309

ตอนที่ 309 ปัญหาเล็กๆเกี่ยวกับการแต่งงาน

หลี่ฉีเย่นั่งลงก่อนจะเอ่ย " เหตุผลอะไรที่ทำให้ราชันขุนนางถึงกับมาที่นี่ ? หรือจะเป็นประตูของสำนัก ? หากเป็นเช่นนั้นโปรดฟังคำแนะนำของข้า กลับไปซะ ราชุนขุนนางท่านไม่รู้ถึงอันตรายครั้งนี้ นี้ไม่ใช่โอกาสแต่เป็นหายนะ มันยากที่จะบอกว่าจะมีคนรอดชีวิตกลับไปหรือไม่ "

ราชุนนางนั้นสะดุ้งก่อนจะส่ายหัวและเอ่ย " นายน้อยหลี่ เข้าใจผิดแล้ว ประเทศราชสีห์คำรามของข้าที่มาในเวลานี้ ก็เพื่อจะช่วยเหลือสำนักเต๋าสวรรค์เท่านั้น "

หลี่ฉีเย่นั้นไม่คาดหวังถึงคำตอบแบบนี้ก่อนจะเอ่ย " ให้การสนับสนุนสำนักเต๋าสวรรค์ ? "

ราชุนขุนนางฝืนยิ้มก่อนจะเอ่ย " นี้เป็นประสงค์ของบิดาข้า สำนักนั้นช่วยพวกเรามามากมาย เมื่อบิดาของข้านั้นมายังสำนักเพื่อตามหาล่องรอยของบรรพบุรุษ ทางสำนักได้ช่วยเหลือเขาไว้มาก ดังนั้นเมื่อสำนักกำลังมีปัญหา บิดาต้องการให้ความช่วยแก่สำนักแม้ว่าพวกเราจะอ่อนแอก็ตาม "

" ราชันสวรรค์ประตูราชสีห์คำรามออกจากการบ่มเพาะแล้ว ? " หลี่ฉีเย่เอ่ยด้วยความประหลาดใจ " หากเป็นเช่นนั้น ข้าต้องการจะพบเขา "

ราชันขุนนางเอ่ย " บิดาของข้านั้นออกมาเพียงไม่กี่วัน จากนั้นเขาก็กลับไปยังศาลาโบราณ ข้าเกรงว่าเจ้าจะต้องรอสักหน่อยหากต้องการพบกับบิดาข้า ข้าได้ยินมาว่าเขากำลังมีปัญหากับกายา "

" บิดาของท่านฝึกฝนคัมภีร์กายาที่ไม่สมบูรณ์ ? " หลังจากได้ยินเรื่องนี้หลี่ฉีเย่ก็รู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ราชันสวรรค์ประตูราชสีห์คำรามนั้นเป็นลูกหลานของบรรพชนราสีห์บาเซียน ทว่าน่าเสียดายคัมภีร์ของเขากลับหายไป ดังนั้นราชันสวรรค์ประตูราชสีห์จึงพยามอย่างมากในการหาร่องลอยของบรพรบุรุษที่สำนักเต๋าสวรรค์ ไม่ต้องสงสัยว่าเขานั้นพบบางอย่าง

ราชันขุนนางยิ้มก่อนจะเอ่ย " บิดาของข้าเห็นได้ชัดว่ากำลังบ่มเพาะกายานี้เป็นอย่างดี หลังจากเขาออกจากการบ่มเพาะ นายน้อยหลี่สามารถพบเขาได้ "

ราชันสวรรค์นั้นไม่ได้มาที่นี่ตอนนี้ ทว่าเขาอยู่ที่ศาลาโบราณและไม่ต้องการออกมา ความจริงนอกจากผู้อาวุโสของประตูราชสีห์คำรามไม่มีใครรู้ว่าเขาออกมาแล้ว

หลี่ฉีเย่พยักหน้าก่อนจะเอ่ย " ทว่าจากความคิดข้า ลืมเรื่องการช่วยสำนักเต๋าสวรรค์จะดีกว่า พวกท่านควรจะอยู่ที่นี่และรอดู หากสถานการณ์เลวร้าย เช่นนั้นก็รีบหนีไป " หลี่ฉีเย่ไม่ต้องการจะให้แผนใหญ่ของเขาถูกทำลายเพราะประตูราชสีห์คำราม เขากำลังรอปลาตัวใหญ่

