283

วันอังคารที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2560

ตอนที่ 283 เนตรหมื่นสงครามศักดิ์สิทธิ์

หลังจากพยามอยู่หลายครั้งแต่ว่าไม่สำเร็จ หลี่ฉีเย่สุดท้ายก็เอ่ยถาม " มาให้ข้าดูดวงตาของเจ้า "

ซือเสี่ยวเตี๋ยนั้นหันหน้ากลับมาและหลี่ฉีเย่จับใบหน้าของนางไว้ และมองไปยังดวงตาของนางอย่างระมัดระวัง

ทั้งสองนั้นอยู่ใกล้กันมากจนกระทั้งได้ยินเสียงลมหายใจของอีกฝ่าย หลี่ฉีเย่นั้นไม่ได้คิดสิ่งใด แต่ซือเสี่ยวเตี๋ยนั้นเขินอายอย่างมาก นี้เป็นครั้งแรกที่นางได้อยู่กลับบุรุษใกล้ชิดเช่นนี้ ดังนั้นหัวสมองของนางจึงว่างเปล่า

สายตาของซือเสี่ยวเตี๋ยนั้นมีสีทองจางๆ หนึ่งอาจจะมองไมเ่ห็นมันหากไม่ได้มองอย่างรอบคอบ หลี่ฉีเย่นั้นตรวจสอบดวงตาของนางอย่างระมัดระวังก่อนจะปล่อยหัวนาง

ท่าทางของเขานั้นทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก นางจึงเอ่ยถาม " มีอะไรผิดพลาดรึ ? "

หลี่ฉีเย่นั้นไม่ตอบและเอ่ยเพียงว่า " เจ้าอยู่ที่นี่ก่อน ข้าจะออกไปข้างนอกสักหน่อย " เขานั้นจากไปหลังจากพูดเสร็จ

ซือเสี่ยวเตี๋ยรู้สึกตกใจแต่หลี่ฉีเย่นั้นออกไปก่อนที่นางจะได้เอ่ยถามอะไร

นางนั้นไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ หลังจากที่เขาจากไป นางก็ยังทำตามคำแนะนำของเขาในการมองดวงตาของบรรพบุรุษ ทว่าไม่ว่านางจะพยามมากสักเท่าไหร่ นางก็ไม่สามารถเห็นดวงตาของรูปปั้นได้

ในที่สุดซือเสี่ยวเตี๋ยก็ยอมแพ้เพราะไม่รู้ว่านางนั้นผิดพลาดสิ่งใด แต่บางทีหลี่ฉีเย่อาจจะรู้

หลี่ฉีเย่นั้นจากไปหลายวันโดยที่ไม่มีข่าวคราวใดๆ ช่วงแรกซือเสี่ยวเตี๋ยนั้นคิดว่าหลี่ฉีเย่อาจจะยุ่งมากดังนั้นเขาจึงกลับมาช้าและนางไม่ได้สนใจ ทว่าหลังจากวันเวลาผ่านไปและหลี่ฉีเย่ยังไม่ได้กลับมา นี้ทำให้ซือเสี่ยวเตี๋ยตื่นตระหนก ทำไมหลี่ฉีเย่ยังไม่กลับมา ? หรือเขาทิ้งนางแล้ว ?

ซือเสี่ยวเตี๋ยนั้นคิดหลายอย่างที่เป็นในแง่ลบ สุดท้ายนางก็นั่งอยู่เพียงลำพังภายในวัดบรรพบุรุษศักดิ์สิทธิ์

หลี่ฉีเย่นั้นหายไปกว่าสามเดือน มันเป็นในเช้าวันหนึ่งขณะที่ซือเสี่ยวเตี๋ยตื่นขึ้น นางนั้นวางแผนที่จะบ่มเพาะ แต่นางก็กลายเป็นตกตะลึงเมื่อเดินเข้าไปในห้องโถงเพราะมีคนอยู่ที่นั้น

หลังจากดึงสติกลับมาได้ นางก็ตระหนักได้ว่าหลี่ฉีเย่กำลังนั่งอยู่กลางห้องโถงและนางรู้สึกมีความสุขอย่างมาก  " เจ้ากลับมาแล้ว ! "

