304

ตอนที่ 304 อาณาจักรประกายโบราณล้วนไร้ค่า

แม้ว่าชีวิตของเขาจะอยู่ในมือของคนอื่น แต่กุ้ยฟู่ซื่อก็ยังหยิ่งยโส นี้ทำให้คนจำนวนมากไม่พอใจโดยเฉพาะคนจากหอยอดยุค ทว่าหลังจากคิดเกี่ยวกับผู้หนุนหลังเขา พวกเขาก็ทำได้เพียงถอนหายใจ ในตอนนี้การตัดสินใจที่ฉลาดที่สุดคือการปล่อยกุ้ยฟู่ซื่อไป สุดท้ายหลี่ฉีเย่ก็ทำให้เขาพ่ายแพ้และได้รับชื่อเสียง ไม่จำเป็นที่เขาจะต้องเสี่ยงเป็นศัตรูกับอาณาจักรโบราณ

คนจากหอยอดยุคเอ่ย " น้องชายหลี่ เรื่องนี้เป็นเพียงความเข้าใจผิดปล่อยเขาไปเถอะ " เขากล่าวเพื่อหาทางลงให้กับหลี่ฉีเย่

ตั้งแต่หลี่ฉีเย่ชนะและสร้างชื่อเสียงให้หอยอดยุค ทุกคนรู้ดีว่าหลี่ฉีเย่นั้นเป็นพยัคฆ์ซ่อนเล็บ จึงเป็นเรื่องดีหากจะไม่ทำให้เขาเสียหน้า หากเขาลงมือฆ่ากุ้ยฟู่ซื่อ เช่นนั้นจือหวังอู่จะต้องฆ่าเขาอย่างแน่นอน เพื่อที่จะทำทุกอย่างจบลงอย่างสงบ คนจากหอยอดยุคหวังหว่าซือเสี่ยวเตี๋ยและหลี่ฉีเย่จะยอมจบความวุ่นวายนี้

คนจากหอยอดยุคอีกคนเอ่ย " ถูกต้อง ! ศิษย์พี่หลี่ ทุกคนล้วนเห็นฝีมือของท่านแล้ว ทำไมท่านจึงต้องต่อสู้เป็นตายอีก ? " เขานั้นพยามจะรักษาหน้าของหลี่ฉีเย่

ทว่าคนจากหอยอดมณีก็เอ่ยขัด " ฮ่าฮ่า กระทั้งกลุ่มของคนชั้นต่ำยังรู้วิธีทำงานร่วมกันเพื่อหาทางออกรึเนี้ย "

คนจากหอยอดยุคล้วนเดือดจากคำกล่าวนี้ แต่พวกเขาพยามข่มความโกรธลแะโน้มน้าวหลี่ฉีเย่ สำหรับพวกเขาสิ่งที่สำคัญที่สุดคือปกป้องหลี่ฉีเย่ไว้

จือหวังอู่มองไปยังหลี่ฉีเย่ก่อนจะเอ่ย " ความอดทนของข้ามีจำกัด ! "

เมื่อกุ้ยฟู่ซื่อเห็นคนจากหอยอดยุคพยามโน้มน้าวหลี่ฉีเย่ แม้ว่าชีวิตของเขาจะอยู่ในมือของเจ้าเด็กนี้แต่เขาก็ปราศจากความกลัว และเยาะเย้ย " ฮ่าฮ่า ตอนนี้เจ้ากำลังหาทางลงอยู่รึ ? สายไปแล้ว ! สารเลวน้อยตอนนี้มันเป็นเวลาที่เจ้าจะขอโทษข้าซะ ! "

" เพียงแค่เจ้า ? เพียงแค่เองอาณาจักรกระจ่อยอย่างอาณาจักรประกายโบราณ ? ต้องการที่จะขู่ข้า ? " หลี่ฉีเย่ยิ้มและเอ่ย " ไม่ต้องเอ่ยถึงยอดเซียนที่ไหน แม้แต่บรรพบุรุษของเจ้ามาด้วยตัวเอง ข้าก็จะฆ่าเจ้าซะ ! "

" ตูม ! " แสงสว่างจากดวงอาทิตย์ทั้งเก้าทันใดนั้นก็เริ่มการเผาไหม้สวรรค์และปฐพี

" ม่ายยย ! " ขณะที่กำลังถูกเผาไหม้ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อและกรีดร่องโหยห้วน กระทั้งศิษย์พี่ของเขาอยู่ที่หลี่ฉีเย่ก็ยังกล้าฆ่าเขา !