หลังจากได้ยินเรื่องนี้ ราชันขุนนางอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม " นายน้อยหลี่กำลังหมายถึงสิ่งใด ? "

หลี่ฉีเย่ส่ายหัวและเอ่ย " ราชุนขางคงไม่สามารถจินตนาการถึงอำนาของสำนักเต๋าสวรรค์ได้ บรรพบุรุษของพวกเขานั้นพิเศษอย่างมาก นอกจากนี้สำนักนั้นยังเต็มไปด้วยความลึกลับ สำหรับพวกเขา บรรพชนจากนิกายและเหล่าคนตายล้วนเป็นของไร้ค่า กระทั้งผู้ก่อตั้งของพวกเขามาเองก็ยังไม่อาจทำให้สำนักกังวลได้ แม้แต่เหล่าตัวตนอมะต สำนักก็ยังจัดการพวกเขาเองได้อย่างสบายๆ..."

" คำเหล่านี้นั้นยากที่จะฟัง แต่ต่อให้ประตูราชสีห์คำรามใช้ความแข็งแกร่งทั้งหมด ปัญหาเหล่านี้ก็ยังไม่ได้ลดน้อยลง การเข้ามาร่วมจะกลายเป็นหายนะสำหรับพวกท่าน ข้าเชื่อว่าสำนักจะต้องเห็นความพยามของพวกท่านแน่นอน "

หลี่ฉีเย่นั้นไม่อยากให้ประตูราชสีห์คำรามทำลายแผนการของสำนักเต๋าสวรรค์และของเขา เมื่อทุกอย่างเกิดขึ้นเขาอาจจะไม่มีเวลามากังวล

ราชันขุนนางครุนคิดชั่วครู่ก่อนจะเอ่ย " ข้าจะมอบคำกล่าวนี้ให้กับท่านพ่อ ท่านพ่อนั้นเป็นคนมีเหตุเขารู้ว่าจะต้องทำอย่างไร "

แม้ว่าหลี่ฉีเย่จะกล่าวอย่างตรงไปตรงมา แต่เขาก็กล่าวความจริง มีคนจำนวนไม่มากที่รู้ความแข็งแกร่งของสำนักเต๋าสวรรค์

" ฝ่าบาท ผู้อาวุโสจากประเทศเซียนพิโรธและซือหม่าหลงหยุนนั้นขอเข้าเฝ้า " ศิษย์คนนึงเข้ามาแจ้ง

ได้ยินข่าวนี้ ราชันขุนนางเอ่ยถาม " เรื่องอะไร ? "

ศิษย์คนนั้นมองมายังซือส่วยเตี๋ย จากนั้นก็หลี่ฉีเย่โดยไม่เอ่ยสิ่งใด

ราชันขุนนางออกคำสั่ง " ไปซะ มันไม่มีอะไร "

ศิษย์คนนั้นกล่าวสั่นๆ " ข้าเกรงว่า...พวกเขาจะมาเรื่องการหมั้น เหล่าผู้อาวุโสล้วนเตรียมของขวัญมาอีกหลายชิ้น "

หัวใจของราชันขุนนางจมลง ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง...นี้เป็นสิ่งที่เขาไม่อยากได้ยินมากที่สุด หากผู้เยาว์นั้นรักกันชอบพอกัน มันจะต่างออกไป การแต่งงานกับประเทศเซียนอาจจะทำให้ประตูราชสีห์คำรามยกสถานะของตัวเอง แต่เขาในฐานะบิดารู้ว่าลูกสาวของเขานั้นไม่เต็มใจ เขานั้นไม่ได้บังคับนาง และรู้ว่าเรื่องทั้งหมดจะไม่ง่าย

" ให้พวกเขาเข้ามา " หลี่ฉีเย่นั้นอยู่ในตำแหน่งประธานและเอ่ยยิ้มๆ " ประเทศเซียนพิโรธอมตะนั้นช่างกระตือรือร้นจริงๆ ข้าอยากจะรู้นักว่าเขาอยากจะได้สาวงามหรือว่าทักษะลับกันแน่ ? "

ซือเสี่ยวเตี๋ยนั้นไม่เอ่ยสิ่ง ราชันขุนนางถอนหายใจก่อนจะสั่ง " ให้พวกเขาเข้ามา "

ไม่นานกลุ่มของซือหม่าหลงหยุนก็เข้ามาภายใน พวกเขานั้นมาพร้อมกับสมับติจำนวนมาก อาจารย์ของเขาที่เป็นยอดเซียนก็ยังมาพร้อมกับพลังงานในสายเลือดอันรุนแรง ตัวตนทรงพลังอย่างแท้จริง หากองค์รักษ์เทพสวรรค์และราชันเทพสวรรค์ไม่ปรากฏ เช่นนั้นผู้อาวุโสฝั่งเขาก็ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของรุ่น

พวกเขานั้นมาพร้อมกับสินสอดทองหมั้น พวกมันเต็มไปด้วยสมบัติ สมุนไพรล้ำค่า และโลหะหายาก...

