321

ตอนที่ 321 การต่อสู้เริ่มต้น

หลังจากเสียงกรีดร้องของเขาที่ดังออกมา ราชันพยัคฆ์ก็หายไป หลายคนกลายเป็ฯหวาดกลัวหลังจากที่เห็นฉากนี้ นี้คือองค์รักเทพสวรรค์เก้าวงแหวน แต่ก็ยังถูกฆ่าโดยไส้เดือนตัวหนึ่ง สิ่งนี้พวกเขาล้วนไม่อยากจะเชื่อแม้ว่าจะเห็นด้วยตาตัวเอง

" มารดาพวกเจ้าเถอะ กล้าที่จะเป็นศัตรูกับนายน้อย เหอะ พวกโง่รนหาที่ตาย ! " ฤดูน้อยคำราม ก่อนที่ลำตัวที่เหลืองจะขยับอีกครั้งปืนใหญ่ถูกบีบอีด ทิศทางของมันเล็งไปยัง ชะตาลี้ลับและเซียนบรรพกาลของประเทศเซียนพิโรธอมตะและประตูพยัคฆ์คำราม

" ปัง ! ปัง ! ปัง ! ปัง ! " หลังจากนั้นเสียงกระสุนถูกยิงดังออกมา หลังจากแรงระเบิดชะตาลี้ลับและเซียนบรรพกาลเหล่านั้นก็หายไป ฉากนี้ปลูกฝังความหวาดกลัวจนขนลุกต่อหน้าทุกคน นี้ล้วนน่ากลัวยิ่งกว่าความตายใดๆที่พวกเขาเคยเห็นมา

สถานที่ใดก็ตามที่ปืนใหญ่ของฤดูน้อยยิงไป ศัตรูของพวกเขาล้วนวิ่งหนีสุดชีวิตราวกับไก่กลัวการถอนขน พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะป้องกันกระสุนเหล่านั้น

" ฆ่า !! " ซือคงโถวเทียนยีงคงฆ่าอย่างบ้าคลั่ง หุ่นกระบอกของเขาเริ่มการสังหารหมู่ พวกเขานั้นมีอำนาจและพลังเช่นเดียวกับผู้ควบคุม กระทั้งไม่ได้อ่อนแอกว่าอัจฉริยะคนใด ตอนนี้หุ่นกระบอกแต่ละตัวล้วนเต็มไปด้วยกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์และสมบัติทรงพลัง ภายในระยะเวลาไม่นาน ผู้เชียวชาญจากประเทศเซียนและประพยัคฆ์คำรามเริ่มที่จะกรีดร้องและตกตายลง พริบตาเดียวฝนเลือดเลือดสาดกระจายไปทั่วสนามรบ

ฤดูน้อยและซือคงโถวเทียนเพียงลำพัง เพียงเขากวาดล้างเหล่าผู้เชียวชาญนับพัน หลี่ฉีเย่นั้นไม่ต้องทำสิ่งใด เขาเพียงยืนสังเกตรอบๆอย่างใจเย็น

ฉากนี้ล้วนทำให้ทุกคนสูดลมหายใจ นี้มันช่างท้าทายสวรรค์เกินไป ! ตอนนี้ผู้คนตระหนักได้ว่าทำไมหลี่ฉีเย่ถึงได้กล้าท้าทายสองขุมอำนาจ ชายคนนี้พร้อมเปิดไพ่ลับในมือของเขาแล้ว !

" ฮึ่ม ! " ท่ามการสนามรบ บนท้องฟ้าสูงขึ้นไป มีสายตาคู่หนึ่นปรากฏอยู่ในม่านหมอก สายตาเหล่านั้นล้วนเต็มไปด้วยความดุร้าย ในส่วนลึกของสถานที่ลึกลับ พวกเขานั้นสังเกตทุกสิ่ง

" อย่า ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา " ตอนนี้เมื่อชายคนหนึ่งกำลังจะเคลื่อนไหว มีอีกเสียงหนึ่งปรากฏขึ้น

" เจ้าสารเลวนี้กดขี่ผู้คนมากเกินไป ! " ชายชราใกล้ตายคนหนึ่ง เขาต้องการจะเคลื่อนไหวเพื่อระบายความโกรธตอนนี้

" มันจะมีคนอื่นลงมือจัดการเขาเอง ยังไม่ถึงเวลาของพวกเรา จับตาดูการเคลื่อนไหวของสำนักเต๋าสวรรค์ไว้ให้ดี พวกเขาคงอดทนได้อีกไม่นาน เทียบกับสมบัติในสำนักเต๋าสวรรค์ เสียศิษย์ไปเพียงไม่กี่พันนับว่าคุ้มค่า ! " เสียงที่เย็นชาดังกึกก้องในความมืด

สุดท้ายชายชราที่กำลังเกรี้ยวโกรธอยู่ก็สงบลงพร้อมกับจับตาดูสนามรบ

ใจกลางสนามรบ หลี่ฉีเย่จ้องมองไปยังเส้นขอบฟ้าและอดไม่ได้ที่จะยิ้ม พวกตาแก่เหล่านั้นมีความอดทนที่ดีมาก และข้าอยากจะรู้นักว่าพวกมันจะทนได้อีกนานแค่ไหน !

