306

ตอนที่ 306 การเริ่มต้นของหายนะ

ซือเสี่ยวเตี๋ยนั้นไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือว่าร้องไห้ดี นางนั้นถอนหายใจก่อนจะส่ายหน้าและเอ่ย " มันไม่ได้เป็นเช่นนั้น "

หลังจากได้ยินคำตอบ เจ้าหญิงจากประเทศเพื่อนบ้านกระซิบ " ครั้งต่อไปที่เจ้ามาเยือนข้า ได้โปรดพาเขามาในฐานะแขกด้วยได้หรือไม่ ? " หลังจากกล่าวเสร็จใบหน้าของนางก็แดงก่ำ

ไม่ต้องเอ่ยถามว่าเจ้าหญิงคนนี้กำลังสนใจหลี่ฉีเย่อยู่หรือไม่...

ซือเสี่ยวเตี๋ยมองไปยังนางก่อนจะถอนหายใจ นางนั้นไม่ต้องการทำลายอารมณ์ของคนอื่น ซือเสี่ยวเตี๋ยไม่กล้าจะเอ่ยว่านางนั้นเข้าใจหลี่ฉีเย่ ทว่าหลังจากอยู่ด้วยกันมานางรู้จักเขาประมาณหนึ่ง และนางรู้ว่าสำหรับเขาแล้วเจ้าหญิงหรือเทพธิดาล้วนไร้ค่า ปิงหยู่เซี่ยนั้นดีขนาดไหน ? ไม่ว่าจะเป็นความสามารถ ภูมิหลัง หรือความงามนางล้วนไร้ที่ติ ทว่าหลี่ฉีเย่ยังรับนางเป็นเพียงแค่สาวใช้ ไม่ต้องเอ่ยถึงคนอื่น

ซือเสี่ยวเตี๋ยไม่สามารถกล่าวทำลายความฝันของนางได้ก่อนจะพยักหน้าเอ่ย " หากข้ามีโอกาสไปเยือนประเทศเจ้า ข้าจะลองชวนเข้าไป "

หลังจากส่งเหล่าเจ้าหญิงเสร็จ ซือเสี่ยวเตี๋ยก็กลับมาที่ห้องและพบหลี่ฉีเย่นั่งปิดตาอยู่ นางนั่งข้างๆเขาโดยไม่เอ่ยสิ่งใด

ไม่นานดวงตาของเขาก็เปิดก่อนจะค่อยๆเอ่ยถาม " ความวุ่นวายจะเกิดอีกในไม่ช้า และการสังหารเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ เจ้าจะกลับไปยังประตูราชสีห์คำรามหรือว่าอยู่ที่นี่ ? "

ซือเสี่ยวเตี๋ยสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะจ้องหน้าหลี่ฉีเย่และเอ่ย " ข้าจะอยู่ที่นี่ " นางนั้นมุ่งมั่นที่จะเผชิญหน้ากับทุกปัญหา

หลี่ฉีเย่พยักหน้า " พายุกำลังจะมาจงเตรียมพร้อมไว้ สงครามอาบโลหิตครั้งนี้จะต้องสะเทือนชั้นฟ้า ! "

ซือเสี่ยวเตี๋ยพยักหน้า แม้ว่านางจะไม่รู้การต่อสู้นองเลือดครั้งนี้ แต่สังเกตใบหน้าจริงจังของหลี่ฉีเย่ นางรู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะต้องไม่ธรรมดาแน่นอน

" เหนื่อยยิ่ง ! " ฤดูน้อยทันใดนั้นมันก็ปรากฏตัวออกมาจากมิติ

เมื่อมันออกมาและเห็นซือเสี่ยวเตี๋ยนั้นข้างหลี่ฉีเย่ มันมองไปยังหลี่ฉีเย่และซือเสี่ยวเตี่ยก่อนจะหัวเราะ " ข้ากำลังรบกวนพวกท่านทั้งสอง ? ฮี่ฮี่ หากเป็นเช่นนั้นข้าขอตัวก่อน คิดเสียว่าข้าไม่เคยปรากฏตัวที่นี่ "

