275

ตอนที่ 275 เจ้าหญิงเป๋าหยุน

" ดีเช่นนั้นก็ไม่ต้องเอ่ยเรื่องถึงของหุบเขาสวรรค์ลับอีก มันเป็นเพียงแค่เรื่องเก่าแก่โบราณ " หลี่ฉีเย่สังเกตเห็นความหวาดกลัวของซือคงโถวเทียน และไม่ต้องการทำให้เขายุ่งยากอีก

ซือคงโถวเทียนนั้นถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขานั้นมักจะทำตัวลึกลับและซ่อนตัวตนของเขาเสมอ ทว่าเขานั้นรู้สึกเปลือยเปล่ามาอยู่ต่อหน้าหลี่ฉีเย่และไม่มีอะไรสามารถรอดพ้นสายตาของเขาได้

" มันคงจะดีกว่าหากพี่ใหญ่นั้นระวังเกี่ยวกับจี๋คงอู้ตี้ไว้บ้าง " ซือคงโถวเทียนกลับสู่ความสงบของเขาและเอ่ย " จี๋คงอู้ตี้นั้นแน่นอนว่าเป็นปีศาจ เขานั้นเกิดมาพร้อมกับกายาเซียน พรสวรรค์เซียนและวงแหวนเซียน ! ด้วยส่วนประกอบเซียนทั้งสามเขานั้นเป็นลำดับหนึ่งในรุ่นปัจจุบัน กระทั้งเทพธิดาเหม่ยที่เกิดมาพร้อมกับกระดูกอมตะก็อาจจะยังไม่เป็นปีศาจเท่ากับเขา "

ใครก็ตามที่ได้ยินว่ามีคนครอบครองส่วนประกอบเซียนทั้งสามพวกเขาล้วนตกอยู่ในความหวาดกลัว จากยุคโบราณจนถึงตอนนี้ มีคนจำนวนน้อยมากที่มีส่วนประกอบเซียนทั้งสาม

" เขาก็เพียงแค่คนที่มีส่วนประกอบเซียนทั้งสาม " หลี่ฉีเย่ยิ้มและเอ่ย " ตราบใดที่เขาไม่ได้มายั่วยุข้า ข้าล้วนไม่ได้สนใจส่วนประกอบเซียนทั้งสามในตัวเขา  แต่หากเขาล้ำเส้น เช่นนั้นกระมีส่วนประกอบอมตะทั้งสาม เขาจะขยี้กระดูกของเขาด้วยตัวเอง ! แม้แต่จักรพรรดิอมตะต้ากงยังมีชีวิต ข้าก็จะหาเขาและสั่งสอนเขาด้วยตัวเอง ! " หลี่ฉีเย่เอ่ยขณะหรี่สายตาลง !

เขานั้นรู้ว่าใครเข้าไปยังส่วนลึกของสันเขาเสียงรบกวนแห่งปีศาจ แม้จักรพรรดิอมตะต้ากงนั้นยังมีชีวิตอยู่บนโลก เช่นนั้นเขาก็จะใช้เจตนาฆ่าทั้งหมดของเขาทำลายหุบเขาขยี้เมฆา !

ซือคงโถวเทียนนั้นรู้สึกหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจหลังจากได้ยินคำกล่าวนี้ด้วยเสียงที่หนาวเหน็บ เขานั้นไม่เคยคิดว่าหลี่ฉีเย่เพียงแค่พูดจาใหญ่โต แต่เขานั้นแน่นอนว่ามีความสามารถที่จะทำมัน !