" หลี่ฉีเย่ นี้เจ้าต้องการจะฆ่าทุกคนเลยใช่หรือไม่ ? " พริบตานั้นเสียงที่ทรงพลังและแข็งแกร่งก็ดังขึ้น มันมาพร้อมกับประกายแสงเจิดเจ้าและพุ่งจรงมายังสนามรบ

ชายที่ปรากฏตัวนั้นคือจือหวังอู่ ประกายแสงศักดิ์สิทธิ์ที่หมุนรอบเขาอยู่คุ้มครองเขาจากอันตรายทั้งปวง ประกายแสงนี้ส่องสว่างไปนับแสนไมล์ ทำให้เขาราวกับเป็นตัวตนอมตะ ที่เหยียบย่ำลงมายังสนามต่อสู้

หลี่ฉีเย่เหลือบมองก่อนจะเอ่ย " เจ้ามีอะไรอยากจะพูด ? ไม่ว่าจะสังหารพวกมันทั้งหรือโดยไร้เมตตาอย่างไรมันคือเรื่องของข้า ไม่ใช่ธุระของเจ้า "

" สำนักเต๋าสวรรค์เป็นสถานที่ให้เรียนรู้ ไม่ใช่แสดงที่ที่ปีศาจจะแสดงความชั่วร้าย ! " จือหวังอู่กล่าวด้วยน้ำเสียงสงบและทรงอำนาจ " วันนี้เจ้าสังหารผู้เชียวชาญไปนับพัน นี้แสดงว่าเจ้าต้องการย้อมสำนักไปด้วยเลือด ! ปีศาจร้ายเช่นเจ้าสมควรจะถูกกำจัด แม้แต่สำนักก็ไม่สามารถปกป้องปีศาจเช่นเจ้าได้ ไม่เช่นนี้นพวกเขาจะกลายเป็นพวกไร้คุณธรรม ! "

คนจำนวนมากไม่เห็นด้วยกับคำกล่าวของจือหวังอู่ มือของผู้ฝึกตนเป็นไปได้รึที่จะไม่ยอมไปด้วยเลือด ? นี้เป็นโลกที่ผู้แข็งแกร่งจึงจะอยู่รอด และนี้เป็นเรื่องธรรมชาติของโลก การฆ่าเกิดขึ้นแทบทุกวันในดินแดนร้อยเมือง

ทุกคนรู้ถึงความขัดแย้งและหว่างหลี่ฉีเย่และอาณาจักรประกายโบราณ เนื่องจากหลี่ฉีเย่นั้นฆ่ากุ้ยฟู่ซื่อ ในฐานะศิษย์พี่แน่นอนว่าจือหวังอู่จะต้องอยากแก้แค้นอยากมาก

หลี่ฉีเย่เพียงยิ้มและเอ่ย " หากข้าต้องการฆ่าใครสักคน ข้าก็จะฆ่า เช่นนั้นมันเกี่ยวอะไรกับสำนัก ? ลอกใช้สมองน้อยๆของเจ้าคิดดีและแม้แต่สำนักจะเลือกปกป้องข้าแล้วอย่างไร ? มันใช่เรื่องที่เจ้าต้องเข้ามาสอด ? "

คำกล่าวของหลี่ฉีเย่ทำให้หลายคนส่ายหัว คำกล่าวเหล่านี้นั้นไม่ฉลาดนัก ทุกคนรู้ดีว่าตอนนี้สำนักนั้นอยู่ในช่วงเวลาที่ยากลำบากและต้องดูแลตัวเอง แต่เขาก็ยังโยนเรื่องต่างๆให้เกี่ยวข้องกับสำนัก ไม่เพียงแต่สำนักจะไม่คุ้มครองเขาบอกที่ เขากระทั้งอาจจะถูกไล่ออก