หลี่ฉีเย่หรี่ตาและเอ่ย " ดูเหมือนเจ้าอยากจะถูกทุบตี ? มานี้และบอกรายละเอียดกับข้า "

ซือเสี่ยวเตี๋ยตรงกันข้ามนางอดไม่ได้ที่จะเขินอาย นางรีบเอ่ย " นางจะไปนำขนมมาให้ " จากนั้นนางก็จากไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อนางจากไป ฤดูน้อยก็ขึ้นมาด้านข้างก่อนจะอมยิ้มเอ่ย " นายน้อย หญิงสาวคนนี้นั้นไม่เลว ข้านั้นเห็นว่านางกลายเป็นแข็งแกร่งมากขึ้นจากคำสอนของท่าน ! นางนั้นรู้หน้าที่ของนางดี ท่านควรจะเก็บนางไว้ข้างกาย "

หลี่ฉีเย่เหลือบมองก่อนจะเอ่ยอย่างสบายๆ " ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เจ้ามายุ่งเรื่องของข้า ? "

ฤดูน้อยทันใดนั้นก็ฉีกยิ้มแห้ง " ฮ่าฮ่า เพียงแค่คำแนะนำ คำแนะนำเท่านั้น นายน้อยข้าพบเรื่องสำคัญ ! "

หลี่ฉีเย่กลายเป็นจริงจังก่อนจะเอ่ย " เจ้าพบสิ่งใด ? "

ฤดูน้อยหยิบสิ่งของออกมาก่อนจะมอบให้หลี่ฉีเย่ " ลองดูมันว่าท่านรู้จักของสิ่งนี้หรือไม่ ข้ารับประกันได้ว่าของชิ้นนี้ไม่เคยปรากฏออกมาในยุคก่อนหน้าเมื่อประตูเปิดมาก่อน "

หลี่ฉีเย่หยิบมันขึ้นมา มันเป็นของที่เป็นเกลียวสีดำ ประกายบางอย่างถูกปล่อยออกมาราวกับจะกลืนกินเวลาได้ 

" เกลียวมิติแห่งกาลเวลา ! " หลี่ฉีเย่มองไปยังของในมือก่อนจะเอ่ยถาม " หรือนี้จะเป็นสิ่งที่ทำให้การเชื่อมต่อกับปราณสวรรค์มีปัญหาอยุ่ในตอนนี้ ? "

ฤดูน้อยส่ายหัวเอ่ย " ข้าไม่รู้ ข้าไม่เคยเห็นของชิ้นนี้มาก่อน ทว่าสามารถจิตนาการได้ว่ามันมาจากประตู มันอาจจะเป็นตัวนำไปสู่โลกอื่นๆ การปรากฏตัวของสิ่งนี้หมายความว่าก่อนที่ประตูจะเปิดมันจะต้องมีสิ่งผิดปกติ เพียงแต่มันจำเป็นต้องใช้ของสิ่งนี้มาขนาดไหนกัน ? "

" ข้าเคยเห็นของชิ้นนี้มาก่อน " หลี่ฉีเย่หรี่ตาของเขาก่อนจะเอ่ย " มันเคยปรากฏขึ้นที่สำนักเต๋าสวรรค์เมื่อนานมาแล้ว มันปรากฏขึ้นในช่วงต้นกำเนิดของปราณเทพและเมื่อโลกต้นไม้ปราฏ ! "

" โลกต้นไม้ ! " ฤดูน้อยเต็มไปด้วยความตกตะลึง " โลกต้นไม้ไม่ใช่มีเพียงแต่ในตำนาน ? "

หลี่ฉีเย่ส่ายหัว " มันไม่ได้เป็นเพียงตำนาน แต่ข้าไม่สามารถปีนมันได้ในครั้งสุดท้ายเพราะการเตรียมพร้อมที่ดี "