" โอ้ พี่หลี่ท่านอยู่นี่เอง อย่าโกรธข้าหากไม่ได้มาตอนรับท่าน " ซือเสี่ยวเต๋าในที่สุดก็มีเวลาว่างจากงานที่ยุ่งของเขา เขานั้นสังเกตเห็นว่าหลี่ฉีเย่นั่งดื่มอยู่ในมุมหนึ่งดังนั้นเขาจึงเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว

หลี่ฉีเย่ยิ้มและเอ่ย " อย่าได้กังวลกับข้ามากเกินไป เจ้านั้นกำลังยุ่ง ดูพี่สาวของเจ้าตรงนั้น แม้ว่านางจะยุ่งอยากมากแต่นางก็ยังตื่นเต้น "

" อ่า ท่านต้องการให้ข้าบอกพี่สาวพาท่านชมสวนภายในราชวังหรือไม่ ? " ซือเสี่วเต๋ายิ้มขณะที่มองไปยังพี่สาวของเขา

หลี่ฉีเย่เหลือบมองไปที่เขาก่อนจะส่ายหัว " เอาละสารเลวน้อย ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไร อย่ากังวลจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับพี่สาวของเจ้า ข้าจะช่วยนางเล็กน้อยหากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น "

ซือเสี่ยวเต๋านั้นไม่พลาดโอกาสแม้แต่เล็กน้อยที่จะนำเรื่องพี่สาวของเขามาคุยต่อหน้าหลี่ฉีเย่ แล้วหลี่ฉีเย่จะไม่รู้เจตนาของเขาได้อย่างไร ? หลี่ฉีเย่นั้นถูกชะตากับซือเสี่ยวเต๋า แต่กับซือเสี่ยวเตี๋ยนั้น อ่า มันเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับหญิงสาวเช่นนางที่จะหยิ่งยโสบ้าง ดังนั้นเขาจึงไม่ได้คิดเกี่ยวกับนางมากนัก

แต่ซือเสี่ยวเต๋านั้นกำลังพยามอย่างหนักเพื่อพี่สาวของเขา หลี่ฉีเย่จึงต้องเอ่ยช่วยซือเสี่ยวเตี๋ยบางเพื่อรักษาหน้าของซือเสี่ยวเต๋า

" อ่า เช่นนั้นท่านนี้คือสหายของพี่หลี่ ? " ซือเสี่ยวเต๋านั้นเอ่ยไปทักทายเก็บซือคงโถวเทียนที่นั่งอยู่ข้างหลี่ฉีเย่เพราะเขานั้นไม่รู้จักชายคนนี้

" เป็นโจรน้อยคนนั้น " หลี่ฉีเย่มองไปยังซือคงโถวเทียนก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

" นี้เป็นโจรน้อยจอมสารเลวคนนั้น ! " ซือเสี่ยวเต๋านั้นกลายเป็นตื่นตระหนกหลังจากได้ยินำคกล่าวของหลี่ฉีเย่ และจ้องซือคงโถวเทียนอย่างระมัดระวัง  " โจรน้อย นี้เจ้ามาที่ทำไม ? อย่ามาก่อความไม่สงบที่นี่ การบรรยายเต๋าในครั้งนี้สำคัญกับประตูราชสีห์คำรามของพวกเรามาก หากเจ้าก่อเรื่องขึ้นมา เช่นนั้นพวกเราคงไม่สามารถอยู่ร่วมกันได้ ! "

การแสดงออกของซือเสี่ยวเต๋านั้นเป็นสิ่งที่สามารถเข้าใจได้  เขานั้นไม่ต้องการจะให้อะไรผิดพลาดเกิดขึ้นและซือคงโถวเทียน กล่าวตามจริงไม่ได้มีความประทับใจที่ดีกับเขานัก ใครจะรู้ว่าเจ้าโจรน้อยสารเลวนี้จะก่อเรื่องใดขึ้นบ้างในสถานที่แห่งนี้ ?

" ทำไมเจ้าต้องกังวลมากมายเช่นนั้น ? " ซือคงโถวเทียนนั้นอมยิ้มเอ่ย " จริงแล้วๆข้านั้นเป็นคนดีมาก ข้ามาที่นี่ก็เพื่อนำข่าวมาบอกว่าพี่หลี่ "

" จริงรึ ? " ซือเสี่ยวเต๋าถามอย่างไม่อยากจะเชื่อนัก " เจ้ากระทั้งกล้าที่จะไปขุดสมบัติจากหลุมศพของบรรพชนพยัคฆ์คำราม  ใครจะรู้ว่าเจ้าจะมาที่นี่เพื่อมาขโมยสมบัติของพวกเราหรือไม่ ! "