" ดูเหมือนเจ้าจะมีความมั่นใจมาก ! เจ้าคิดว่าการที่สำนักคุ้มครองเจ้าเจ้าจะทำอะไรก็ได้เช่นนั้นรึ ? " ในเวลานั้นเสียงอีกเสียงหนึ่งก็กล่าวออกมา " อนุญาติให้ปีศาจร้ายเช่นเจ้าทำตามอำเภอใจ...สำนักจะต้องให้คำอธิบายกับทุกคน ! "

คนที่กล่าวนั้นคือเจ้าชายฉิงเสวี่ย ชายที่ถูกปกคลุมไปด้วยออร่าสีฟ้าที่ดูลึกลับ ทว่าดวงตาของเขายามนี้ดุร้ายอย่างมาก มันราวกับว่าเขาพร้อมที่จะฉีกร่างของคนอื่น

เมื่อเจ้าชายฉิงเสวี่ยนั้นก้าวเข้ามาภายในสนามรบ บรรยายกาศก็กลายเป็นเงียบจนน่าขนลุก เหล่าผู้ชมอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปยังพวกเขา

จือหวังอู่นั้นเป็นตัวแทนอาณาจักรประกายโบราณและเจ้าชายฉิงเสวี่ยนั้นเป็นตัวแทนอาณาจักรปราณฟ้าโบราณ ทั้งสองนั้นเป็นหนึ่งนิกายที่มีสองจักรพรรดิอมตะ เชื้อสายจักรพรรดิอมตะที่ทรงพลัง บนโลกนี้ยังจะมีใครกล้ายั่วยุอาณาจักรโบราณทั้งสองพร้อมกันบ้าง ?

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขาทั้งสองนั้นร่วมกองกำลังกัน - นี้จะเป็นเรื่องที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ในโลกของจักรพรรดิมนุษย์ เพียงกองทัพของเชื้อสายจักรพรรดิอมตะเดียวก็เพียงพอแล้วที่จะสั่นคลอนโลก ดังนั้นเมื่อสัตว์ประหลาดสองตัวร่วมมือกันความแข็งแกร่งล้วนไม่ต้องเอ่ยถึง

" ถูกต้อง พวกเราจะปล่อยเจ้าปีศาจร้ายนี้ออกไปไม่ได้ หากเขารอดไปได้มันอาจจะเป็นหายนะของดินแดนร้อยเมือง หากเวลานั้นมาถึง คนบริสุทธิ์จำนวนมากเท่าไหร่ที่จะตาย ? สำนักจะต้องไม่เรื่องเลวร้ายดังกล่าวเกิดขึ้น ! " ในเวลานั้นเจ้าชายจากดินแดนร้อยเมืองก็ตะโกน

ศิษย์คนอื่นๆยังกล่าวเสริม " สำนักจะต้องขยี้เจ้าปีศาจร้ายตัวนี้ และไม่ให้การปกป้องเขา ! แล้วให้คำอธิบายแก่ทุกคน ! "

จากนั้นคนอื่นๆก็เอ่ยเสริม " มันควรจะเป็นเช่นนั้น สำนักไม่ควรปล่อยให้ฆาตกรเช่นนั้นมีชีวิต ! "

ทันใดนั้นคนจำนวนมากก็เรียกร้องให้สำนักลงมือบางอย่าง การเคลื่อนไหวครั้งนี้ทำให้ผู้ฝึกตนโดยรอบประหลาดใจ ใครจะคาดว่าอยู่ผู้คนจะเรียกร้องให้สำนักมีการลงโทษหลี่ฉีเย่เช่นนี้

เหล่าคนที่ไม่รู้เรื่องราวอย่างเช่นคนจากหอยอดยุค รู้ได้สึกได้ว่าเรื่องนี้ไม่ยุติธรรมอย่างมาก

หนึ่งในนั้นอดไม่ได้ที่จะเอ่ย " มีเพียงนิกายใหญ่และอาณาจักรทรงอำนาจเท่านั้นรึที่สามารถฆ่าผู้อื่นได้ ? "

สำหรับคนเหล่านี้ หลี่ฉีเย่เป็นดั่งความภาคภูมิใจของหอยอดยุค เป็นธรรมดาที่พวกเขาปราถนาจะเห็นหลี่ฉีเย่ยืนอยู่บนจุดสูงสุด

" อะไระน ? หรือว่าพวกเจ้าจะอยู่ฝั่งเดียวกับปีศาจร้ายหลี่ฉีเย่ ? ผู้ที่สังหารเหล่าผู้บริสุทธิ์อย่างไรปราณี - คนเช่นนี้สมควรจะถูกตามล่าไปทุกที่ หรือพวกเจ้าต้องการจะเป็นกับคนที่เหลือบนโลกดังเช่นหลี่ฉีเย่ ? แล้วโดยคนทั้งโลกเกลียดชัง ? " อีกด้านหนึ่ง เหล่าศิษย์จากนิกายทรงอำนาจนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

คนจากหอยอดยุคเต็มไปด้วยความโกรธ เจ้าศิษย์จากนิกายทรงอำนาจนั้นพยามจะขู่พวกเขา ! 