ฤดูน้อยที่นั่งอยู่อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นก่อนจะเอ่ยถาม " ประตูใกล้จะเปิดแล้ว พวกเราจะทำสิ่งใด ? "

หลี่ฉีเย่หรี่ดวงตาของเขาพร้อมกับประกายแสงที่น่ากลัว " มันไม่เกี่ยวว่าประตูไร้มลทินจะปราฏหรือไม่ หากโลกต้นไม้ปรากฏ มันจะไม่เป็นไร้แม้จะพลาดประตูไร้มลทิน แต่ข้าจะไม่ยอมพลาดโอกาสในการปีนมันครั้งนี้ ! "

ฤดูน้อยอดไม่ได้ที่จะพึมพำ " อะไรอยู่เบื้องหลังประตูไร้มลทิน ? อะไรทำให้โลกต้นไม้ปรากฏ ? "

หลี่ฉีเย่ยิ้มเอ่ย " มีเพียงไม่กี่คนที่รู้นับตั้งแต่ยุคบรรพกาล นอกจากเจ้าจะทะลุผ่านประตูไร้มลทินและปีนไปยังยอดของโลกต้นไม้ เจ้าไม่มีทางรู้ความลับเบื้องหลังพวกมัน ! "

" บัดซบ สมแล้วที่สมบัติเก้าสวรรค์นั้นเต็มไปด้วยความลับที่ยิ่งใหญ่ กระทั้งจักรพรรดิอมตะหรือเทพที่แท้จริงก็ยังต้องการรู้ความลับเบื้องหลังพวกมัน " ฤดูน้อยเอ่ยด้วยอารมณ์

หลี่ฉีเย่โยนสมบัติบางอย่างไปยังฤดูน้อยก่อนจะเอ่ย " ส่วมสิ่งนี้และใช้มันพร้อมกับปืนใหญ่ของเจ้า "

" จารึกชิ้นส่วนดินแดน ! " เห็นของชิ้นนี้ฤดูน้อยอุท้าน " นี้ไม่ใช่สมบัติของจักรพรรดิอมตะเฟยหยางหรอกรึ ? หลังจากจักรพรรดิอมตะเฟยหยางหายไป ของชิ้นนี้ก็หายไปด้วย อาจารย์ข้าพยามหามันเป็นเวลานานแต่ก็ไม่พบ "

" มันอาจจะไร้ประโยชน์หากใช้ลำพัง แต่มันสามารถใช้ได้เป็นอย่างดีกับอาวุธของเจ้า " หลี่ฉีเย่หรี่สายตาก่อนจะเอ่ย " ได้เวลาของการสังหารหมู่ ! "

ฤดูน้อยอดไม่ได้ที่จะอุทายอย่างตื่นเต้น " การสังหารหมู่ ? ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ข้าชอบคำนี้อย่างยิ่ง ! นานมาแล้วที่ข้าได้ทำเรื่องสนุกเช่นนี้ ได้โปรดสั่งการข้ามาได้เลย นายน้อย ! "

" เพียงแค่รอ เหล่าชายชราใกล้ตายจะมาหาเจ้าเอง " หลี่ฉีเย่ปิดตาของเขาและกล่าว

หลายวันผ่านไปมีเหตุการณ์แปลกๆปรากฏในสำนักไม่หยุดหย่อน สวรรค์และปฐพีภายในสำนักนั้นกลายเป็นเบาบางอย่างมาก

ผู้ศึกษาจำนวนมากล้วนตกตะลึงโดยเฉพาะคนจากหอด้านล่างทั้งสอง พวกนั้นกังวลมากเพราะไม่รู้กำลังเกิดสิ่งใดขึ้น สำนักยังคงปิดปากเงียบและไม่ยอมแจ้งสิ่งใด