ซือคงโถวเทียนนั้นอยากจะเอ่ยบางอย่าง แต่เขานั้นก็ไม่สามารถพูดอะไรได้ ประวัติของเขานั้นถูกคนล้วนรู้กันดีและต่างตามล่าตัวเขา

" อย่ากังวล ข้าจะดูเขาเอง มันจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น " หลี่ฉีเย่นั้นไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดีเกี่ยวกับการระวังตัวของซือเสี่ยวเต๋า

ซือคงโถวเทียนยิ้มและเอ่ย " เจ้ามั่นใจแล้วหรือยัง ? ด้วยการรับประกันของพี่หลี่ เจ้าสามารถวางใจได้เลย ข้าจะทำตัวเป็นคนดีและไม่ก่อเรื่องใดๆ ข้ามาที่นี่เพื่อรอฟังการบรรยายของเทพธิดาเหม่ยสักเล็กน้อย "

" หากเข้ากล้าที่จะทำอะไร ข้าจะหักกระดูกของเขาเอง " หลี่ฉีเย่เอ่ยต่อ

ซือคงโถวเทียนคนที่กำลังมีความสุขอยู่ทันใดนั้นก็หน้าซีดและรีบเอ่ย " ข้าแน่นอนว่าตอนนี้ข้าจะไม่ทำอะไร รับประกันด้วยชีวิตของข้า ! " เขานั้นตบหน้าอกตัวเองเสียงดังก่อนจะเอ่ย

" เช่นนั้นก่อนหน้านี้เจ้าก็วางแผนที่จะทำบางอย่างที่ไม่ดี ? " หลี่ฉีเย่มองเขาและเอ่ยถามอย่างสบายๆ

" ไม่ แน่นอนว่าไม่ " ซือคงโถวเทียนเอ่ยปฏิเสธอย่างรวดเร็วก่อนจะชูนิ่วสาบาน " พี่หลี่อย่าได้กังวล ข้าจะทำตัวเด็กดีในประตูราชสีห์คำราม ข้าจะไม่สัมผัสแจกันหรือว่าดอกไม้แม้แต่ชิ้นเดียว ! "

ซือเสี่ยวเต๋านั้นไม่เชื่อชายคนนี้แม้ว่าเขาจะสาบานก็ตาม เขานั้นมีชื่อเสียงไม่ดีกระจายไปทั่วและกระทั้งกล้าที่จะขุดหลุมฝังศพบรรพชนขึ้นมาเพื่อขโมยสมบัติ เมื่อกล่าวถึงเรื่องหลอกลวงและขโมย เขาอาจจะกล่าวได้ว่าเป็นปรมาจารย์ ทว่าซือเสี่ยวเต๋าก็สบายใจกับคำกล่าวของหลี่ฉีเย่

" อ้ากก นี้ข้านั้นเป็นคนไม่ดีขนาดนั้นเลยรึ ? " ซือคงโถวเทียนนั้นอดจะบ่นไม่ได้หลังจากถูกสงสัยจากซือเสี่ยวเต๋า

ซือเสี่ยวเต๋านั้นอุทานด้วยความโกรธ " คนเช่นเจ้าจะเป็นคนดีได้อย่างไร ? เจ้ากระทั้งยังไม่คืนสมุนไพรมาให้ข้า หากเจ้าคืนมา เช่นนั้นพวกเราค่อยคุยกันถึงความดีของเจ้า "

" แน่นอน แน่นอน ข้าย่อมต้องนำมันมาคืนแน่นอน " ซือคงโถวเทียนยิ้มเจือนและเอ่ยอย่างมั่นใจ " ข้านั้นพบปัญหาเล็กน้อยเมื่อไม่นานนี้  รอจนกระทั้งข้าหาเงินได้มากพอ ข้าจะเป็นคนนำทุกอย่างมาคืนท่านเอง "