แต่ตอนนี้หลี่ฉีเย่นั้นไม่ได้สนใจนาง ด้วยมือหนึ่งเขาเรียกหมื่นกระถางสวรรค์ออกมา ในขณะที่อีกมือหนึ่งเขานั้นใช้ในการควบคุมเปลวเพลิงเพื่อกลั่นตัวยา กลิ่นหอมของสมุนไพรลอยออกมาจากกระถาง

หลี่ฉีเย่นั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง " ไป ! " เขานั้นนำแจกันหยกออกมาและดูดตัวยาเข้าไปภายใน แม้ว่ามันจะพึงออกจากกระถางแต่มันก็ให้ความรู้สึกเย็นมากกว่าร้อน ซือเสี่ยวเตี๋ยสัมผัสถึงมันได้แม้จะยืนข้างหลี่ฉีเย่

เขาเอ่ยเสียงเรียบ " มานี่ "

เมื่อนางนั้นเข้ามาใกล้เขา เขาก็บอกให้นางนั่งลงและเอ่ย " ข้านั้นจะเอาตัวยานี้ทาดวงตาของเจ้า มันจะเจ็บปวดมากแต่ว่าเจ้าต้องอดทน "

คำกล่าวของเขานั้นทำให้นางลังเล แต่เขาก็โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ " หยุดหันไปรอบๆ เขาต้องยืมมือกับวิหารเทพสงครามกว่าจะได้รับตัวยานี้มา  หากเจ้าไม่ทำ สมุนไพรที่หายากและมีค่าเหล่านี้จะกลายเป็นของสูญเปล่า ! "

หัวใจของนางสั่นสะท้านหลังจากได้ยินคำกล่าวของหลี่ฉีเย่ นางนั้นกัดฟันและเงยหน้าขึ้น นางนั้นปล่อยให้หลี่ฉีเย่ทำให้อะไรตามที่เขาต้องการ เขาวางตัวยาบนดวงตาของนาง

ตอนแรกซือเสี่ยวเตี๋ยรู้สึกว่ามันเย็นสบายและไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

แต่เพียงไม่นานนางก็กรีดร้องอย่างน่าสงสาร "  อ้ากก "

ความรู้สึกราวกับว่ามีเข็มนับพันเล่มแทงดวงตาของนาง มันแทบจะถึงจุดที่นางทดไม่ได้ราวกับว่าดวงตาของนางถูกเจาะ ประกายความหนาวเย็นแทรกซึมเข้ามาในดวงตาของนางและปกคลุมไปด้วยความมืด

ในช่วงเวลาแห่งความเจ็บปวด หลี่ฉีเย่คว้าข้อมือของนางและเอ่ย " อย่าขยับอดทนไว้ ! เจ้าจะต้องปล่อนให้แก่นแท้ของสมุนไพรปรับแต่งดวงตาของเจ้า ! "

ซือเสี่ยวเตี๋ยนั้นร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดอย่างทนไม่ได้ " อ้ากก "

หลี่ฉีเย่ยังคงตะโกนบอกให้นางสงบลง แต่ความเจ็บปวดนี้ทำให้นางแทบจะทนไม่ได้ ในเวลานี้ซือเสี่ยวเตี๋ยนั้นรู้สึกราวกับว่าดวงตาของนางกำลังบอดและจะต้องเสียดวงตาของนางไป นี้ทำให้นางตะตกลึงเป็นอย่างมาก

จมอยู่ในความมืด หัวใจของนางเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ทว่ามือของหลี่ฉีเย่ยังคงกุมมือของนางไว้แน่น ด้วยอำนาจของมือคู่นี้ทำให้หัวใจนางค่อยๆสงบลง ท่ามกลางความมืดมือของหลี่ฉีเย่เป็นดังเสาหลักของซือเสี่ยวเตี๋ย

ในที่สุดนางก็สงบลงและความเจ็บปวดค่อยๆหายไป

หลี่ฉีเย่เอ่ยเตือนนาง " ตัวยานี้จะต้องนำมาใช้ทาให้เจ้าตลอดทั้งเดือนจนกว่ามันจะกลั่นดวงตาของเจ้าให้เข้าที่ "