เห็นภูเขาจำนวนมากค่อยๆพังทลายลงมา ทุกคนล้วนอยู่ในความหวาดผวา

ทว่าการเปลี่ยนอย่างกระทันหันนี้ ผู้ศึกษาจากหอยอดมณีและหอยอดศักดิ์สิทธิ์นั้นแสดงออกต่างออกไป

พวกเขานั้นมาจากนิกายที่ยิ่งใหญ่และมีความรู้มากกว่าคนจากหอด้านล่างทั้งสอง นี้เป็นโอกาสสำหรับพวกเขา โอกาสที่พวกเขารอมานับหมื่นปี

รอยแยกตามปฐพีนั้นเกิดมาขึ้นเรื่อยๆ และภูเขาก็พังทลายลงมากขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายสำนักต้องประกาศ " หายนะกำจะเกิดที่สำนักและมันเป็นเรื่องยากที่จะหลีกเลี่ยง ผู้ศึกษาทุกคนขอให้กลับบ้านและไม่ควรกลับมาจนกว่าเรื่องจะจบ "

แม้ว่าสำนักจะแจ้งให้ทราบ แต่พวกเขาก็ไม่ได้บังคับให้คนกลับ พวกเขาเปิดประตูไว้สำหรับคนที่จะออก แต่พวกเขาก็ยังรับคนที่อยากจะอยู่

ผู้ศึกษาหลายคนอยู่ในอาการงุนงงหลังจากได้ยินประกาศ พวกเขานั้นพยามอย่างมากที่จะเข้าสำนัก แต่หายนะครั้งนี้กลับมาทำลายความพยามของพวกเขาทั้งหมด

ภายในวันนั้น ทางสำนักได้เปิดประตูเต๋าจำนวนมากเพื่อส่งศิษย์ระดับต่ำกลับไป 

" ข้าได้ยินมาว่าศิษย์ที่ต่ำกว่าระดับชะตาลี้ลับล้วนถูกส่งกลับไป ! " ข่าวนี้ทันใดนั้นก็กระจายไปทั่วสำนัก

ศิษย์นั้นเป็นรากฐานสำคัญของสำนักเต๋าสวรรค์ พวกเขานั้นต่างจากผู้ศึกษา ในเวลานี้เมื่อสำนักส่งศิษย์ระดับต่ำกลับไป ผู้ศึกษาจากทั้งห้าหอรับรู้ได้ว่าสถานการณ์กำลังร้ายแรงและนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

ทันใดนั้นอีกข่าวหนึ่งที่ตกตะลึงไปทั่วสำนักก็กระจายออกมา " ข้าได้ยินมาว่าเล่ออี้ก็จากไปด้วย ! "

ทันใดนั้นเกิดพายุแห่งความโกลาหลกระจายไปทั่ว คนที่หวาดกลัวกลายเป็นตื่นตระหนกมากขึ้น เล่ออี้นั้นเป็นศิษย์ลำดับหนึ่งของสำนัก ตอนนี้เขาก็ยังถูกส่งออกไป ทุกคนตระหนักได้ว่าเหตุการณ์นั้นร้ายแรงกว่าที่คาด

" พวกเราควรจะรีบไปและกลับมาหลังจากหายนะจบจะดีกว่า " ศิษย์หลายคนที่ไม่ได้จากไปตอนแรกสั่นสะท้าน พวกเขาสุดท้ายก็ตัดสินใจที่จะจากไป

ในระยะเวลาสั้นๆ ผู้ศึกษาจากทั้งห้าหอก็มารวมกันที่ห้องโถงการเดินทาง ทว่าคนส่วนใหญ่นั้นมาจากหอยอดยุคและยอดทอง คนจากหอยอดมณีและหอยอดศักดิ์สิทธิ์นั้นมีเพียงไม่มากนัก

" มันกำลังจะเกิดขึ้นแล้ว " คนจากหอยอดมณีนั้นล้วนตื่นเต้นเพราะพวกเขารู้เรื่องภายในบางอย่าง...