315

ตอนที่ 315 ฆ่าโดยไร้เมตตา

" พี่หลี่เร็วเข้าเถอะ บาเสี่ยมาถึงหน้าประตูของพวกเราแล้ว ! " ซือเสี่ยวเต๋ากล่าวอย่างร้อนใจ

หลี่ฉีเย่อดไม่ได้ที่จะยิ้ม เขาพยักและเอ่ย " ก็ดี นี้ถือว่าเป็นเวลาที่เหมาะสม ในเมื่อพวกมันเขามาหาความตาย มันคงจะเป็นบาปหากข้าไม่ฆ่าพวกมันซะ "

เห็นรอยยิ้มของหลี่ฉีเย่ แผ่นหลังของซือคงโถวเทียนเย็นอย่างไม่ทราบสาเหตุ ด้านหน้าของเห็นเพียงสัตว์บรรพกาลกระหายเลือดกำลังเลียปากของตัวเอง เขาต้องการจะหนีไปให้ไกล

" เจ้าจะไปไหน ? " หลี่ฉีเย่เอ่ยช้าๆ " มันถึงเวลาที่เจ้าต้องมีส่วนร่วมแล้ว ไม่เช่นนั้นข้าจะเชื่อเจ้าได้อย่างไร ? "

ซือคงโถวเทียนฝืนยิ้มแห้งก่อนจะเอ่ย " ข้าไม่ได้จะไปที่ใด เพียงแต่จะลองไปสำรวจเส้นทางเพื่อมีกับดักขัดขว้างนายน้อย ! "

หลี่ฉีเย่พยักหน้าก่อนจะเอ่ยเสียงจริงจัง " เช่นนั้นก็ดี เตรียมพร้อมสำหรับการสังหารหมู่ได้เลย ! "

ซือคงโถวเทียนนั้นขมวดคิ้วก่อนจะเดินตามพวกเขาเข้าไป การปะทะกันซื่งหน้าแบบนี้ไม่ใช่รุปแบบการต่อสู้ของเขา ทว่าเขาไม่มีทางเลือกอื่นใด

บาเสี่ยนั้นมาพร้อมกับซือหม่าหลงหยุนในการบังคับแต่งงานครั้งนี้ มีเพียงคนหน้าหนาเท่านั้นที่ยังจะกลากลับมาอีก

ในเวลานี้ บาเสี่ยและซือหม่าหลงหยุนนั้นมาโดยปราศจากความลังเลใดๆ เจตนานาของเขาชัดเจตว่าไม่ให้ซือเสี่ยวเตี๋ยปฏิเสธการแต่งงานครั้งนี้

บาเสี่ยเอ่ยอย่างสุภาพ " ราชันขุนนางสมบัติบรรพชนเที่ยงธรรมระดับแท้จริงสามชิ้นนี้คือของหมั้นแม่นางซือ เขาคิดว่ามันเหมาะสมเพียงพอ "

สมบัติบรรพชนเที่ยงธรรมระดับแท้จริงทั้งสามชิ้นนี้ล้วนสั่นสะท้านไปทุกที่ไม่ว่ามันจะไปปรากฏที่ใด หากมันเป็นนิกายขนาดเล็กพวกเขาจะรู้สึกเป็นเกียรติยามได้รับมัน

ขณะเดียวกันการแสดงออกของราชันขุนนางนั้นไม่พอใจอย่างมาก และดวงตาของซือเสี่ยวเตี๋ยเต็มไปด้วยความโกรธ

ราชันขุนนางเอ่ยอย่างเย็นชา " หลานชายโปรดกลับไป ประเทศเซียนนั้นทรงอำนาจ ประตูราชสีห์คำรามของข้าไม่ต้องการจะปีนขึ้นไปสูงเช่นนั้น "

บาเสี่ยนั้นมาที่นี่โดยไม่ปิดจุดประสงค์ เขามาเพื่อจะบังคับให้ซือเสี่ยวเตี่ยแต่งงาน ในฐานะบิดาเขาจะยินยอมได้อย่างไร ? นี้มันหยามหน้ากันอย่างยิ่ง