หลังจากเสียงกรีดร้องจบลง กุ้ยฟู่ซื่อในมือของหลี่ฉีเย่กลายเป็นขี้เถ้าและไม่ทิ้งไว้แต่ซาก การเผาไหม้ครั้งนี้โหดเหี้ยมอย่างมาก กระทั้งสวรรค์ยังถูกเผาไหม้ไม่ต้องกล่าวถึงศพคน

ตอนนี้ทุกคนล้วนถูกแช่แข็ง จือหวังอู่นั้นกระทั้งมาด้วยตัวเองและมีอาณาจักรประกายโบราณหนุนหลังเขา แต่เขาก็ยังไม่สามารถช่วยกุ้ยฟู่ซื่อได้ หลี่ฉีเย่นั้นเผาเขาให้กลายเป็าเถ้าถ่านต่อหน้าทุกคน

นี้เป็นการกระทำที่ทุกคนตกตะลึง ก่อนหน้านี้กุ้ยฟู่ซื่อนั้นกล่าววาจาหยิ่งยโสและไม่เห็นค่าหลี่ฉีเย่ ทว่าหลี่ฉีเย่กลับไม่สนว่าจะเป็นจือหวังอู่หรือใครก็ตามที่มาเขาจะยังคงเผากุ้ยฟู่ซื่อต่อหน้าทุกคน ! นี้เป็นการหักหน้าทั้งจือหวังอู่และอาณาจักรประกายโบราณ !

ในเวลานี้ทุกคนกลายเป็นตื่นตะลึง โดยเฉพาะคนจากหอยอดมณีที่อาบไปด้วยเหงื่อเย็น

" เจ้ารนหาที่ตาย ! " ทันใดพลังงานในสายเลือดของจือหวังอู่ปกคลุมทั่วชั้นฟ้า ประกายดาบศักดิ์สิทธิ์นั้นปรากฏอยู่บนมือของเขา จากนั้นเขาก็สะบัดมันลงจากมาจากด้านบนกลายเป็นฝ่ามือดาบขนาดยักษ์ที่พร้อมบดขยี้กระทั้งราชัน !

" โฮมมม " พื้นที่นับร้อยไมล์ทันใดนั้นก็กลายเป็นน้ำแข็ง ห่าฝนดาบอมตะปรากฏราวกับเป็นลูกเห็บ จากนั้นไม่นานเสาน้ำแข็งขนาดยักษ์ก็แทงทะลุพื้นดินขึ้นมา ห่าฝนดาบน้ำแข็งและเสาน้ำแข็งนั้นทรงอำนาจพอที่จะหยุดขนาดฝ่ามือขนาดยักษ์ของจือหวังอู่ !

เสียงที่ไม่แยแสดังขึ่นในอากาศ " แล้วยังไง ? จือหวังอู่มีเพียงแค่อาณาจักรโบราณของเจ้าอย่างเดียวรึที่ข่มแหงผู้คนได้ แล้วคนอื่นข่มแหงพวกเจ้าไม่ได้ ?  " สตรีนางนึงทันใดนั้นก็เดินออกมาพร้อมกับกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ แม้ว่านางนั้นจะแต่งกายเป็นบุรุษแต่ก็ยังคงไว้ซึ่งความงามจะเป็นใครไม่ได้นอกจากปิงหยู่เซี่ย !

