299

ตอนที่ 299 สาวงามปิงหยู่เซี่ย

" เจ้ากล้า- " บุรุษและสตรีที่ติดตามหวังฟูเฟิงมาต่างตะโกน แต่พวกเขานั้นไม่กล้าที่จะเคลื่อนไหวเพราะหลี่ฉีเย่นั้นบีบคอหวังฟูเฟิงไว้อยู่

หลี่ฉีเย่นั้นไม่ได้สนใจพวกเขาก่อนจะมองไปยังหวังฟูเฟิงและเอ่ย " เพียงแค่ระดับชะตาลี้ลับยังกล้าที่จะหยิ่งยโสต่อหน้าข้า ? มือของข้านั้นอาบเลือดเหล่าชะตาลี้ลับมานับไม่ถ้วนราวกับน้ำล้างมือ "

" ขะ..ข้าเป็น..เจ้าหญิงของประเทศพยัคฆ์คำราม หาก...เจ้ากล้าข้าฆ่า เช่นนั้นประตูราชสีห์คำรามจะไม่ปล่อยเจ้าไป ! " ดวงตาไม่แยแสของหลี่ฉีเย่ทำให้นางตื่นตระหนก มันราวกับว่าเขาจะฆ่านางได้ง่ายราวกับขยี้มดปลวก ไม่ว่านางจะเป็นหรือตายล้วนไม่สำคัญ

ในเวลานี้ มีเสียงที่ไพเราะปรากฏขึ้น " ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ประตูพยัคฆ์คำรากล้าจะหยิ่งยโสในดินแดนร้อยเมือง ? "

มีคนคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับท่วงท่าที่สง่างามและกลิ่นอายสูงส่ง

" แม่นางปิง ! " กลุ่มที่ติดตามหวังฟูเฟิงนั้นกลายเป็นตื่นตระหนกและถอยหลังกลับไป

หญิงสาวที่มาปรากฏตัวนั้นคือปิงหยู่เซี่ย นางนั้นเดินอย่างเกียจคร้านก่อนจะก้าวเข้าไปหาหวังฟูเฟิง

" ประตูพยัคฆ์คำรามทำได้เพียงแค่ขู่เหล่าเด็กน้อย แต่หากเจ้าต้องการข่มขู่น้องหลี่ เช่นนั้นควรจะไปนำนิกายตะวันอมตะมา "

กลุ่มของซือเสี่ยวเตี๋ยนั้นกลายเป็นมึนงงเมื่อจ้องไปยังปิงหยู่เซี่ย นางนั้นคือลูกหลานของเชื้อสายจักรพรรดิอมตะ เป็นดังตัวตนสูงส่งสำหรับนิกายขนาดเล็ก

หลี่ฉีเย่กล่าวอย่างสบายๆ " นิกายตะวันอมตะไม่เห็นจะมีอะไรน่ากลัว "

หลี่ฉีเย่โยนหวังฟูเฟิงออกไปราวกับโยนขยะก่อนจะเอ่ย " ไสหัวไป วันนี้ข้านั้นอารมณ์ดีและไม่ต้องการจะฆ่าคน ! แต่หากเจ้ายังกล้าปรากฏตัวต่อหน้าข้าอีกครั้งละก็...แม้ว่าข้าจะไม่ฆ่าสตรี แต่ข้าจะขยี้เจ้าด้วยมือตัวเอง ! "

หวังฟูเฟิงนั้นกลายเป็นหวาดกลัวอย่างสมบูณร์ นางนั้นรีบจากไปพร้อมกับกลุ่มของนางและไม่กล้าจะอยู่ที่นี่แม้แต่วินาทีเดียว

กลุ่มของเหล่าสตรีนั้นกลายเป็นตกตะลึง ก่อนหน้าพวกนางพึงจะหยอกล้อหลี่ฉีเย่และคิดว่าเขาเป็นเพียงผู้เยาว์น่าแกล้งคนหนึ่ง ไม่นานจากนั้นเด็กชายหน้าแกล้งก็กลายเป็นผู้เชียวชายทรงอำนาจ กระทั้งระดับชะตาลี้ลับก็ราวกับไก่ในมือของเขา นี้จะไม่ให้พวกนางนั้นตกตะลึงได้อย่างไร

จากนั้นเขาก็หันไปมองเหล่าหญิงสาวก่อนจะสายหัว " ช่วงเวลาที่ดีนั้นถูกทำลายด้วยพวกหยาบช้าเสียแล้ว "

