312

วันพฤหัสบดีที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2560

ตอนที่ 312 เยาะเย้ยด้วยรอยยิ้มต่อหน้าฝูงชน

สายตาจำนวนมากมองไปยังหลี่ฉีเย่ด้วยความงุนงง เนื่องจากพวกเขาเห็นเพียงเด็กไร้ชื่อเสียง ปีศาจน้อยนี้เป็นใครกันถึงกับกล้ายั่วยุอัจฉริยะอย่างหู่เยี่ย ? ทว่าคนที่เคยเห็นเขามาก่อนล้วนตระหนักได้ว่านี้เป็นเรื่องของสัตว์ประหลาดคุยกัน

หลี่ฉีเย่อมยิ้มเอ่ย " อย่างที่เจ้าเคยกล่าว ไม่ว่าจะจริงหรือไม่เจ้าล้วนรู้ดีที่สุด "

เสียงที่ราบเรียบทันในนั้นก็ดังขึ้น " วันนี้พวกเรามาเพื่อโต้เถียงเกี่ยวกับเรื่องที่ยิ่งใหญ่ของโลก ไม่ใช่มาชำระความกันเรื่องส่วนตัว " คนที่กล่าวคือจือหวังอู่ตัวแทนจากอาณาจักรประกายโบราณ

ดวงตาของเขาส่องประกายเย็นชาและจ้องหลี่ฉีเย่ก่อนจะเอ่ย " ทว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ที่ที่คนไร้ชื่อเสียงอย่างเจ้าจะสอดปาก เช่นนั้นพวกเราควรจะนำเขาออกไปก่อนประตูจะเปิด ! "

อีกเสียงหนึ่งดังก้องอยู่ในอากาศ " ข้าเห็นด้วยกับศิษย์จือ ! "

ทันใดนั้นก็มีชายอีกคนปรากฏตัวขึ้น เขายืนขึ้นพร้อมกับร่างกายที่สูงตระหง่า กลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์พร้อมกับเจตนาฆ่าหนักแน่นดังขุนเขา ผู้คนล้วนหวาดกลัวเมื่อเขาจ้องมอง ชายคนนี้คือบาเสี่ย เจ้าชายลำดับหนึ่งของประเทศเซียนพิโรธอมตะ 

จือหวังอู่คือยอดเซียนของอาณาจักรประกายโบราณและบาเสี่ยเจ้าชายลำดับหนึ่งของประเทศเซียนพิโรธอมตะ ด้านหลังพวกเขานั้นเป็นอำนาจของสัตว์ประหลาดภายในดินแดนร้อยเมือง จือหวังอู่และบาเสี่ยนั้นแสดงความคิดเห็นเช่นเดียวกัน นี้ยิ่งทำให้ผู้คนสูดลมหายใจเข้าลึก เพราะทั้งสองนั้นเป็นดั่งตัวแทนของอำนาจ

จือหวังอู่นั้นมีทักษะของสองจักพรพรรดิอมตะ

บาเสี่ยนั้นมีกายาบรรพชนทรราช หนึ่งในสิบสองกายาราชัน นอกจากนี้เขายังได้บ่มเพาะกายาอมตะที่ประเทศเซียนนั้นมอบให้แก่ศิษย์ที่มีความสามารถ บางคนกล่าวว่าบาเสี่ยนั้นมีกายาขั้นสมบูรณ์และกลายเป็นดั่งผู้ก่อตั้งประเทศเซียนคนที่สอง

นี้คือเหตุผลที่ทำไมเขาถึงได้เปลี่ยนชื่อเป็นบาเสี่ยตั้งแต่ยังเด็ก นี้ไม่ใช่ชื่อเดิมของเขา แต่เขาเปลี่ยนเพราะต้องการกลายเป็นผู้ก่อตั้งประเทศเซียนคนที่สอง

ตอนนี้ทุกคนความสนใจจับจ้องไปยังหลี่ฉีเย่เมื่ออัจฉริยะทั้งสองร่วมมือกันและต่อต้านเขา คนจำนวนมากรู้ว่าหลี่ฉีเย่ฆ่ากุ้ยฟู่ซื่อดังนั้นเขาจึงมีความบาดหมางกับอาณาจักรประกายโบราณ