การปรากฏตัวของนางอย่างฉับพลันทำให้จือหวังอู่นั้นหยุดการลงมือของเขาและจ้องหน้านาง

ปิงหยู่เซี่ย - ลูกหลานของตำหนักขนนกเหมันต์ แม้ว่าตำหนักขนนกเหมันต์จะทำตัวไม่โดดเด่นมาตลอดช่วงเวลา แต่ไม่มีใครกล้าประมาทพวกเขา

หลี่ฉีเย่เหลือบมองไปยังหญิงสาวที่มาใหม่ก่อนจะเอ่ย " สาวน้อย นี้ไม่ใช่เรื่องของเจ้า หากคนอื่นต้องการจะสร้างปัญหาให้ข้า เช่นนั้นข้าจะเป็นคนหักกระดูกพวกมันด้วยตัวเอง "

ปิงหยู่เซี่ยจ้องกลับมาที่เขาก่อนจะก้าวขึ้นไปยังสนามลิขิจมังกรก่อนจะเอ่ย " ใครว่าข้ามาช่วยเจ้ากัน ? ข้าเพียงอยากเห็นฝีมือของอาณาจักรประกายโบราณเพียงแค่นั้น ! "

" แม่นางปิง เจ้าควรจะคิดมันก่อนจะพูด ! " สายตาของจือหวังอู่นั้นหรี่ลงและเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า 

ปิงหยู่เซี่ยโบกมืออย่างไม่แยแสก่อนจะเอ่ย " จือหวังอู่ ข้ายังมีอะไรต้องคิด !? ทุกคนล้วนกล่าวว่าเจ้านั้นบ่มเพาะทักษะของสองจักรพรรดิอมตะ แม้วันนี้ข้าต้องการจะเห็นมัน ข้าต้องการจะดูว่าอำนาจของมันจะเอาชนะจากรึกเหมันต์สวรรค์ของข้าได้หรือไม่ !  "

ปิงหยู่เซี่ยท้าทายจือหวังอู่นี้ทำให้ทุกคนมองหน้ากันอย่างตะลึง ทว่าคิดอีกทีดินแดนร้อยเมื่องนั้นไม่ได้มีเพียง จือหวังอู่ , บาเสี้ย และหู่เยี่ยที่มีชื่อเสียง และทุกคนล้วนแต่หน้าซีดหลังจากได้ยินชื่อพวกเขาจนทำให้พวกเขานั้นไม่มีโอกาสได้ปะทะกับผู้เชียวชาญ

แต่ความจริงปิงหยู่เซี่ยไม่ได้อ่อนแอกว่าพวกเขา ! ที่กล่าวถึงสามคนก่อนหน้านี้ล้วนเป็นพวกหยิ่งยโสและไม่แยแสผู้คน พวกเขาท้าทายอัจฉริยะจำนวนมากเพื่อแสดงความแข็งแกร่ง วันนี้ปิงหยู่เซี่ยต้องการจะท้าทายพวกเขาก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

อย่างที่ปิงหยู่เซี่ยกล่าว หรือจะมีเพียงแค่อาณาจักรประกายโบราณที่สามารถข่มแหงผู้คนในดินแดนร้อยเมืองได้ ? และไม่มีใครสามารถข่มแหงพวกเขากลับได้ ?

คนจากหอยอดศักดิ์สิทธิ์อยู่ในความเงียบ แม้ว่าปิงหยู่เซี่ยนั้นจะเข้าร่วมกับหอยอดทอง แต่ความสามารถของนางนั้นกระทั้งเหนือกว่าอัจฉริยะจากหอยอดศักดิ์สิทธิ์

จือหวังอู่นั้นไม่ได้กลัวการท้าทายก่อนจะเอ่ย " ย่อมได้ ข้าเองก็อยากจะเห็นอำนาจของจารึกเหมันต์สวรรค์จากตำหนักนนกเหมันต์เช่นกัน ! " พลังงานในสายเลือดของเขาทันใดนั้ก็นพุ่งสูงขึ้นราวกับมังกรที่แท้จริง เขาก้าวไปข้างหน้าทำให้ดวงดาราเคลื่อนไหว โลกถึงกับสั่นสะเทือน กลิ่นอายของเขาทำให้คนจำนวนมากสั่นกลัว

" ปัง ! ปัง ! ปัง ! " กระทั้งสวรรค์และปฐพียังสั่นสะท้าน ตอนนี้ทุกคนล้วนคิดว่าอำนาจจือหวังอู่สามารถหยิ่งยโสได้ไม่ว่าเขาจะเหยียบไปที่ใด ทว่าการสั่นสะเทือนนั้นกลายเป็นมากขึ้นและมากขึ้น

" ตูม ! ตูม ! ตูม ! " 