ซือเสี่ยวเต๋านั้นยังคงไม่เชื่อคำกล่าวของโจรน้อยคนนี้ สมุนไพรที่ตกไปอยู่ในมือของเขาก็ราวกับเนื้อโยนเข้าปากสุนัข เขานั้นไม่มีความหวังที่จะได้คืน

ในเวลานี้เสียงปรบมือก็ดังขึ้นเมื่อหญิงสาวคนหนึ่งนั้นมาถึง ดอกไม้ก็ยังต้องร่วงโรยและดวงจันทร์ก็ยังต้องหม่นหมองเมื่อนางปรากฏตัว  มีกลิ่นอายอันสูงส่งห้อมลอมและล้วนได้รับการยอมชื่นชมจากบุรุษและสตรีโดยรอบ นางนั้นเต็มไปด้วยความงดงามของกิ่งทองและใบหยก

ช่วงเวลาที่หญิงสาวคนนี้ปรากฏตัว ซือเสี่ยวเต๋าที่กำลังคุยกับซือคงโถวเทียนอยู่นั้น ทันใดนั้นก็ตกอยู่ในอาการเพ้อฝัน

" เจ้าหญิงของตระกูลเป๋าหยุน " ซือคงโถวเทียนเอ่ยอธิบาย

ตอนนี้ แม้แต่ซือคงโถวเทียนไม่ได้เอ่ยอะไร หลี่ฉีเย่ก็ยังรู้ได้หลังจากเห็นการแสดงออกของซือเสี่ยวเต๋า

" เสี่ยวเต๋า รีบมานี่และทักทายกับแขกของเรา ! " ซือเสี่ยวเตี๋ยทันใดนั้นก็ตะโกนเรียกซือเสี่ยวเต๋าหลังจากเห็นเจ้าหญิงตระกูลเป๋าหยุนปรากฏตัว นางนั้นต้องการให้น้องชายของนางมีโอกาส

ซือเสี่ยวเต๋าทันใดนั้นก็กลับคืนสู่ความสงบก่อนจะมองเจ้าหญิงเป๋าหยุนจากระยะไกลและลังเล

" เจ้านั้นเป็นคนขี้อายก่อจะลงสนามรบรึ ลบความคิดนี้ไปซะ " หลี่ฉีเย่เอ่ยเตือนเขา " ไป แสดงความกล้าหาญของบุรุษ เจ้าต้องแสดงความองอาจของเจ้าเพื่อเอาชนะสาวงาม ! ไม่ว่าเจ้าจะสำเร็จหรือไม่ เจ้าก็ต้องทำมันเพื่อเดิมพัน แม้ว่าเจ้านั้นจะล้มเหลว มันก็ยังไม่มีสิ่งใดให้เสียใจ หากเจ้าไม่แม้แต่จะทำมันเช่นนั้นเจ้าก็ไม่ควรค่าให้เอ่ยถึง ! ย่อมแพ้ก่อนจะเริ่มต้น นี้น่าอับอายยิ่งกว่าแพ้สงคราม ! จำไว้แม้แต่เหล่าจักรพรรดิอมตะก็ยังมีช่วงเวลาที่พวกเขาพ่ายแพ้ ไม่ต้องเอ่ยถึงเจ้า นี้ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร สาวน้อยคนนั้นกำลังรอเจ้าอยู่ ! "

การให้กำลังใจของหลี่ฉีเย่ทำให้หัวใจของซือเสี่ยวเต๋าสั่นสะท้าน เขานั้นสูดลมหายใจเข้าลึกพร้อมกับจิตวิญญาณที่สว่างไสว สายของเขานั้นเปล่งประกายและกลิ่นอายของเขาเต็มไปด้วยความองอาจ เขาเดินไปหาเจ้าหญิงเป๋าหยุนอย่างสง่างาม

" ฤดูใบไม้ผลิของเจ้าสารเลวนี้มาถึงแล้ว " ซือคงโถวเทียนอดไม่ได้ที่จะพึมพำหลังจากเห็นการแสดงออกของซือเสี่ยวเต๋า