หลังจากที่เห็นหลี่ฉีเย่อยู่ภายในห้อง การแสดงออกของซือหม่าหลงหยุนจมลง

ผู้อาวุโส อาจารย์ของซือหม่าหลงหยุนเอ่ย " พี่ซือ ลูกสาวของท่านและศิษย์ของข้านั้นรู้จักกันมาเนินนานแล้ว หากจะให้กล่าว บุรุษนั้นยอมคู่สาวงาม และสาวงามต้องคู่กับยอดบุรุษ ทั้งสองนั้นอยู่ในวัยเดียวกันและศิษย์ของข้าก็หลงรักแม่นางซือ วันนี้ข้ามาเพื่อหมั้นหมายให้กับพวกเขาทั้งสอง "

เรื่องนี้ทำให้ราชันขุนนางนั้นปวดหัวไม่น้อย ประเทศเซียนพิโรธอมตะตั้องการแต่งงานกับลูกสาวเขาตั้งแต่แรก มีข่าวลือว่ามันเกี่ยวข้องกับคัมภีร์กายาที่พวกเขานั้นมีอยู่ ไม่ต้องสงสัยว่าประตูราชสีห์คำรามของพวกเขาเป็นหนึ่งในเป้าหมาย

ราชันขุนนางนั้นเอ่ยอย่างไม่เต็มใจนัก " การแต่งงนนั้นเป็นของนาง พวกเราควรจะถามความเห็นนางเสียก่อน "

ผู้อาวุโสนั้นเอ่ยอย่างรวดเร็ว " พี่ซือเข้าใจผิดแล้ว ไม่ว่าเด็กทั้งสองคนต้องการจะแต่งงานหรือไม่ หากบิดาและมารดาของพวกเขายินยอม พวกเขาจะไม่เห็นด้วยรึ ? พวกเขาทั้งสองนั้นรู้จักกันมาเนินานแล้ว ราชันเทพสวรรค์ของพวกเรานั้นล้วนเห็นด้วย หากท่านยอดรับพวกเขาจะได้รับการอวยพรจากราชันเทพสวรรค์และบรรพชนของพวกเรา นี้ล้วนเป็นเกียรติแก่นาง และยังเป็นประโยชน์แต่ประตูราชสีห์คำรามอีกด้วย  "

ซือหม่าหลงหยุนนั้นยืนขึ้นประสานมือต่อหน้าราชันขุนนางและเอ่ย " ท่านลุง หลานชายและแม่นางซือล้วนชอบพอกันหวังว่าท่านลุงจะ..."

คำกล่าวของซือหม่าหลงหยุนนั้นทำให้ซือเสี่ยวเตี๋ยคลั่งไปด้วยความโกรธ สายตาของนาแดงก่ำ นางนั้นอย่างจะวิ่งเข้าไปแต่หลี่ฉีเย่หยุดไว้

หลี่ฉีเย่เอ่ยอย่างสบายๆ " ก่อนจะพูดเรื่องไร้สาระอะไร เจ้าควรจะส่องกระจกและดูหน้าตัวเองเสียก่อน คนที่ขาดความคุณธรรมอย่างเจ้ายังจะกล้าพูดคำเหล่านี้ ? ช่างไร้ยางอาย ! "

ใบหน้าของซือหม่าหลงหยุนนั้นเต็มไปด้วยความโกรธ สายตาของเขาแดงก่ำ ก่อนที่อาจารย์ของเขาจะเอ่ยถามเสียงเย็น " เจ้าเป็นใครกัน ? "

หลี่ฉีเย่นั้นเอ่ยอย่างไม่แยแส " ข้าเป็นใครไม่สำคัญ ทว่าข้าจะบอกให้ว่าไม่มีทางที่ประเทศเซียนพิโรธอมตะจะได้แต่งงานกับประตูราชสีห์คำราม ไม่ว่าเจ้าจะหวังเสี่ยวเตี๋ยหรือคัมภีร์กายา หรืออย่างอื่น มันจะดีกว่าหากกลับไปตอนนี้ ตอนที่ยังมีลมหายใจ "