บาเสี่ยประกาศ " การเข้าประตูครั้งนี้นั้นเต็มไปด้วยสมบัติของปราชญ์อมตะมากมายที่ทิ้งไว้ เช่นนั้นเราจะให้คนไร้หัวนอนปลายเท้าเข้าไปได้อย่างไร ? มีเพียงนิกายใหญ่และเชื้อสายทรงอำนาจที่จะได้เข้าไป พวกชั่นต่ำสมควรที่จะจากไปซะ "

คำพูดเหล่านั้นทำให้นิกายขนาดเล็กและผู้ฝึกตนพเนจรโกรธเป็นอย่างมาก แต่บาเสี่ยไม่สนใจ ประเทศเซียนนั้นทรงอำนาจและเขาไม่ได้สนใจพวกอ่อนแอ ตราบใดที่เขาได้เข้าร่วมกองกำลังกับอาณาจักรประกายโบราณ พวกอ่อนแอเหล่านนั้นไม่สามารถทำอะไรเขาได้

เสียงอีกเสียงดังขึ้น " ข้าเห็นด้วย " ชายหนุ่มพร้อมด้วยออร่าสีฟ้าทันใดนั้นก็ปรากฏตัว เขานั้นเต็มไปด้วยความสง่างามและดวงตาที่สดใส

เห็นชายหนุ่มคนนี้ คนจากหอยอดศักดิ์สิทธิ์อดไม่ได้ที่จะพึมพำ " อัจฉริยะจากหอยอดศักดิ์สิทธิ์ เจ้าชายฉิงเสวี่ย ! คนจากอาณาจักรปราณฟ้าโบราณก็ยังมารึเนี้ย ! "

มีผู้เชี่ยวชาญลึกลับจำนวนมากนั่งอยู่หลังเจ้าชายฉิงเสวี่ย พลังงานในสายเลือดของพวกเขากระจายออกมา ก่อนหน้านี้อาณาจักรปราณฟ้าโบราณได้เข้าร่วมกับสำนัก ดังนั้นไม่แปลกที่เขาจะมาปรากฏตัวในวันนี้

หลี่ฉีเย่เหลือบมองก่อนจะหัวเราะและกล่าวอย่างไม่แยแส " โอ้วนั้นไม่ใช่หมาขี้แพ้หรอกรึ ? ปีนั้นในหุบเขาเสียงรบกวนแห่งปีศาจ เจ้ายังได้รับการสั่งสอนไม่พอ ? วันนี้ยังจะกล้าหยิ่งยะโสต่อหน้าข้า ? ดูเหมือนว่าคนอื่นจะคิดว่าข้ามีเมตตามากไปสินะที่ไม่สังหารหมู่อาณาจักรโบราณ "

หลี่ฉีเย่ไม่ได้เกรงกลัวยามพูดถึงอาณาจักรโบราณ สามหมื่นปีก่อน อาณาจักรปราณฟ้าโบราณนั้นเป็นเงาเบื้องหลังนิกายเทพสวรรค์ในการโจมตีอาณาจักรกำยานโบราณ

คำกล่าวของหลี่ฉีเย่ทำให้ดวงตาของคนจำนวนมากเบิกกว้าง

" คำพูดที่ใหญ่โต " บาเสี่ยคำราม " สารเลวน้อยเช่นเจ้ายังกล้าที่จะพูดคำเหล่านี้อีกรึ ? "

บาเสี่ยนั้นเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าเมื่อมองหลี่ฉีเย่ น้องชายของเขาซือหม่าหลงหยุนต้องการแต่งงานกับซือเสี่ยวเตี๋ย ทว่าสารเลวหลี่นี้กลับทำลายการแต่งงานนั้น มันไม่แปลกเลยหากเขาจะโกรธ

ประกายเย็นชาออกมาจากดวงตาของเขาก่อนจะเอ่ย " หากมีบางคนคิดว่าตัวเองยอดเยี่ยม เช่นนั้นควรจะกำจัดเรื่องบางอย่างก่อนเข้าประตู "

เจ้าชายฉิงเสวี่ยปกคลุมไปด้วยออร่าสีฟ้าเอ่ย " ถูกต้องพวกเราเขาจะไล่พวกคนที่ไม่มีธุระออกจากที่นี่ โดยเฉพาะพวกที่ไม่รู้จักชีวิตและความตาย ข้ากล่าวถูกหรือไม่ศิษย์หวังอู่ ? " สายตาของเขาคมกล้าเมื่อมองหลี่ฉีเย่