กลุ่มของหญิงสาวนั้นฟื้นคืนสติกลับมาก่อนจะจ้องไปยังหลี่ฉีเย่และไม่เอ่ยสิ่งใด

" โอ้ว ที่เจ้าไม่ต้องการให้ข้าแนะนำคนอื่นให้...นั้นเป็นเพราะน้องหลี่ต้องการจะสร้างเหล่าสนมงามด้วยตัวเอง ? " ปิงหยู่เซี่ยนั้นมองไปยังหญิงสาวเหล่านั้นด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ก่อนจะเอ่ย " น้องหลี่เคยกล่าวไว้ว่า แม้ว่าจะเป็นสุราชั้นดีก็ไม่ควรจะดื่มคนเดียว เจ้าคนเดียวอาจจะไม่สามารถดูแลพวกนางได้ทั้งหมด ให้ข้าช่วยดีหรือไม่ ? "

" ปุ๊ป ! " หลี่ฉีเย่ทันใดนั้นก็ตบไปยังก้นอันส่วยงามของปิงหยู่เซี่ยอย่างรวดเร็ว

การโจมตีอย่างฉับพลันของเขาทำให้นางตกตะลึงและกระโดดถอยห่างก่อนจะอุทาน " นี้เจ้ากำลังทำบ้าอันใด !? "

ขณะเดียวกันสาวน้อยด้านข้างก็กลายเป็นตกตะลึง นี้คือลูกหลานของตำหนักขนนกเหมันต์ ! ขณะเดียวกันนางก็เป็นอัจฉริยะรุ่นเยาว์ของดินแดนร้อยเมือง แต่หลี่ฉีเย่ก็ยังกล้าจะตบก้นของนางต่อหน้าทุกคน เขากระทั้งกล้าปฏิบัติเรื่องลามกเช่นนี้ ! นี้ นี้มันไม่น่าเชื่อ อ่า !

หลี่ฉีเย่นั้นเหลือบมองมันก่อนจะกล่าวอย่างสบาย " สาวน้อยเช่นนั้นเจ้านั้นแต่งกายเป็นบุรุษนั้นไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง...ระวังไว้สักวันหนึ่งข้าจะทอดเสื้อผ้าเจ้าทิ้งทั้งหมด ! "

" นี้เจ้ากลัา ! " ปิงหยู่เซี่ยทันใดนั้นก็กอดหน้าอกของนางและจ้องมาทางหลี่ฉีเย่อย่างระวัง

หลี่ฉีเย่นั้นส่ายหัว ก่อนจะหันไปยิ้มให้กับกลุ่มของเหล่าสตรีและเอ่ย " พี่สาวเชิญสนุกกันต่อ น้องชายคนนี้คงต้องขอตัวแล้ว " จากนั้นเขาก็เดินจากไป

เดินไปไม่นานจากนั้นเขาก็หันกลับมาเอ่ย " มานี้ หรือว่าเจ้าต้องการจะอยู่ที่นี่ ? " แน่นอนว่าเขานั้นเอ่ยกับปิงหยู่เซี่ย

ปิงหยู่เซี่ยทันใดนั้นก็สะบัดพัดของนางและทำท่าทางคล้ายกับบุรุษเจ้าสำราญ ก่อนจะประสานมือของเขาและเอ่ยลา " แม่นางทั้งหลาย ข้าข้อตัว " กล่าวเสร็จเขาก็เดินจากไป

หลังจากที่ปิงหยู่เซี่ยและหลี่ฉีเย่จากไป หญิงสาวสิบกว่าคนทันใดนั้นก็ตกตะอยู่ในอาการตกตะลึง หลังจากพวกเขานางสงบลง ก็เอ่ยถามซือเสี่ยวเตี๋ย " เสี่ยวเตี๋ย นั้นไม่ใช่ญาติของเจ้า อ่า ? "

" ข้าไม่เคยกล่าวเช่นนั้น " ซือเสี่ยวเตี๋ยยิ้มและเอ่ย

" เจ้าหญิงซือ เช่นนั้นแล้วเขาเป็นใครกัน ? ต้นกำเนิดของเขาเป็นใครกัน ? " ทันใดนั้นเหล่าหญิงสาวก็ล้วนรุมถาม " เขากระทั้งไม่เห็นประตูพยัคฆ์คำรามอยู่ในสายตา เช่นนั้นเขาจะต้องมาจากเชื้อสายจักรพรรดิอมตะ อ่า ! "

ซือเสี่ยวเตี๋ยทำได้เพียงถอนหายใจ ไม่ใช่เพียงแค่ประตูพยัคฆ์คำรามที่ไม่อยู่ในสายตาเขา กระทั้งเหล่าตัวตนในตำนานก็ล้วนไม่อยู่ในสายตาเขา อ่า !