สายตาของบาเสี่ยกลายเป็นเย็นชาก่อนจะเอ่ย " ราชันขุนนางซืออย่าได้ทำเรื่องผิดพลาด น้องชายคนข้านั้นเต็มไปด้วยความสง่างามและความสามารถ เขาและแม่นางซือเหมาะสมกับราวกับกิ่งทองใบหยก การแต่งงานครั้งนี้ได้รับการยิมยอมจากบรรพชนของพวกเรา นี้คือโอกาสที่หาได้ยากและมันจะต้องเป็นการแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ ประเทศเซียนของข้าแน่นอนว่าจะไม่รังแกไม่นางซือและนี้ยังนับเป็นการให้เกียรติประตูราชสีห์คำรามอีกด้วย "

" ให้เกียรติประตูราชสีห์คำราม ? " เสียงทีฟังดูเกียจคร้านดังขึ้น " กระทั้งผู้ก่อตั้งแต่ของประเทศเซียนพิโรธอมตะยังเป็นเพียงตัวไร้ค่า เขาจะมาเทียบกับบรรพบุรุษตระกูลซือ ราชันเทพร้อยสงครามได้อย่างไร ? เมื่อผู้ก่อตั้งของพวกเจ้ายังมีชีวิต เขาเป็นได้เพียงเศษดินที่เปื้อนเท้าของราชันเทพ ! "

" หลี่ฉีเย่ ! " เมื่อได้ยินเสียงนี้ ซือหม่าหลงหยุนนั้นกระโดดขึ้นละกรีดร้อง

หลี่ฉีเย่นั้นก้าวเขามาอย่างสบายๆ เขาเหลือบมองบาเสี่ยเพียงครุ่เดียว จากนั้นก็ไม่ได้ใสใจเขาในสายตาอีก

สายตาของบาเสี่ยทันใดนั้นก็เต็มไปด้วยกลิ่นอายดุร้าย เขาก้าวไปด้านหน้าพร้อมกับพลังงานในสายเลือดที่กำลังระเบิดออกมา

ซือเสี่ยวเตี๋ยถอนหายใจด้วยความโล่งอกหลังจากเห็นหลี่ฉีเย่ นางนั้นโล่งใจอย่างมากที่เห็นการปรากฏตัวของเขา กระทั้งหากสวรรค์จะถล่มนางเชื่อว่าหลี่ฉีเย่จะเป็นคนแบกมันไว้เอง

บาเสี่ยเหลือบมองหลี่ฉีเย่เมื่อเขามาถึงจากนั้นก็ไม่ใส่ใจอีก ก่อนจะเอ่ยกับราชันขุนนางด้วยเสียงจริงจัง " ราชันขุนนางอย่าทำลายประตูของตัวเองเช่นนี้ อย่าทำได้ลายประเทศที่มีประวัติมายาวนานเพียงเพราะคนนอกคนหนึ่ง ท่านควรจะไล่เข้าออกไปจากประตูราชสีห์คำรามจะดีกว่า ไม่เช่นนั้นเกรงว่ายากที่จะหลีกเลี่ยงการล่มสลายของนิกายท่าน "

อีกเสียงนั้นดังออกมา " บาเสี่ยกล่าวได้ถูกต้อง ! "

หู่เยี่ยจากประตูพยัคฆ์คำรามปรากฏตัวออกมา ศิษย์จากประตูราชสีห์คำรามไม่สามารถหยุดเขาได้

การก้าวเดินของเขานั้นทรงอำนาจราวกับการมาถึงของมังกรที่แหวกนภา ไม่มีใครสามารถหยุดการเคลื่อนไหวของเขาได้

ราชันขุนนางนั้นไม่พอใจที่เห็นการบุกรุกของหู่เยี่ย เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ให้ความเคารพต่อประตูราชสีห์คำรามแม้แต่น้อย

หู่เยี่ยก้าวเข้ามาภายในก่อนจะมองไปรอบๆและเอ่ยเสียงเย็น " ข้าเองยังรู้สึกว่าน้องซือหม่านั้นเหมาะกับแม่นางซือราวกับสวรรค์และปฐพีที่คู่กัน แม่นางซือนั้นสามารถแต่งงานกับประตูเทศเซียนได้นับได้ว่าเป็นเกียรตีแก่ตระกูลนาง พี่บาเสี่ยท่านเลือกวันหรือยัง เช่นนั้นทำไมไม่ให้พวกเขาแต่งกันวันนี้เลย ? "

" นี้เจ้า ! " ตอนนี้คนตระกูลซือเต็มไปด้วยความโกรธ ซือเสี่ยวเต๋าคำราม " ประตูพยัคฆ์คำรามของเจ้าอย่าได้ข่มเหงผู้คนจนเกินไป ! "