ซือเสี่ยวเตี๋ยนั้นมองไม่เห็นอะไรในเวลานี้ แต่นางก็ยังรู้สึกปลอดภัยเมื่อหลี่ฉีเย่อยู่ข้างๆนาง " เกิดอะไรขึ้น ? "

" ดวงตาของเจ้าจะมีการเปลี่ยนแปลง " หลี่ฉีเย่เอ่ยต่อ " โชคดีที่การเปลี่ยนแปลงของเจ้าไม่ได้รุนแรงนัก ไม่เช่นนั้นแม้ว่าตาแก่จากวิหารเทพสงครามสัญญาว่าจะสนับสนุนตัวยากับสมุนไพรให้ข้า พวกเขาอาจจะข้ายกเลิกสัญญาได้ "

ซือเสี่ยวเตี๋ยถามด้วยความตกตะลึง " เจ้าไปยังวิหารเทพสงคราม ? " อาจจะเป็นไปได้ว่าหลี่ฉีเย่ที่หายไปสามเดือนนี้ก็เพื่อเตรียมตัวยาให้กับนาง

" ไม่ใช่ " หลี่ฉีเย่เอ่ยตอบเสียงอ่อนโยน " เพียงแค่พบกับผู้อาวุโสนอกของวิหารเทพสงคราม "

ซือเสี่ยวเตี๋ยนั้นจมอยู่ในอาการตกตะลึง วิหารเทพสงครามในดินแดนตอนกลางนั้นมีชื่อเสียงใกล้เคียงกับสำนักเต๋าสวรรค์ในดินแดนร้อยเมืองทางตะวันออก แม้แต่ผู้อาวุโสนอกก็ยังมีตัวตนที่สูงส่ง กระบิดาของนางยังไม่มีคุณสมบัติที่จะพบเขา ทว่าหลี่ฉีเย่ไม่ได้เพียงแต่พบพวกเขา แต่เขากระทั้งได้รับการสนับสนุนสมุนไพรมากมายจากวิหาร

หลี่ฉีเย่นั้นชี้แนะและรักษาดวงตาของนางเป็นเวลากว่าครึ่งเดือน เขานั้นอยู่เคียงข้างนางตลอดเวลาเพื่อทำให้นางสงบ

สุดท้าย เขาก็ทายาไปที่ดวงตาของนางก่อนจะสังเกตอย่างระมัดระวังและพยักหน้าด้วยความพึงพอใจก่อนจะเอ่ย " ดี มันโชคดีที่ดวงตาของเจ้านั้นมีการเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อย ไม่เช่นนั้นคงไม่มีโอกาสรักษามันได้อีกได้ "

ซือเสี่ยวเตี๋ยนั้นถอนหายใจด้วยความโล่งอกหลังจากได้เห็นแสงสว่างอีกครั้งและเอ่ยถามด้วยความสงสัย " ดวงตาของข้าต้อนนี้เป็นอย่างไร ? "

" ดูด้วยตัวเจ้าเอง ! " หลี่ฉีเย่ส่งกระจกให้ซือเสี่ยวเตี๋ยเพื่อให้นางสังเกตการเปลี่ยนแปลงของดวงตาตัวเอง ก่อนหน้านี้มันมีสีทองจางๆและคนอื่นอาจจะไม่เห็นมันหากไม่สังเกต แต่ในเวลานี้ดวงตาของนางนั้นกลายเป็นสีทองอย่างแท้จริง มันเปล่งประกายสีทองราวกับพระเจ้าแห่งทองคำและเต็มไปด้วยความลึกซึ้งของเต๋าที่ซ่อนอยู่

หลี่ฉีเย่เอ่ย " เปิดดวงตาของเจ้า "

ซือเสี่ยวเตี๋ยทำมันโดยไม่ลังเล " อ้ากก "

ซือเสี่ยวเตี๋ยนั้นหวาดกลัวจิตใจของนางและปากระจกทิ้งไป นั้นเป็นเพราะว่านางเห็นภาพสะท้อนในกระจกเป็นดวงตาสีทองบริสุทธิ์ราวกับว่ามันสร้างมาจากทองคำและเต็มไปด้วยความเยือกเย็น ซือเสี่ยวเตี๊ยยังสะดุ้งเมื่อเห็นสายตาของตัวเอง