" ตูม ! " ทว่าทันทีที่ศิษย์จากนิกายทรงอำนาจคนนั้นพูดจบ ฝ่ามือขนาดยักษ์ก็ถูกฟาดลงมา หลังจากเสียงกรีดร้อง ศิษย์คนนั้นก็ตายโดยไร้การป้องกัน

" กลายเป็นศัตรูกับคนทั้งโลก ? " หลี่ฉีเย่คนที่พึงลงมือฆ่าเสร็จ เอ่ยเสียงเย็นชา " ใครกล้าจะเป็นศัตรูกับข้า ? ข้าจะทำลายพวกมันให้มหด ! นิกายทรงอำนาจแล้วไง ? สำนักปกป้องข้าแล้วยังไง ? บิดาของเจ้ายืนอยู่นี่ ใครมีความมั่นใจก็ก้าวออกมา ข้ายินดีที่จะท้าทายโลกแล้วดูว่าพวกมันมีดีแค่ไหนกัน ! "

คำกล่าวเหล่านั้นดังกังวานไปทั่วชั้นฟ้า ล้วนทำให้เลือดของผู้ได้ฟังล้วนเดือดพล่าน คนจากหอยอดยุคตะโกนด้วยอารมณ์ที่เดือดพล่าน " ศิษย์พี่หลี่ฆ่าพวกมันให้หมด ! มีเพียงพวกนิกายและอาณาจักรเท่านั้นรึที่ฆ่าคนอื่นได้ ? ฮึ่ม เช่นนั้นความยุติธรรมอยู่ตรงไหน ? สำหรับพวกมันในเมื่อกล้าใช้กฏนี้ พวกเราจะทำแบบเดียวกัน ! "

คนจำนวนมากอดไม่ได้ที่จะกลายเป็นใจเดียวกันและตะโกน " ถูกต้อง ! ศิษย์พี่หลี่ใช้กำปั้นของท่านและบดขยี้พวกมัน ! เหอะ พวกมันยังมีหน้ามาอ้างว่าผู้บริสุทธิ์อีกรึ ? "

" น้องชายหลี่ ทำให้ดีที่สุด ขยี้พวกนิกายทรงอำนาจและอาณาจักรโบราณ ! " เหล่าสตรีจำนวนมากส่งเสียงเชียร์หลี่ฉีเย่ โดยเฉพาะกลุ่มน้องสาวของซือเสี่ยวเตี๋ย

เหล่าศิษย์สตรีจากหอยอดยุคตะโกนด้วยความเลือดร้อน " น้องชายหลี่ ฆ่าพวกมันซะ เช่นนั้นคืนนี้ข้าจะเป็นสาวอุ่นเตียงให้เจ้า ! "

" เฮ้ ศิษย์พี่หลี่ได้ยินหรือไม่ ? สังหารพวกมันซะและแสดงพลังของท่าน พวกเราล้วนสนับสนุนท่านอย่างเต็มที่ ! เหล่าสตรีจากหอยอดยุคเต็มใจเป็นสาวอุ่นเตียงให้ท่าน ! " ในเวลาไม่นานเหล่าคนจากหอยอดยุคก็พากันตะโกนสุดเสียง

สถานกาาร์ทันใดนั้นก็กลายเป็นวุ่นวายอย่างกระทัน เหล่าคนที่ฉลาดล้วนไม่ต้องการมีส่วนร่วมกับเรื่องนี้ เหล่าผู้ฝึกตนรุ่นเยาว์นั้นแบ่งออกเป็นสองฝ่าย เหล่าคนจากนิกายใหญ่และอาณาจักรทรงอำนาจก็ฝังหนึ่ง เหล่าศิษย์ที่อ่อนแอและผู้ศึกษาก็อีกฝังหนึ่งและพวกเขาพร้อมสนับสนุนหลี่ฉีเย่

" ฮึ่มม ! " ในเวลานี้ จือหวังอู่และเจ้าชายฉิงเสวี่ยแค่นเสียงเย็นชา

" แล้วไง ? ไม่มั่นใจซะแล้ว ? " หลี่ฉีเย่เหลือบมองไปยังพวกเขาพร้อมกล่าวอย่างไม่แยแสโลก..