหลี่ฉีเย่หมุนวนในทะเลโลหิต มีดวงจันทร์และดวงอาทิตย์หมุนรอบมันราวกับเป็นวงกลมหยินหยาง

โลหิตศักดิ์สิทธิ์หมุนวนไม่สิ้นสุดภายในไข่มุกหยินหยางโลหิต นี้ทำให้ก่อให้เกิดเป็นแสงเจิดจ้า ปักษาสยายปีกหมุนวนและสยายปีกเหนือหัวหลี่ฉีเย่ เปลี่ยนจากเก้าวงแหวนศักดิ์สิทธิ์ให้กลายเป็นสามสิบหกวงแหวนศักดิ์สิทธิ์และป้องกันการโจมตีจากสองอาวุธจักรพรรดิ

" ตูม ! "

สวรรค์และปฐพีกลายเป็นถูกทำลาย โลกล้วนเกิดการบิดเบี้ยว ดวงดาราตกจากฟ้าไร้แรงต้าน การโจมตีครั้งนี้ทำให้ดินแดนร้อยเมืองสั่นอย่างไรการควบคุม เหล่าอักษรโบราณและอาคมป้องกันสำนักระเบิดแสงเจิดจ้าเพื่อปกป้องสำนักจากหายนะครั้งนี้

" ตูม !! "

แม้ว่าหลี่ฉีเย่จะมีความสามารถที่ท้าทายสวรรค์ และใช้ความสามารถทั้งหมดในการเผชิญหน้ากับการโจมตีครั้งนี้ ดาบและกระบี่ก็ยังแตกสลาย หัตถ์นับหมื่นพังทลาย ดาบดวงดารานั้นแตกหัก และเก้าดวงตะวันล้วนหม่นแสงและจางหาย

ทั้งหมดนี้กลายเป็นระเบิดขึ้นอย่างทันทีเพราะพวกมันไม่สามารถป้องกันการโจมตีจากสองอาวุธจักรพรรดิได้

" ปัง !!! " ร่างกายของหลี่ฉีเย่กระแทกเขากับพื้นแผ่นดิน สร้างเป็นหลุมโลหิตขนาดยักษ์ ก่อนจะสร้างรอยแตกราวที่กระจายออกไปไกล

กลิ่นอายของจักรพรรดิอมตะนั้นกวาดผ่านสวรรค์และปฐพี สยบทั้งสี่ทิศ ดินแดนร้อยเมืองเกือบเข้าสุ่การพังทลาย ตอนนี้สายตาจำนวนมากจ้องไปยังสำนัก แม้แต่เหล่าคนตายก็ยังสั่นไหวหลังจากเห็นอำนาจของอาวุธจักรพรรดิ

" พวกเราควรจะโจมตีสำนักเต๋าสวรรค์ตอนนี้เลยดีหรือไม่ ? " หนึ่งในชายชราคนตายพึมพำหลังจากเห็นอำนาจอขงอาวุธจักรพรรดิที่สั่นสะเทือนสำนัก

ตอนนี้แผ่นดินค่อยๆกลับมาเงียบสงบ และทุกคนอยู่ในความตกตะลึง

" ไม่ นี้เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ ! " ซือเสี่ยวเตี๋ยใบหน้าซีดขาวและแขนขาอ่อนแรง ทุกสิ่งนั้นเกิดขึ้นเร็วเกินไป เมื่อจือหวังอู่และเจ้าชายฉิงเสวี่ยโจมตีด้วยอาวุธจักรพรรดิ มันก็สายเกินไปแล้วที่ทุกคนจะได้ตอบสนอง

เหล่าคนจากหอยอดยุคกลายเป็นเงียบ กลิ่นอายของจักรพรรดิทำให้พวกเขาไม่สามารถยืนได้ พวกเขาจำนวนมากล้มลงกับพื้นด้วยขาที่สั่น

พวกเขานั้นกลายเป็นตกตะลึงที่หลี่ฉีเย่คนที่ปัดป้องอาวุธศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองก่อนหน้าได้โดยง่ายกับไม่สามารถต้านทานอาวุธจักรพรรดิได้ หลี่ฉีเย่นั้นเป็นความภาคภูมิใจของพวกเขาและเป็นดวงดาวของหอยอดยุค สุดท้ายเขาก็ไม่ได้พ่ายแพ้ให้กับจือหวังอู่หรือเจ้าชายฉิงเสวี่ย แต่เขากับภายแพ้ให้กับอาวุธจักรพรรดิ 

" ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า เพียงแค่มดตัวหนึ่งแต่ยังกล้าท้าทายประตูพยัคฆ์คำราม นี้เรียกว่าโง่อย่างที่สุด เพียงแค่แมลงเม่าตัวหนึ่งริอาจจะล้มต้นไม้ยักษ์ ! "

" ดู ดูซะ นี้คือจุดจบของวีรบุรุษที่พวกเจ้ายกย่อง ฮ่าฮ่า " เจ้าชายจากประเทศทรงอำนาจหัวเราะเยาะคนจากหอยอดยุค