" เจ้าเด็กสารเลวนี้ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ! " ผู้อาวุโสคนนั้นเอ่ย " ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่สารเลวเช่นเจ้า เด็กที่ไม่หย่านมมารดามีอำนาจในการตัดสินใจเรื่องของประตูราชสีห์คำราม ? "

หลี่ฉีเย่เหลือบมองอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะเอ่ย " เรื่องข้าประตูราชสีห์คำรามล้วนไม่ใช่เรื่องที่ข้าตัดสินใจ แต่ข้ามีสิทธิ์ตัดสินเรื่องคนของข้า ตอนนี้เสี่ยวเตี๋ยอยู่ภายใต้การคุ้มครองของข้า เป็นหนึ่งในคนของข้า อย่าได้คิดจะแตะต้องนาง ! "

ซือเสี่ยวเตี๋ยนั้นกำลังโกรธจากคำกล่าวของซือหม่าหลงหยุน ทว่าหลังจากได้ยินคำกล่าวของหลี่ฉีเย่นางนั้นตกตะลึง ใบหน้าของนางกลายเป็นสีแดงก่ำด้วยความเขินอาย หัวใจของนางเต้นระรั่ว ความโกรธก่อนหน้านั้นหายไปราวกับขนนก สำหรับนางล้วนไม่ยินคำเอ่ยใดๆนอกจากคำพูดนี้ที่ดังก้อง

ผิวกายของนางเริ่มก่อนเป็นแดงก่ำด้วยความร้อนจากภายใน นางล้วนไม่ได้ยินสิ่งใดอีกนอกจากคำพูดนี้

ทว่าคำกล่าวของหลี่ฉีเย่ทำให้ใบหน้าของซือหม่าหลงหยุนและอาจารย์ของเขากลายเป็นน่าเกลียดอย่างมาก อาจารย์ของเขาเอ่ยอย่างเย็นชา " พี่ซือ ลูกสาวของท่านกับเจ้าสารเลวเหลือขอนี้เกี่ยวข้องอะไรกัน ? เรื่องนี้นั้นเกี่ยวพันกับเกียรติยศของลูกสาวท่าน ! "

ราชันขุนนางนั้นทำอะไรไม่ได้นอกจากส่ายหน้า " ข้าจะไม่ซ่อนมันจากผู้อาวุโส แต่ข้าในฐานะบิดานาง ล้วนตามใจการตัดสินใจของนางทั้งหมด "

เขานั้นกับมามองหน้าลูกสาวของเขาก่อนจะเอ่ย " เตี๋ยเอ๋อร์ เจ้าเห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้หรือไม่ ? "

กลุ่มของซือหม่าหลงหยุนมองไปยังซือเสี่ยวเตี๋ย นางนั้นสูญเสียความสุขก่อนหน้า ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกและมองไปยังหลี่ฉีเย่ที่นั่งอยู่

จากนั้นนางก็พยักหน้าและเอ่ยอย่างจริงจัง " ข้าจะไม่แต่งงาน ขอบคุณและขออภัยสำหรับการมาครั้งนี้ของประเทศเซียนด้วย "

คำกล่าวของนางทำให้ซือหม่าหลงหยุนตกตะลึง เขามักจะคิดว่าตัวเองเป็นคนที่สูงส่งเสมอ เขานั้นมาจากประเทศเซียนพิโรธอมตะและเป็นถึงระดับชะตาลี้ลับ ไม่ว่าจะไปที่ใดเขาล้วนถูกตอนรับเสมอ ทว่าวันนี้เขานั้นถูกปฏิเสธอย่างชัดเจนจากสาวงามด้านหน้า

ซือหม่าหลงหยุนอดไม่ได้ที่จะตะโกนด้วยความโกรธ " เจ้าสารเลวนี้จะมีค่ามากกว่าข้าได้อย่างไร ? " ซือหม่าหลงหยุนตะโกน " อย่าได้หลังกลเจ้าสารเลวนี้ ! เสี่ยวเตี๋ยเจ้าและข้าต่างเหมาะสมกันอย่างที่สุดราวกับสวรรค์และปฐพีสร้างพวกเรามาคู่กัน การแต่งงานกับประเทศเซียนพิโรธอมตะของข้าจะทำให้สถานะของเจ้ายกระดับ การแต่งงานครั้งนี้มันจะ..."