" เสี่ยวเตี๋ย เจ้าและเขามาด้วยกัน หรือนั้นจะเป็นคู่หมั้นของเจ้า ? พวกเจ้านั้นอยู่ด้วยกันทุกวัน หรือว่าพวกเจ้าทั้งสองจะ.." หญิงสาวเจ้าเลห์เอ่ยถามขึ้น

ซือเสี่ยวเตี๋ยทันใดนั้นก้หน้าแดงและดุนาง " อย่ากล่าวไร้สาระ มันไม่ดีหากคนนอกมาได้ยิน ! " นางทันใดนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหดหู่ ปัจจุบันสถานนะของนางจะทำให้เขามาสนใจได้อย่างไรกัน ?

หลี่ฉีเย่นั้นกลับมาที่หอยอดยุค ปิงหยู่เซี่ยก็ตามเขามาปราศจากสาวงามติดตาม

" เป็นเรื่องยากที่จะเห็นเจ้าโดยปราศจากสาวงามเช่นนี้ " หลี่ฉีเย่นั่งลงก่อนจะเอ่ย " มีอะไรก็กล่าวมาอย่างได้อ้อมค้อม "

ปิงหยู่เซี่ยกล่าวตรงไปตรงมา " พวกเราจะร่วมมือกันได้หรือไม่ ? " นางนั้นมาที่นี่ไม่ใช่เพื่อสนุกสนาม แต่ต้องการคุยกับหลี่ฉีเย่อย่างจริงจัง

หลี่ฉีเย่หรี่ตาของเขาและเอ่ย " ร่วมมือกัน ? เพื่ออะไร ? " เขานั้นคิดว่านางมาเพื่อพูดคุยเรื่องของจารึกของนิกาย

นางมองไปยังหลี่ฉีเย่ก่อนจะเอ่ย " เจ้าไม่ได้เข้าร่วมหอยอดยุคโดยปราศจากเหตุผลใช่หรือไม่ ? เจ้ามาที่นี่เพื่อประตูไร้มลทินถูกต้องหรือไม่ ? "

หลี่ฉีเย่นั้นมองไปยังหญิงสางตรงหน้า การแสดงออกของนางตอนนี้คล้ายกับจักรพรรดิอมตะปิงหยู่อย่างมาก

เขานั้นส่ายหัวและเอ่ย " ประตูไร้มลทินมีเพียงแต่ในตำนาน ไม่ใครในโลกรู้ว่ามันมีจริงหรือไม่ ไม่คิดว่าตอนนี้มันจะเร็วเกินไปที่จะพูดถึงประตุไร้มลทินหรอกรึ ? "

" หากมันมีเพียงในตำนาน เช่นนั้นเจ้ามาทำอะไรที่นี่ ? " ปิงหยู่เซี่ยนั้นไม่ใช่คนที่ทำอะไรวู่วาม นางนั้นเป็นลูกหลานของตำหนักขนนกเหมันต์ที่น่ากลัว

" ข้าเพียงแค่สนใจเล็กน้อย " หลี่ฉีเย่ยิ้มเอ่ย " มีคนจำนวนมากมาที่นี่ ทำไมเจ้าจึงมาพบเฉพาะแค่ข้า ? อย่าบอกนะเพราะข้านั้นหล่อเหลามาก ? "

ปิงหยู่เซี่ยระเบิดเสียงหัวเราะสดใสก่อนจะเอ่ย " ความหล่อของเจ้านั้นเทียบไม่ได้กระทั้งกับคนอื่นๆ ! แต่ข้าเพียงไม่ชอบพวกลูกหลานของเหล่านิกายใหญ่และเชื้อสายจักรพรรดิ พวกเขานั้นมีดีเพียงผิวเผินและไว้ใจไม่ได้มากเกินไป "

" น่าสนใจ " หลี่ฉีเย่เอ่ย " ทำไมข้าต้องร่วมมือกับเจ้า ? กล่าวตามตรงตำหนักขนนกเหมันต์นั้นยิ่งใหญ่และมีขุมอำนาจที่ยอดเยี่ยม ทว่ามันไม่ง่ายที่จะได้ความร่วมมือจากข้า กล่าวตามตรงข้านั้นไม่เคยขาดคน ! หากข้าต้องการคนข้าสามารถเรียกใช้สัตว์ประหลาดที่ทรงอำนาจมากกว่าเจ้าได้ ! "