จือหวังอู่พยักหน้าเอ่ย " คนพเนจรและนิกายขนาดเล็กควรจะออกไป เบื้องหลังประตูนั้นมีอันตรายที่ยิ่งใหญ่ มันจะดีกว่าหากพวกเจ้าไม่เข้าไปเสี่ยง "

ในเวลานี้ อำนาจที่ทรงพลังอย่างอาณาจักรประกายโบราณ , ประเทศเซียนพิโรธอมตะ และ อาณาจักรปราณฟ้าโบราณนั้นอยู่ฝังเดียวกัน บางที่ข้อตกลงนี้อาจจะมีมาก่อนหน้านี้และหลี่ฉีเย่เป็นคนจุดประกาย

ผู้ฝึกตนพเนจรไม่สามารถยอมรับการตัดสินที่อยุติธรรมเช่นนี้ได้ตะโกน " นี้ช่างไร้เหตุผล ! ประตูนั้นไม่ใช่ของเจ้า มันเป็นของสำนัก ! สำนักนนั้นยอมรับให้ทุกคนเข้าร่วม แล้วพวกเจ้าถือดีอย่างไรมาปฏิเสธคนอื่น ? "

หลายนิกายขนาดเล็กน้อยเอ่ย " ใช่แล้ว ! ประตูไม่ใช่ของพวกเจ้า " หลายคนอดไม่ได้ที่จะเข้าร่วมการประทวงครั้งนี้ ไม่ใช่นั้นพวกเขาต้องพลาดโอกาส

ในพริบตา เหล่านิกายขนาดเล็กและผู้ฝึกตนที่มีภูมิหลังธรรมดาต่างยืนอยู่ฝั่งหลี่ฉีเย่และประเทศราชสีห์คำราม จนกลายเป็นคลื่นขนาดใหญ่

ในเวลาจือหวังอู่เอ่ยช้าๆ " แน่นอน สมบัตินั้นเป็นของสำนักและควรจะแบ่งทุกคน นิกายขนาดใหญ่และเชื้อสายทรงอำนาจเพียงแค่ยืนน้ำใจให้และไม่ต้องการให้พวกเจ้าเสียงอันตราย ทว่าในเมื่อพวกเจ้าอยากเข้าร่วมเช่นนั้นก็ร่วมมือกันเพื่อหลีกเลี่ยงอันตรายขนาดใหญ่และการสูญเสีย จากนั้นพวกเรามาแบ่งสมบัติกัน "

ไม่มีใครเชื่อคำกล่าวของจือหวังอู่ มันยากที่บังคับหม่าป่าให้คายเนื้อที่กินไปแล้วออกมา

หลี่ฉีเย่หัวเราะเสียงดังและเอ่ย " ฮ่าฮ่าช่างเป็นวาจาที่ไร้สาระสิ้นดี หากเจ้าเป็นผู้หญิงหากินอย่าได้หลอกลวงว่าตัวเองบริสุทธิ์ คำของเจ้าสมควรแล้วที่ออกมาจากปากของพวกสมองน้อยอย่างอาณาจักรประกายโบราณ ! คิดว่าคนอื่นจะโง่และยินยอมรับน้ำใจจอมปลอมที่เจ้ามอบให้ ? เพียงแค่พวกตะพาบฝังดินอย่างเหล่าคนตาย...พวกไร้ยางอาย ! "

" นี้ดูเหมือนว่าจะมีคนไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ! ต้องการเป็นศัตรูเหล่าปรมจารย์ของโลก..." เจ้าชายฉิงเสวี่ยเอ่ยช้าๆ

ดวงตาของจือหวังอู่ทอประกายเย็นชาก่อนจะเอ่ย " นี้เป็นการหยิบยืนน้ำใจที่เป็นคุณธรรมไม่ใช่ของที่คนอย่างเจ้าจะมาออกความเห็น ! " ไม่ต้องสงสัยจือหวังอู่นั้นต้องการฆ่าหลี่ฉีเย่ไม่ใช่เพื่อเป็นตัวอย่าง แต่ยังต้องการล้างแค้นให้กับกุ้ยฟู่ซื่อ

หลี่ฉีเย่จ้องจือหวังอู่ก่อนจะเอ่ยเยาะเย้ย " คุณธรรม ? " จากนั้นเขาก็กล่าอย่างรุนแรง " อะไรคือคุณธรรมที่ออกมาจากปากของเจ้า ? บอกพวกกเหล่าตะพาบใกล้ตายของเจ้าให้หุบปากและใช้ชีวิตเงียบๆ อย่าได้มากล่าวอ้างคุณธรรมติต่อหน้าข้า ! "