" ข้าขอภัยด้วยหากเกิดการตอนรับที่ไม่ดีของเรา แม่นางเป๋าหยุนอุสาเดินทางมาจากสถานที่ห่างไกล " ซือเสี่ยวเต๋านั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจขณะเอ่ยทักทายเจ้าหญิงเป๋าหยุน เขานั้นเป็นชายหนุ่มรูปงามและเมื่อเขาเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นเสน่ห์ของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมาก

เจ้าหญิงเป๋าหยุนนั้นอมยิ้มเล็กน้อยหลังจากเห็นซือเสี่ยวเต๋าและพยักหน้าเอ่ย " พี่ซือ ไม่พบกันนาน "

ซือเสี่ยวเตี๋ยนั้นพยามจะสร้างโอกาสให้กับน้องชายนาง ดังนั้นงนางจึงรีบเอ่ยแก่เจ้าหญิงเป๋าหยุน " น้องสาวเป๋าหยุน เขาไม่สามารถดูเจ้าได้ในขณะนี้ ดังนั้นคงต้องให้น้องชายของข้าดูแลเจ้าแทนแล้ว หากเขานั้นทำสิ่งใดผิดพลาด โปรดสั่งสอนเขาได้เลย " เจ้าหญิงเป๋าหยุนนั้นหัวเราะทันทีหลังจากได้ยินคำกล่าวของซือเสี่ยวเตี๋ย ซือเสี่ยวเต๋านั้นใช้โอกาสนี้พาเจ้าหญิงเป๋าหยุนไปยังสถานที่ที่ห่างไกลผู้คนและอยู่กันตามลำพัง

ซือเสี่ยวเต๋านั้นเป็นชายหนุ่มร่าเริงและช่างพูด ดังนั้นภายในเวลาไม่นาน ผู้คนก็ได้ยินเสียงหัวของเจ้าหญิงเป๋าหยุน เขานั้นเข้ากับเจ้าหญิงได้เป็นอย่างดี

" ข้าไม่คาดว่าเจ้าสารเลวน้อยนั้นจะมีหญิงสาวที่ดีมาติดพัน " ซือคงโถวเทียนนั้นจ้องซือเสี่ยวและเจ้าหญิงเป๋าหยุนจากสถานที่ห่างไกลพร้อมด้วยความประหลาดใจ

หลี่ฉีเย่ยิ้มจางๆและเอ่ย " ไม่มีเหล่าศิษย์ขี้ขลาดอยู่เหล่าศิษย์ตระกูลซือ กลับไปในยุคที่ยิ่งใหญ่ของตระกูลซือ กระทั้งในช่วงเวลาที่อันตราย พวกเขาก็ยังกล้าหาญเสมอ แม้ว่าหลายล้านปีจะผ่านและตระกูลซือจะตกต่ำลง ลูกหลานตระกูลซือจะต่างจากบรรพบุรุษของพวกเขาในอดีตได้อย่างไร ?  " กล่าวเสร็จเขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มขมขื่นเล็กน้อย

ซือคงโถวเทียนสัมผัสได้ถึงบางอย่างและไม่ได้เอ่ยอะไร เขานั้นเคยได้ยินชื่อเสียงของบรรพบุรุษตระกูลซือ ในช่วงยุคนนั้นการสังหารหมู่ของเหล่าตัวตนอมตะ เขานั้นมีชื่อเสียงอย่างมาก

" ซือหม่าหลงหยุนมาถึงแล้ว " เมื่อมีคนประกาศชื่้อนี้ เหล่าอัจฉริยะหลายคนต่างลุกยืนขึ้น

ซือหม่าหลงหยุนนั้นปรากฏตัวออกมาอย่างสง่างาม บรรยาอันหยิ่งยโสทำให้ผู้คนสามารถสัมผัสได้อย่างรวดเร็ว

อัจฉริยะหนุ่มหลายคนลุกขึ้นยืนและเอ่ยทักทายเขา ด้วยตัวของซือหม่าหลงหยุนที่ได้รับการช่วยเหลือจากประเทศเซียนพิโรธอมตะ สถานะของเขาล้วนสูงส่งไม่ว่าจะไปยังสถานที่แห่งใด...