การสั่นไหวครั้งนี้กระทั้งทำให้สนามลิขิตมังกรถึงกับแตกหัก ศิษย์จำนวนมากมองเห็นฉากที่น่ากลัว ภูเขาและสายน้ำล้วนแต่กำลังพังทลายลงตรงหน้าพวกเขา

" นี้มันเกิดอะไรขึ้น !? " ตอนนี้ทุกคนพยามบินขึ้นสูงเพื่อหลีกเลี่ยงการพังทลายชั้นปฐพีด้านล่าง

" ม้งงงง ! " ทันใดนั้นเสียงระฆังก็ดังไปทั่วพื้นที่ กลิ่นอายอมตะทันใดนั้นก็ปกคลุมไปทั่วสำนัก มันหยุดยั้งการสั่นสะเทือนของพื้นดินลงได้ในทันที 

ไม่ต้องสงสัย ขณะที่สวรรค์และปฐพีกำลังพังทลาย อำนาจอมตะของทางสำนักได้สยบการสั่นไหวนั้นไว้อย่างแน่นอน

" นี้มันเกิดอะไรขึ้น ? " ผู้ศึกษาหลายคนยังตื่นตระหนก โดยเฉพาะคนอ่อนแอที่มาจากหอยอดยุคและหอยอดทอง พวกเขารู้สึกราวกับโลกจะถล่ม

สายตาของคนจากหอยอดศักดิ์สิทธิ์เปลี่ยนเป็นจริงจังเหมือนพวกเขารู้เรื่องบางอย่าง

ปรมจารย์จากหอยอดศักดิ์สิทธิ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง " ไป กลับหอของพวกเจ้าซะ มันจะมากหากพวกเจ้าไม่ออกมาเดินเล่นในเวลานี้ "

ทุกคนมองไปยังปรมจารย์เพื่อต้องการถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ปรมจารย์นั้นไม่เอ่ยสิ่งใด พวกเขาจึงทำได้เพียงกลับหอไป

จือหวังอู่มองไปยังปิงหยู่เซี่ยจากนั้นก็หลี่ฉีเย่ เขาไม่ต้องการที่จะสู้ต่อก่อนจะหันหลังและจากไป

ปิงหยู่เซี่ยพึมพำ " เหมือนว่าจะถึงเวลาแล้ว " จากนั้นนางก็หายไป

คนจำนวนมากกลับไปยังหอของพวกเขาด้วยความไม่สบายใจและหวังว่าปรมจารย์ของพวกเขาจะบอกบางอย่างได้ชัดเจน

หลี่ฉีเย่นั้นกำลังหันหลังกลับ ทว่าปรมจารย์จากหอยอดศักดิ์สิทธิ์มาปรากฏตัวและเอ่ย " นายน้อยหลี่ ท่านบรรพชนต้องการพบท่าน "

หลี่ฉีเย่มองไปยังซือเสี่ยวเตี๋ยก่อนจะเอ่ย " พวกเจ้ากลับไปก่อน ข้าจะตามไปทีหลัง "

ปรมจารย์จากหอยอดศักดิ์สิทธิ์นำหลี่ฉีเย่ไปยังส่วนลึกของสำนัก สถานที่แห่งนี้อยู่เหนือจากหอทั้งห้า และมีเพียงผู้อาวุโสสูงสุดเท่านั้นที่จะเข้ามาได้

ภายในห้องโถงใหญ่ หลี่ฉีเย่เห็นพระชราเผิงจากลานนิรันดร์ ปรมจารย์ของหอยอดศักดิ์สิทธิ์นำหลี่ฉีเย่มาที่นี่ก่อนจะจากไป

พระชราเผิงจ้องไปยังหลี่ฉีเย่ก่อนจะส่ายหัวและเอ่ย " ข้าเกรงว่าจะไม่ใช่ปราณเทพที่ทำเช่นนี้ "

หลี่ฉีเย่หรี่ตาของเขาก่อนจะเอ่ย " เจ้าหมายความว่าอย่างไร ? หรืออายุของมันกำลังจะดับสูญ ? "

พระชราเผิงเอ่ยเสียงเครียด " มันไม่ใช่เพราะว่าอายุของมันกำลังจะดับสูญ... "

- - - - - - - - -