ปิงหยู่เซี่ยยิ้มและเอ่ย " ข้ารู้ว่าเจ้านั้นหยิ่งยโส และทำเรื่องน่าเหลือเชื่อหลายอย่างในดินแดนตอนกลาง " นางนั้นใช้จ่ายเป็นอย่างมาก เพื่อที่จะส่งคนไปสืบข่าวของหลี่ฉีเย่ในดินแดนตอนกลาง

นางนั้นยิ้มก่อนจะเอ่ย " ทว่ามันมีสิ่งของที่คนเหล่านั้นไม่สามารถให้เจ้าได้ ! แต่ตำหนักขนนกเหมันต์มีของที่จะช่วยเจ้า ! หากเจ้าต้องการเข้าไปยังประตูไร้มลทินจริงๆ เช่นนั้นของชิ้นนี้เจ้าต้องการมันแน่ ! "

" ดูเหมือนว่าตาแก่และหญิงชราจากตำหนักขนนกเหมันต์จะตีค่าเจ้าไว้สูงมาก เขากระทั้งอนุญาติให้เจ้านำสิ่งนั้นออกมา " หลี่ฉีเย่หรี่ดวงตาของเขาก่อนจะเอ่ย " ก็ได้ ข้าจะให้โอกาสเจ้า เจ้าเพียงติดตามข้ามา  "

นางจ้องไปยังหลี่ฉีเย่และเอ่ยถาม " หลังจากเขาไปยังประตูแล้ว เจ้าจะทิ้งข้า ? "

หลี่ฉีเย่สะบัดแขนอย่างไม่แยแสและเอ่ย " สาวน้อยอย่าได้มาต่อรองกับข้า ! ความจริงก็คือไม่ว่าประตุไร้มลทินจะมีจริงหรือไม่ ข้านั้นรู้ดีมากกว่าเจ้า แม้ว่าสมบัติจากตำหนักขนนกเหมันต์จะน่าสนใจ แต่ข้านั้นก็ไม่ได้อ่อนแอ ! ข้านั้นให้โอกาสเจ้าเพราะคิดว่าเจ้านั้นไม่เลว ไม่เช่นนั้นด้วยสิ่งของเล็กน้อยเช่นนี้ยังต้องการจะเข้าไปยังประตูไร้มลทิน ไม่มทางเป็นไปได้ เข้าใจหรือไม่ ? "

คำกล่าวของหลี่ฉีเย่นั้นจองหองอย่างมาก หนึ่งจะต้องรู้ว่านี้คือตำหนักขนนกเหมันต์เชื้อสายของจักรพรรดิอมตะ และสมบัติของพวกเขาจะต้องทรงพลังอย่างมาก

ปิงหยู่เซี่ยนั้นไม่ได้โกรธก่อนจะจ้องหลี่ฉีเย่เป็นเวลานานก่อนจะเอ่ย " ก็ได้ เช่นนั้นก็ตกลง ! "

" ปุ๊บ ! " ช่วงเวลาที่ปิงหยู่เซี่ยลุกขึ้น หลี่ฉีเย่ตบไปที่ก้นของนางอีกครั้ง

" ปีศาจน้อยนี้เจ้ากำลังทำบ้าอะไร ! " ปิงหยู่เซี่ยทันใดนั้นก็ถอยห่างและจ้องหลี่ฉีเย่ด้วยความโกรธ

" สาวน้อย อย่าได้เลียนแบบจักรพรรดิอมตะปิงหยู่ อะไรคือจุดประสงค์ในการแต่งตัวเป็นบุรุษ หืม ? " สัมผัสอ่อนนุ่มยังคงอยู่ในมือของหลี่ฉีเย่ขณะที่เขาเอ่ย

ปิงหยู่เซี่ยนั้นกล่าวอย่างมากใบหน้าของนางแดงก่ำ หน้าอกของนางกระเพื่อมขึ้นลง นางจ้องไปที่เขาและเอ่ย " ปิศาจน้อยอย่าได้ทำตัวเป็นตาแก่ลามาก อีกอย่างข้านั้นแก่กว่าเจ้า !  " กล่าวเสร็จนางก็กระทืบเท้าออกไป

หลี่ฉีเย่นั้นไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องได้ดี สตรีนางนี้คล้ายจักรพรรดิอมตะปิงหยู่เข้าไปทุกที่

หลังจากนางจากไปหลี่ฉีเย่ก็กำลังจะฝึกฝน ทันใดนั้นเหล่าน้องสาวของซือเสี่ยวเตี๋ยก็วิ่งมาด้วยความตื่นตระหนก

ทันทีที่พวกเขานั้นเห็นหลี่ฉีเย่ก็ราวกับว่าพวกเขานั้นเห็นความหวังก่อนจะตะโกน " แย่แล้ว แย่แล้ว มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น ! "