จากนั้นผู้ฝึกตนจำนวนมากก็เอ่ยเสริม " ถูกต้อง นี้เป็นเพียงข้ออ้างเท่านั้น ! "

จือหวังอู่ตอบด้วยน้ำเสียงที่ใหญ่โต " คนเช่นเจ้าจะมาเข้าใจความตั้งใจของเหล่าปรมจารย์ในโลกนี้ได้อย่างไร ? หรือเจ้าต้องการเป็นศัตรูกับพวกเขา ? "

ลูกหลานจากตระกูลทรงอำนาจอื่นเอ่ยเสริม " ศิษย์พี่หวังอู่กล่าวถูกต้อง มันมีอันตรายจำนวนมากภายในประตู หากทุกคนเข้าไปเช่นนั้นจะมีคนตายเท่าไหร่กัน ? ทว่าเหล่าอำนาจของโลกต้องการให้ร่วมพลังกันและนำสมบัติกลับมาและแบ่งให้ทุกคน - นี้เรียกมีคุณธรรมอย่างแท้จริง"

ทันใดนั้นเจ้าชายอีกคนก็เอ่ย " พวกเจ้ายังไม่ได้ทำอะไรก็หวังจะได้ผลประโยชน์แล้ว ? อย่าได้ฟังเจ้าสารเลวน้อยนี้มากและสร้างความแตกแยกในหมู่พวกเรา "

อำนาจที่ยิ่งใหญ่อาณาจักรประกายโบราณและเชื้อสายอื่นๆนั้นร่วมมือกันเป็นเวลานาน พวกเขาต้องการจะลบนิกายเล็กๆออกไปให้หมด มีเพียงสวรรค์ที่รู้ว่ามีสมบัติแบบใดซ่อนอยู่ภายใน หากนิกายขนาดเล็กได้มันไป นี้จะเป็นการสูญเสียที่ยิ่งใหญ่

เจ้าชายฉิงเสวี่ยมองไปยังหลี่ฉีเย่ก่อนเอ่ย " มันดูเหมือนพวกเราจะต้องฆ่าสารเลวที่ทำให้เกิดความแตกแยก ! ขัดขว้างต่อขุมกำลังทั่วโลก - นี้เรียกว่าเป็นความผิดมหันต์ ! "

หลี่ฉีเย่นั้นไม่ได้สนใจคำกล่าวของเจ้าชายฉิงเสวี่ยก่อนจะกุ่มท้องหัวเราะ " ฮ่าฮ่า ! หมาขี้แพ้ยังจะกล้าเอ่ยอีกรึ มามา ในเมื่อเจ้าอยากมาก บิดาของเจ้าจะเป็นคนหักกระดูกเจ้าเอง ! " หลี่ฉีเย่นั้นไม่เคยกลัวที่จะฆ่าใคร โดยเฉพาะเวลานี้เขามีความสุขอย่างมากที่มีคนมาแสวงหาความคายด้วยตัวเอง 

การแสดงออกของหลี่ฉีเย่ทำให้นิกายขนาดเล็กและผู้ฝึกตนจำนวนมากชื่นชม พวกเขานั้นทำได้แต่เพียงให้กำลังใจอยู่ภายใน เพราะไม่ต้องการกระตุ้ความโกรธของสัตว์ประหลาดอย่างอาณาจักรปราณฟ้าโบราณ

" นี้เรียกไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ! สารเลวน้อยไร้ชื่อเช่นเจ้ากล้าจะต้องคำถามกับการกระทำของเหล่าขุมอำนาจของโลก ? วันนี้อย่าหวังว่าเจ้าจะรอด ! " จือหวังอู่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่กระหายเลือด

บาเสี่ยประกาศเจตนาอย่างดุร้าย " เจ้าสารเลวนี้ดูเหมือนจะมีความตั้งใจแอบแฝง ! บาเสี่ยจะช่วยศิษย์พี่หวังอู่ ! "

" ตัวตลกเช่นพวกเจ้านะรึ ที่ถูกเรียกว่าลูกรักของสวรรค์ น่าขัน ! " หลี่ฉีเย่ไม่แม้แต่แยแสพวกเขา ต่อหน้าเขายังจะมีลูกรักของสวรรค์ของคนใดทำให้เขาหวาดกลัวได้อีก ?