" นี้...นี้มันเกิดอะไรขึ้น ? " มันใช้เวลาชั่วครู่ก่อนที่นางจะฟื้นความสงบของนางได้เพื่อมองกระจก ดวงตาของนางนั้นเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิ้ง พวกมันไม่มีสีขาวหรือว่าดำมันเต็มไปด้วยสีทอง ซือเสี่ยวเตี๋ยยังคงมองเห็นภาพต่างได้ชัดอย่างไม่น่าเชื่อ

" นี้เรียกว่าดวงตาเทพ "

หลี่ฉีเย่อธิบายช้าๆ " บรรพบุรุษของเจ้า ราชันเทพร้อยสนามรบ ตลอดทั้งชีวิตของเขาเต็มไปด้วยทักษะที่อัศจรรย์และความรู้จำนวนมาก มีทักษะสองอย่างที่อาจจะกล่าวได้ว่าแข็งแกร่งที่สุด แต่ทักษะเหล่านั้นไม่ได้สงผ่านให้คนตระกูลซือ "

ซือเสี่ยวเตี๋ยนั้นอดไม่ได้ที่จะเต็มไปด้วยความสงสัย เพราะนางไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน 

สุดท้ายหลี่ฉีเย่เอ่ยสรุป " นั้นก็เพราะว่าไม่มีใครสามารถเรียนสุดยอดทักษะทั้งสองนี้ได้ บรรพบุรุษของเต๋านั้นเกิดมาพร้อมกับดวงตาเต่าสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ - ยอดเยี่ยมและไร้ที่ติ สองทักษะของเขานั้นถูกสร้างมาจากพรสวรรค์ตามธรรมชาติของเขาเป็นพื้นฐาน "

หลี่ฉีเย่มองไปยังซือเสี่ยวเตี๋ยและเอ่ยต่อ " เจ้านั้นสืบทอดสายเลือดมาจากบรรพบุรุษของเจ้า แต่น่าเสียดายที่มันเบาบางเกินไป เจ้านั้นมีดวงตาของพระเจ้ายามเจ้าเกิด แต่เนื่องจากสายเลือดที่ได้รับมาจากบรรพบุรุษนั้นเจือจางเกินไป ดวงตาของพระเจ้าจึงเปลี่ยนไป นี้เป็นเหตุลผว่าดวงตาของเจ้าทำไมจึงเป็นเช่นนี้ "

" เวลานี้ ข้านั้นพาเจ้ามาที่นี่เพื่อดูว่าเจ้านั้นสามารถได้รับ เนตรหมื่นสงครามศักดิ์สิทธิ์ - หนึ่งในสองทักษะสุดยอดของบรรพบุรุษของเจ้าได้หรือไม่ "

ตอนนี้ หลี่ฉีเย่ยิ้มและส่ายหัว " น่าเสียดาย ดวงตาเทพของเจ้านั้นอ่อนแอและไม่สามารถมองเห็นดวงตาอขงบรรพบุรุษได้ ทว่าภายในความโชคร้ายก็ยังมีความหวัง ดวงตาของเจ้าไม่ทำให้เจ้าทรมานมากเกินไป โชคดีที่ข้ารู้จักรูปแบบที่จะแก้ไขดวงตาของเจ้า "

ซือเสี่ยวเตี๋ยนั้นกลายเป็นท้อแท้ด้วยคำกล่าวของหลี่ฉีเย่ วันนี้นเมื่อหลี่ฉีเย่นั้นกล่าวว่าต้องการคนดูแลและซือเสี่ยวเตี๋ย นางนั้นราวกับถูกปีศาจครอบงำ นางคิดว่าเจ้าหญิงเช่นนางจะกลายมาเป็นคนใช้ของใครบางคน นี้มันน่าเหลือเชื่อเกินไป

ตอนนั้นนางไม่เข้าใจจิตใจของตัวเองอย่างมาก มันอาจจะเป็นเพื่อตอบแทนหลี่ฉีเย่ในการเปลี่ยนพรสวรรค์ของซือเสี่ยวเต๋า หรืออาจจะเพื่อหลีกเลี่ยงกับซือหม่าหลุงยัน หรืออาจจะเป็นทั้งสองอย่าง..