" ข่มเหงเกินไป ? " หู่เยี่ยมองไปยังซือเสี่ยวเต๋าและกล่าวอย่างชิงชัง " ซือเสี่ยวเต๋านี้เป็นการเตือนครั้งสุดตาย อย่าทำตามสารเลวหลี่มากนัก ในอนาคตหากเจ้ายังกล้าปรากฏตัวต่อหน้าตระกูลเป๋าหยุน เช่นนั้นข้าจะเป็นคนทำลายการบ่มเพาะของเจ้าให้เป็นคนพิการไปตลอดชีวิต ! "

" น้องหยุน ไปเคารพพ่อเขยของเจ้าซะ " บาเสี่ยเอ่ย

ใบหน้าของซือหม่าหลงหยุนกลายเป็นยินดีและเคลื่อนที่ไปหน้าราชุนขุนนางอย่างรวดเร็ว ทว่าเขาพบได้เพียงแค่ความโกรธของราชันขุนนางและซือเสี่ยวเตี๋ยเท่านั้น

การแสดงเคารพของเขาถูกขัดขว้างโดยหลี่ฉีเย่ คนที่ยืนอยู่ด้านหน้าราชันขุนนาง เขาเอ่ยเยาะเย้ย " หืม ? เจ้าต้องการจะเคารพปู่คนนี้รึ ? น่าเสียดายข้าไม่ต้องการมีหลายชายไร้ประโยชน์เช่นเจ้า ! "

ใบหน้าของซือหม่าหลงหยุนเต็มไปด้วยความโกรธ เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ด้วยการช่วยเหลือของบาเสี่ยและประเทศเซียน เช่นนั้นเขาไม่มีอะไรจะต้องกลัวหลี่ฉีเย่ " สารเลวน้อย มารับความตาย ! "

เขาคำรามพร้อมกับวิ่งไปด้านหน้าราวกับวัวคลั่ง กายาวัวทองคำทันใดนั้นก็ปรากฏห่อหุ้มร่างเขาไว้ ก่อนที่จะพุ่งเขาชนหลี่ฉีเย่

" ตูม ! "

หลี่ฉีเย่นั้นไม่ได้หลับ กลับกันเขานั้นยืนมือเผชิญหน้ากับซือหม่าหลงหยุน แม้ว่ากายาวัวทองคำนั้นของซือหม่าหลงหยุนนั้นจะเป็นดั่งขุนเขา แต่มันก็ไม่สามารถทำให้หลี่ฉีเย่เคลื่อนไหวได้

ทักษะของหลี่ฉีเย่ปรากฏเป็นหมื่นนับหมื่นออกมา เขาราวกับเป็นเทพที่แท้จริงลงมาเยือนโลกมนุษย์ แต่ละมือของเขาเมื่อมันขยับกระทั้งเก้าโลกก็ยังสั่นสะเทือน  ตอนนี้ซือหม่าหลังหยุนนั้นถูกจับโดยมือทั้งสี่ของหลี่ฉีเย่และราวกับจะถูกฉีกออกเมื่อใดก็ได้

มือทั่งสี่จับกุมกันเป็นกรงขังศักดิ์สิทธิ์ขนาดใหญ่ ซือหม่าหลงหยุนนั้นถูกจับกุมอย่างสมบูรณ์ ไม่ว่ากายาวัวทองคำจะแข็งแกร่งขนาดใด เขาก็ไม่สามารถขยับออกจากมือของหลี่ฉีเย่ได้

กายาย่อยอมตะผสมกับหมื่นหัตถ์สยบเก้าโลกรวมกับหลี่ฉีเย่ในระดับชะตาลี้ลับ - ซือหม่าหลงหยุนแน่นอนว่าไม่ใช่คู่มือ

หมื่นหัตถ์สยบเก้าโลกนั้นเป็นสมบัติของเทพที่แท้จริง มันกระทั้งเขย่าทั้งเก้าโลกได้ทันทีที่มันปรากฏ กระเหล่าตัวตนอมตะก็ล้วนถูกสังหารด้วยทักษะนี้ กายาของซือหม่าหลงหยุนจะเทียบกับทักษะของเทพที่แท้จริงได้อย่างไร ?