คนจากหอยอดยุคทำได้เพียงมองหน้ากันและกัน พวกเขานั้นเต็มไปด้วยความโกรธ กลิ่นอายของจักรพรรดิอมตะนั้นทรงอำนาจเกินไปและพวกเขาไม่มีทางต้านทานได้

" ในที่สุดมันก็จบ ! " จือหวังอู่กล่าวเสียงเครียด ทั้งเจ้าชายฉิงเสวี่ยและจือหวังอูถอนหายใจด้วยความโล่งอก การดำรงอยู่ของหลี่ฉีเย่ทำให้พวกเขารู้สึกกลัวและกดดันอย่างมาก แต่ตอนนี้หลังจากฆ่าเขาได้ พวกเขาก็ราวกับยกภูเขาออกจากอก

" จบรึ ? นี้มันพึงจะเริ่มต่างหากเล่า ! " ในเวลาที่ทุกคนนั้นคิดว่าเรื่องทุกอย่างจบลงแล้ว เสียงที่เกียจคร้านและเต็มไปด้วยอำนาจก็ดังขึ้น

" ตูม ! " หลี่ฉีเย่กระโดดขึ้นมาจากหลุมยักษ์ ร่างกายของเขานั้นอาบไปด้วยเลือดและชิ้นเนื้อที่หลุดลุ่ย ตัวของเขานั้นมีกระดูกที่ทิ่มออกมาจากทุกที่ ร่างกายของเขาราวกับจะแตกออกเป็นชิ้นๆหากมีคนสัมผัส

แต่ไม่ว่ารอยแตกและบาดแผลของเขาจะน่ากลัวขนาดไหน ทว่าเขาก็ยังมีชีวิต !

" แกร๊ก ! " กายาภายในของหลี่ฉีเย่ในหน้าอกเปล่งประกายด้วยแสงอมตะ โซ่ศักดิ์สิทธิ์ทันใดนั้นก็ปรากฏและเชื่อมต่อร่างกายของหลี่ฉีเย่ มันเชื่อมต่อแขน ขา กระดูก กล้ามเนื้อและเลือดเขาด้วยกัน สุดท้ายปรากฏเป็นเปลวไฟศักดิ์สิทธิ์ที่ห่อหุ้มร่างกายของหลี่ฉี่เย่และฟื้นฟูบาดแผลของเขา

ปักษาภายในประตูพรสวรรค์สยายปีกและรักษาอาการบาดเจ็บของเขาจากภายใน ทะเลโลหิตภายในวงแหวนชีวิตหมุนวนด้วยความเร็วสูงสุดเพื่อเร่งกระบวนการรักษาทั้งหมด !

ประกายแสงอมตะที่เชื่อมต่อกับเจตจำนงแห่งสวรรค์ส่องประกายลงมาจากชั้นฟ้า และมันอาบไปทั่วร่างของหลี่ฉีเย่ คัมภีร์ดวงตะวันอมตะลับนั้นเชื่อมต่อกับจุดสูงสุดของเต๋าและใช้พลังของมันในการล้างอาการบาดเจ็บทุกอย่าง

" อ้า แม้ว่ากายานี้จะไม่ใช่กายาอมตะที่แข็งแกร่งอย่างกายายอดเพชรอมตะ แต่มันก็ยังมีประโยชน์อย่างมาก รักษาร่างกายของคนที่โดนสองอาวุธจักรพรรดิโจมตีล้วนไม่นับว่าเป็นอันใด " หลี่ฉีเย่ยิ้มและเอ่ยสบายๆ " น่าเสียดาย ระดับการบ่มเพาะของพวกเจ้านั้นต่ำเกินไป หากพวกเจ้านั้นมีระดับองค์รักษ์เทพสวรรค์หรือใช้อำนาจของอาวุธจักรพรดิได้เกินยี่สิบเปอเซนต์แล้วละก็ เช่นนั้นมันก็อาจจะพอทำให้ข้าตื่นเต้นได้บ้าง ใช้พลังของมันได้เพียงแค่สิบเปอเซนต์อย่าได้หวังว่าจะฆ่าข้าได้ ! "

" กายาอมตะ ! " ตอนนี้ทั้งจือหวังอู่และเจ้าชายฉิงเสวี่ยล้วนแต่หน้าซีดและถอยหลังกลับ ด้วยอำนาจของอาวุธจักรพรดริ แม้ว่าพวกเขาจะได้พลังของมันได้เพียงสิบเปอเซนต์ก็เพียงพอแล้วที่จะสังหารได้ทุกสิ่ง ! ไม่ว่าจะเป็นทักษะ พรสวรรค์ หรือกายา...ต่อหน้าการโจมตีครั้งนี้พวกมันล้วนเป็นของไร้ค่า

หมื่นหัตถ์สยบเก้าโลก , คัมภีร์เก้าตะวันผนึกสวรรค์ , แปดกระบี่สะบั้นสวรรค์...สุดท้ายทักษะเหล่านี้ก็กลายเป็นเพียงเศษฝุ่นต่อหน้าอาวุธจักรพรรดิ !