บาเสี่ยพุ่งไปด้านหน้าราวกับพายุก่อนจะเอ่ย " หลี่ฉีเย่หากเจ้ากล้าแตะแม้แต่เส้นผมของน้องชายข้า อย่าฝันว่าจะมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ ! "

หู่เยี่ยพุ่งไปด้านหน้าพร้อมกับคำราม " เจ้าเด็กหลี่ ยอมรับชะตากรรมของเจ้า ไม่มีใครช่วยเจ้าได้แล้ว จากนั้นพวกเราจะแสดงให้ถึงชะตากรรมที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตายให้ดูเอง ! "

หู่เยี่ยและบาเสี่ยนั้นล้อมหลี่ฉีเย่ไว้ พวกเขาทั้งสองเคลื่อนไหวพร้อมกับและต้องการฆ่าหลี่ฉีเย่ภายในหนึ่งการโจมตี

วันนี้พวกเขานั้นเตรียมการมาเพื่อบังคับการแต่งงาน ไม่คาดว่าจะได้มีโอกาสข้าสารเลวหลี่ด้วย ก่อนที่จะได้รับคัมภีร์กายาอมตะและทักษะของซือเสี่ยวเตี๋ย การฆ่าสารเลวหลี่ฉีที่ขว้างทางพวกเขาล้วนเป็นสิ่งจำเป็น !

" เพียงมดปลวกสองตัว ยังกล้าที่จะขู่ข้า ? " หลี่ฉีเย่ด้วยมื่อนับหมื่นรอบตัว เขามองไปยังบาเสี่ยและหู่เยี่ยก่อนจะอมยิ้ม " ไม่ต้องเอ่ยถึงมดปลวกสองตัวเช่นพวกเจ้า กระทั้งบรรพบุรุษของพวกเจ้าลุกขึ้นมาจากหลุมศพและมาด้วยตัวเอง หากทำให้ข้าโกรธ ข้าก็จะดูแลพวกมันเป็นอย่างดี ! "

หลังจากกล่าวเสร็จ ฝ่ามือทั้งสี่ที่จับซือหม่าหลงหยุนอยู่บีบเข้ากันแน่น

" ม่ายยย ! " ซือหม่าหลงหยุนนั้นตะโกนสุดเสียง ทว่าชะตากรรมของเขาไม่มีทางรอดจากฝ่ามือทั้งสี่นี้ไปได้

ภายในพริบตาร่างของซือหม่าหลงหยุนก็ถูกบดละเอียด สายตาของเขานั้นเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อว่าหลี่ฉีเย่จะกล้าฆ่าเขาแม้ว่าจะมีพี่ชายทั้งสองคอยสนับสนุนเขาอยู่

" สารเลวนี้สมควรตาย ! " บาเสี่ยและหู่เยี่ยคำรามด้วยความโกรธพลังงานในสายเลือดที่ราวกับจะทำลายสวรรค์และปฐพีระเบิดออกมา พวกมันกลายเป็นคมดายที่ทรงพลังและต้องการจะฆ่าหลี่ฉีเย่ภายในดาบเดียว

" ไสหัวไป ! " ในเวลานี้กายาอเวจีอมตะปลดปล่อยอำนาจของมัน พลังงานที่แข็งแกร่งพุ่งทะลุเก้าชั้นฟ้า ฝ่ามือนับหมื่นของเขานั้นขยับเคลื่อนไหวและสั่นสะเทือนปฐพี ด้วยพลังที่สามารถสั่นสะเทือนก้านี้ได้ แม้แต่แปดดินแดนและนรกก็ยังต้องหวาดกลัว

ระดับชะตาลี้ลับ . กายาอมตะย่อยขั้นสมบูรณ์ , ทักษะเทพที่แท้จริง - ด้วยสามอย่างนี้ร่วมกันกระทั้งเซียนบรรพกาลก็ยังทำได้เพียงเป็นสิ่งไร้ค่าต่อหน้าพวกมัน !

" ตูม ! "

เสียงระเบิดดังไปทั่วค่ายพักของประตูราชสีห์คำรามพร้อมแผ่นดินที่แตกละเอียด กระทั้งบาเสี่ยและหู่เยี่ยที่รวมพลังกันก็นับได้ว่าไม่มีค่าอันใดนั้น พวกเขาส่งปลิวไปพร้อมกับกองเลือดก่อนจะปะทะเข้ากับทางเข้าของประตูราชสีห์คำราม...